#Coffeetalk: ♥️ Moments To Love ♥️

♥️ de eerste keer dat ik door de gangen van het ziekenhuis liep met mijn stagepakje aan ♥️ schrijven, schrijven en nog eens schrijven. ♥️  (soort van) uitslapen op zaterdagochtend ♥️  Zondag om 7u in de bakkerij gaan werken, ja, dat doe ik met alle liefde op dat uur van de dag ♥️ pizza en chocolade ♥️ Bij mijn ouders zijn op kerstavond en kerstdag ♥️ een marathon in het vooruitzicht hebben, dat blijft toch iets bijzonder hebben. Ik blijf er nog redelijk rustig over, maar over een paar weken praat ik waarschijnlijk over niets anders meer, dus jullie zijn alvast gewaarschuwd ♥️ Regenachtige dagen ♥️ Mijn opgeruimde telefoon en dus geen Instagram en Facebook binnen handbereik op dit moment ♥️ het feit dat ik dit jaar eens geen goede voornemens  heb, buiten Grey’s Anatomy afkijken

♥️ Moments To Love ♥️ #4

Things to love in life..Moments to love in life…Om het ‘positive thinking’-aspect even een boost te geven op mijn blog én in het leven, of om je gewoon te inspireren en te laten weten waar ik blij van werd deze maand. Of om er zelf ook eens over na te denken. Voor het geval je er deze maand nog niet bij had stil gestaan. Nog minder dan één maand tot 2020, bizar. Ergens tussen de marathon en kerstmis. Ergens tussen de herfst en de winter. En nog héél even voor een stormloop aan examens. Laten we beginnen…

♥️Ice Prinses. die ik ondertussen al drie keer gezien heb in vijf dagen, haha. ♥️ Een huge house clean up met ons vier én kerstmuziek op de achtergrond, op een random zondag in november ♥️ iedereen die hier constant bij ons thuis komt logeren, blijft eten, blijft studeren,… het mag nu met de examenperiode wel even minderen, want mijn concentratie is ver te zoeken, maar iedereen is hier altijd welkom ♥️ gaan schaatsen met Thomas en Abigail ♥️ het feit dat ik zomaar even de fiets van de buren mag lenen om ergens te geraken, en dat mijn eigen fiets eindelijk in gent is geraakt ♥️ covers van Alexandra Porat, zo’n aanstekelijke stem ♥️ De Grote Saboteur spelletjesavond afgelopen vrijdag, waarbij er aan de lopende band gesaboteerd, gelogen en samengespannen werd en we uiteindelijk pas om 5u ’s ochtends in ons bed belandden ♥️ Het feit dat ik sinds een paar weken elk weekend ga werken, is echt bevrijdend na een hele week les ♥️  Mijn TOP-collega’s ♥️ Family dinners met ons vier ♥️ Thomas zijn kooklessen ♥️ bijna 7km lopen op een woensdagochtend, terwijl je Fitbit eerst 5km aangaf (ik vond al dat ik heel weinig en traag liep de laatste tijd, dat ding liep gewoon achter op mij :)) ♥️ spelletjesavond met de overburen ♥️Dat een groot deel van mijn nichten en neven nu ook in gent wonen en ik vorige week spontaan twee keer een lift kreeg ♥️  de boodschappen die (meestal) maandagavond weer gedaan zijn voor een week ♥️ mijn (studie/werk)planning in mijn agenda én aan mijn muur ♥️ voor de 1001e keer naar ‘Into the unknow’ van Frozen luisteren zonder het zelf op te zetten ♥️ dat het over drie weken al kerstmis is (lees: heel veel schaatsen, bijslapen, eten, werken, lopen en euhm.. ja studeren natuurlijk) ♥️langsgaan bij mijn ouders op zondagnamiddag ♥️ Dat mijn naam ‘Stien’ door zo goed als niemand in mijn omgeving meer gebruikt wordt en ik door iedereen wordt aangesproken als Stravelien, ja, dat vind ik beter klinken ♥️

Liefs,

Stravelien

Fit 🍎 Foodie Friday: Hoe je hardlopen leuk & warm houdt in de winter

Het is dan ook één van de grootste redenen dat de meeste lopers een najaarsmarathon verkiezen boven een voorjaarsmarathon. Gezien mijn eerstvolgende marathon eind maart valt, kan ik er niet meer onderuit; ik zal moeten trainen in de winter. Gezien ikzelf nog geen fanatieke loper was exact één jaar geleden, ben ik echt op zoek moeten gaan naar manieren die het lopen toch een beetje leuker maken tijdens deze wintermaanden. Want to be honest; niemand loopt graag in het donker ’s avonds of staat ’s ochtends met plezier op om voor de eerste les of voor het werk toch even een rondje te doen wanneer het weerbericht 3 graden aangeeft. Toch zijn er een aantal ‘trucjes’ die ik soms toepas om  het allemaal nét even iets gemakkelijker te maken. Want wij Run-aholics, lopen natuurlijk liefst het hele jaar door!

Regel nummer 1: Zet je koffieapparaat aan nét voor je de deur uitgaat

Koffie drinken vlak voor het lopen is niet voor iedereen aan te raden. Ik doe het soms wel, als ik echt nog moe ben of als ik niet teveel gegeten heb daarvoor, maar 9 van de 10 keer is mijn maag het daar niet helemaal mee eens. Dus: water vóór de run, koffie als beloning. En als je weet dat er verse, warme koffie klaarstaat als je terugkomt, dan ga je vanzelf toch een tikkeltje sneller lopen, niet?

Regel nummer 2: Geniet van de stilte!

Er zullen wat auto’s te horen zijn, een enkeling die naar zijn werk vertrekt, of een student die zijn kot van heel de nacht niet gezien lijkt te hebben, maar over het algemeen is de buitenwereld nog niet helemaal wakker. In ieder geval niet wakker genoeg om hele conversaties te voeren. Probeer eens om geen muziek aan te zetten en gewoon het ritme van je eigen voetstappen te volgen. De stilte en de rust om 6u ’s ochtends is opmerkelijk als je over straat wandelend. En over een paar uur zit jij dubbel zo geconcentreerd in de les. De dag goed begonnen is… (vul zelf maar in) …minder chaos de rest van de dag.

Regel nummer 3: Doe die warming-up thuis

Het voelt zowel voor jezelf als voor je spieren soms ijskoud aan om de deur uit te gaan, op welk uur van de dag dat ook moge zijn. De temperaturen zijn aan het dalen en al krijg je het wel warm van te lopen, een pretje is het niet. Dan is er het dilemma van hoeveel kleren je aandoet en dan liever teveel of te weinig kleren, maar dat is voor iedereen anders en ik weet het zelf ook nooit goed, dus daar zal je mijn advies niet over kunnen gebruiken. Wat voor mij wel werkt is om thuis alvast iets van beweging te doen, wat rond te lopen, dynamisch (statisch is niet nodig) te stretchen en het gewoon iets warmer te krijgen. En vergeet ondertussen vooral niet om die koffiemachine aan te zetten, haha. Daar begint het multitesten al, om 6u ’s ochtends.

En last but not least… Ga gewoon naar buiten. Jij wilde lopen, niet iemand anders. Je kan er ook voor kiezen om Netflix aan te zetten. Daar is helemaal niets mis mee. Al denk ik dat je van dat eerste gelukkiger gaat worden.. 🙂

Liefs,

Strave..euhm.. Joggelien

 

 

 

♥️ Moments to Love ♥️ #3

Ik denk dat ik mezelf gelukkig mag prijzen dat ik door alle sh*t van het dagelijks leven heen, wat van kleine typische Stien-problemen die meestal wel vanzelf overgaan tot real struggles gaat, het nog steeds een gemakkelijke opgave vind om iedere maand opnieuw weer zoveel dingen te kunnen opsommen waar ik blij van werd. Oprechte geluksmomentjes die de dag at the end dubbel zo leuk of speciaal maakten. Op deze rustige zaterdag (lees: in yogakleding dwarsliggend op mijn bed, afwisselend studeren en bloggen, aan mijn tweede tas koffie in een uur en vooral niet van plan om er vandaag productiever op te worden), deel ik met veel plezier die geluksmomentjes met jullie. En dat zijn er nogal wat, nog maar op de helft van de maand. Enjoy reading.. Ohja, en neem gerust zelf ook even een kopje koffie voor je begint. Fijne zaterdag nog! x

♥️ Het feit dat mijn spierpijn (die echt begon aan mijn rug en eindigde bij mijn voeten) van de marathon na een paar dagen rust zo goed als voorbij was en dat ik er niéts aan overgehouden heb dat op een blessure lijkt ♥️ mijn nieuwe agenda, die nu al volgekrabbeld staat met fluorkleurtjes en uitroeptekens en zo van die dingen waar ik mij tussen het studeren door weleens mee bezig houd ♥️ Bloggen ♥️ De trein naar Leuven nemen voor één of andere reden ♥️ De rookmachine, die geregeld wel eens aanstaat in ons huis ♥️ De gietende regen, ja, ik vind het wel iets hebben ♥️Het feit dat ik eindelijk…éindelijk een concept voor ogen heb om een boek over te schrijven. Als je me al langer volgt dan weet je dat ik het al een paar keer heb laten vallen ♥️ Gaan filmen met Thomas. Ofja, hij filmt, ik doe maar iets. Lopen en vallen en spelen en schreeuwen enzo ♥️ Grey’s Anatomy. Ik zit in het eerste seizoen en kan er nog niet veel over vertellen, maar ’t is crazy ♥️ De latte speculaas die ze verkopen op de hoek van de Korenmarkt als je van bij ons thuis naar mijn campus wandelt (ik moet een omweg nemen om niet dagelijks 3,5 euro aan koffie kwijt te zijn) ♥️ de unicorn in Thomas zijn kamer (geen vragen bij stellen, haha) ♥️ door Brugge wandelen met mijn ouders ♥️ mijn tweede marathon in het vooruitzicht (op 29-3-’20), deze keer wel met streeftijd en een iets beter uitgewerkt plan ♥️ het feit dat ik de afgelopen weken een aantal dingen heb leren aanvaarden zoals ze zijn ♥️ afgelopen nacht, die nogal onverwacht dansend werd doorgebracht ♥️ mijn allerleukste huisgenoten die om 4u ’s ochtends mijn kamer komen binnenvallen om te zeggen dat ze pizza zijn gaan halen ♥️ de housemeetings met ons vier samen die sinds kort geïntroduceerd zijn en waar Thomas dan heel serieus een verslag van schrijft op zijn typemachine ♥️ conversaties voeren van verdiep tot verdiep ♥️  dat over over TWEE MAANDEN al kerstvakantie is ♥️ de chocolate cookies die ze in de Ikea verkopen, en alleen in de Ikea, ’t is dat er nu al even niemand van ons vier daar geweest is of moet zijn, maar anders zijn ze vrij standaard in huis ♥️ My Little Pony muziek horen doorheen het huis ♥️ Saboteuuuur spelen ♥️

Liefs,

Stravelien

 

Stravelend door 42,195km

(credits voor de titel: Thomas Billiouw 🙂 )

7 oktober, 2u32 ’s nachts. Je zou denken dat een mens vanzelf in slaap valt na het lopen van een marathon, mijn lichaam denkt daar duidelijk anders over. Nog een beetje perplex van de hele ervaring van gisteren-/deze voormiddag, probeer ik voor jullie mijn ervaringen neer te schrijven. En dat waren er nogal wat, in die 4 uur en 39 minuten dat ik erover deed. Want what the fucking Hell, dit is het meest bizarre en zwaarste dat ik ooit heb meegemaakt. Laat ons hopen dat ik morgen om 8u30 in de les geraak…

Ik heb altijd al respect gehad voor marathonlopers, maar vanaf nu krijgt elk één een persoonlijke oorkonde van me.

Ik heb spierpijn zoals ik niet wist dat er spierpijn bestond, kan niet meer normaal wandelen, doe er een volle minuut over om een trap op of af te ‘kruipen’ en kan alleen op een stoel of in de zetel gaan zitten door mezelf te laten vallen. Maar voor rest ben ik de gelukkigste mens op aarde op dit moment! 🙂

Even terug in de tijd…

6 oktober, 5u45 ’s ochtends.

Wekker gaat. Mijn Fitbit geeft aan dat ik zo’n vijf uur heb geslapen. Best oké, ik had minder verwacht, ik was mij dan ook al heel de week druk aan het maken. Het besef dat vandáág de dag is dat ik die enorme afstand zou gaan lopen, werd met de minuut groter. Ik at braaf mijn op voorhand klaargezette vijf pannenkoeken met confituur en een liter sportdrank op, nog misselijk van de hoeveelheid aan voedsel dat ik gisteren naar binnen heb gewerkt, om een overschot aan koolhydraten in mijn lichaam op te bouwen.

Mijn spullen lagen klaar, veel meer dan eten en omkleden had ik niet te doen. Een half uur later zat ik in de auto en nog eens een half uur later kwam ik aan om mijn startnummer op te halen. De sfeer zat alvast goed.

Vijf minuten voor de start, in de gietende regen, trok ik mijn regenjas en trui uit en ging ik op zoek naar het juiste startvak. Op voorhand niet over nagedacht, natuurlijk. Ik stond opeens in 3:15, en deinsde snel genoeg achteruit toen ik doorhad dat ik over de ingeschatte eindtijd ging. Van die regen heb ik de rest van de wedstrijd niks gemerkt, overigens. Ik was na vijf minuten redelijk doorweekt maar wél opgewarmd, en heb het echt geen minuut te warm of te koud gehad. Note to myself voor komende trainingen; lopen in de regen is geen drama.

Ik zette me naast de vlag van de 4u30 als eindtijd, en zo’n vijf minuten na het startschot, om 9u om precies te zijn, dat ook nog eens in alle talen werd afgeroepen, begon ons startvak te lopen. Over de eerste vijf kilometer kan ik kort zijn; ik heb doodsangsten uitgestraald. Mijn benen voelden toen al zwaar, ik had nog spierpijn van de dag ervoor te hebben gelopen (slechtste idee ooit, maar ’t was voor een goed doel..) en ik had even geen idee waar ik mee bezig was. Ik sprak met mezelf af dat ik op z’n minst de afstand van een halve marathon ging lopen, en daarna mocht ik doen wat ik wilde. Gelukkig ben ik, zoals ik eigenlijk wel wist, een Diesel als het op hardlopen aankomt en was het een kwestie van loslopen. Na die vijf ging het elke kilometer beter.

Veel te veel hellingen…

Tot km 22, 11u35. Ik werd nogal gedemotiveerd door het feit dat ik eraf aan het lopen was en naast mij mensen zag terugkeren, bergop. Ik wist dat dat me nog te wachten stond en dat ik daarvoor eerste heel de Tervuurste steenweg moest afleggen, want heen ruim een uur lopen is. Ik besloot om tot km25 bij de vlag te blijven, maar dat is niet gelukt. Logisch ook, verder dan dit punt ben ik tijdens een training nooit gekomen. Ik geraakte ze kwijt en werd voor mijn gevoel vanaf dat moment alleen nog maar ingehaald. Ik had al het scenario voor ogen dat ik als laatste zou eindigen. Alles tussen kilometer 25 en 35 was belachelijk zwaar. Of in ieder geval toch met ups en downs. Soms kreeg ik een energieboost door een groepje supporters of een gesprek van een paar zinnen met een medeloopster, op andere momenten wilde ik stoppen. Ik wist dat er in deze marathon veel hellingen zaten, maar ik had op een gegeven moment het gevoel dat ik een half uur lang alleen maar bergop aan het lopen was. Vooral mijn benen en schouders deden pijn op dat moment, qua uithouding ging het nog wel. Ik was dan ook al drie uur lang om de 2,5km twee bekertjes suiker naar binnen aan het kappen. Zolang de laatste vlag, die van de 4:45 mij niet zou inhalen, was het allemaal oké. Als ik zo rond me keek, leek ‘man met de hamer -fenomeen’, die ik precies al eerder gepasseerd was, wel degelijk een ding te zijn; ik ben één van de weinige lopers die nog aan het ‘lopen’ is. Mensen stappen. Staan stil. Spugen. Huilen. Zoveel drama heb ik nog nooit bij elkaar gezien op een zondagochtend.

Weer in de flow…

Ik weet niet aan wat het lag, waarschijnlijk doordat het opeens terug een vlak stuk was, maar vanaf kilometer 35 ging het ineens weer veel gemakkelijker. Relatief gemakkelijk, wel te verstaan. Ik  probeerde er echt oprecht van te genieten, van het lopen. Ik was immers al tot dat punt gekomen en wilde nu echt niet meer stoppen. Zo dankbaar dat ik al die tijd zonder blessurepijn heb kunnen lopen. Mijn hartslag werd ietsje lager, ik kreeg schouderklopjes en aanmoedigingen langs alle kanten, en toen ik op km 37,5 even stilviel bij een drankpostje, werd ik aan mijn arm meegesleurd door één van de vrijwilligers. ‘Ik loop wel even met je mee, nu niet opgeven!!’ Ik moet er wel heel slecht uit hebben gezien op dat moment.. En zo gingen we weer een peer kilometer verder. Joggen, lopen, drinken, joggen lopen, drinken. Ik probeerde mijn tempo om de honderd meter af te wisselen, om mijn gedachten te verzetten.

De ergste drie kilometer…

Toen ik op km 39,2 mijn mama aan de overkant van de weg zag staan, ben ik lichtjes beginnen sprinten. Vraag me niet waarom, want ik wist dat ik dat op dat moment niet meer aankon. Dat hield ik natuurlijk geen paar honderd meter vol. De laatste drie kilometer waren dan ook de hel op aarde. Vooral mentaal. Ik vervloekte mezelf dat ik om de tweehonderd meter stilviel omdat ik dacht dat ik moest overgeven en álles in mijn lichaam deed pijn. Na tien seconden stilstaan struggelde ik weer verder om direct daarna weer stil te vallen. Die marathon had geen halve kilometer langer moeten duren of ik lag tegen de grond. Ik probeerde terug een iet of wat normaal tempo te vinden, en geraakte zo bij km 41, waar supporter nummer twee langs de kant van de weg stond, die de laatste kilometer volledig met me heeft meegelopen. Hoe ik die laatste kilometers heb gelopen, is nogal vaag. De laatste 100 meter ben ik beginnen sprinten. Ik was doodongelukkig over het feit dat ik binnen enkele seconden mijzelf op de grond kon leggen. Dat deed ik dan ook, twee meter achter de finishlijn. Er werd me toch vriendelijk verzocht of ik niet een beetje verder kon gaan, want er kwamen nieuwe lopers aan. ;)`

Het moment dat ik die medaille in mijn handen kreeg was het zoveelste hoogtepunt van vandaag.

Vanaf nú kan ik zeggen; ik heb een marathon gelopen. De eerste van zovelen. Want één ding is zeker: dit wil ik ooit opnieuw doen. 

60024145_2142381152496726_6883550248577269760_n

Liefs,

Stravelien

 

 

 

 

 

♥️ Moments to Love ♥️ #2

Things to love in life..Moments to love in life…Op deze regenachtige laatste dag van de week, de dag ná onze housewarming en de dag vóór een drukke lesweek (ofja, nu niet echt drukker dan anders), neem ik nog even twintig minuten van mijn tijd om alles op te schrijven waar ik blij van word.

♥️ Ons huis in Gent dat zo goed als ‘af’ begint te geraken ♥️ onze housewarming afgelopen nacht waarbij de boel opnieuw compleet ontploft is, maar waar na zes uur kuisen met vier man (en een paar extra helpers) niks meer van te zien is ♥️ IEDEREEN die op onze housewarming gisteren aanwezig was, we love jullie ♥️ Onze overburen, die er ook waren. We gingen hen eigenlijk gewoon even inlichten over ‘dat er wel een beetje lawaai kon zijn’, maar toen ze onze leeftijd leken te hebben hebben we ze maar ineens uitgenodigd. Ik denk dat het toekomstige vrienden van ons gaan worden..Fun fact: twee van de drie hebben vroedkunde gestudeerd en ik kan van hen de stagepakjes overkopen. Top, moet ik daar de deur al niet meer voor uit. ♥️ Saboteur spelen met Thomas, Abi & Clara, topavonden ♥️ Gent, zoveel liefde voor Gent ♥️ de állereerste tas koffie ’s ochtends, die ik niet eens zelf moet zetten ♥️ de wereldkaart aan mijn muur ♥️ mijn weekplanning maken in zes verschillende kleuren zodat ik er zelf aan uitkan ♥️ treinreizen tussen Gent en Leuven ♥️ pizza-movie nights op vrijdagavond (of als we eens geen zin hebben om te koken..) ♥️ Het Eiland kijken, onze nieuwste verslaving ♥️ mijn mede-studenten elke dag terugzien tijdens de les. Er wordt wat afgelachen, tijdens die praktijklessen, waar injectiebuisjes weleens door het lokaal vliegen en de ene steriliteitsfout na de andere gemaakt wordt waarna we helemaal opnieuw kunnen beginnen en de tafel een vijver van ontsmettingsmiddel wordt. Om maar een voorbeeld te geven.. ♥️ mijn portfolio coach met wie ik heel toffe en motiverende gesprekken kan hebben ♥️ het feit dat ik biiiijjjjna de marathon achter de rug heb en weer andere dingen prioriteit kan geven ♥️ het moment dat één van mijn huisgenoten/vrienden roept dat het eten klaar is ♥️ Naar Thuis kijken waarbij Thomas en Abi helemaal crazy worden ♥️ Zelfgemaakte sushi met rode wijn ennnn…nog een spelletje Saboteur! ♥️

Zo, dat was het voor vandaag! Ik denk dat het wel een beetje duidelijk is dat mijn leven om lopen, studeren, vrienden, eten en feestjes draait. Laat dat nog maar een paar jaar duren. 🙂

Liefs,

Stien

IMG_20180910_223620_391

“Waar ben ik in godsnaam aan begonnen?”

Hopelijk zijn jullie mijn marathonpraat nog niet helemaal beu gehoord, in dat geval, over exact één week is het achter de rug en zoek ik wel een nieuwe uitdaging in mijn leven! 🙂

Ik geef het toe. Ik heb het punt bereikt waarop ik me afvraag: “waar ben ik in godsnaam aan begonnen?”

60304110_1928731117229336_1757410260001226752_n

En ik weet het, dit vroeg ik me bij die 20km vier maanden geleden ook af en dit gaat wellicht door iedere marathon-loper in spe zijn of haar hoofd. Toch van de mede-lopers die ik ken, al dan niet via het online- of Instagram-wereldje. Om achteraf te lezen dat het hen gelukt is en dat het hen de mooiste ervaring van hun leven bezorgd heeft.

Wel, ik hoop voor mezelf hetzelfde. Maar ik weet het oprecht niet meer op dit moment. Eén ding weet ik wél zeker: ik ga afzien. Dat doe ik, in het allerbeste geval, na 20 kilometer lopen al dus dat ga ik minstens 2,5 uren van mijn tijd doen: afzien. En waarom ik dat precies ga doen is een vraag die me steeds minder duidelijk wordt. Voor het gevoel er nét voor, het gevoel van de ochtend van de marathon of het grootste geluk van een finishlijn in het zicht te zien, ik weet het niet. Of ik aan die finishlijn geraak is nog maar de vraag.

Afbeeldingsresultaat voor marathon quotes

Even een disclaimer tussen mijn gedachtes heen; ik ben elke dag meer en meer excited aan het worden en kan nu écht niet meer wachten tot het zover is. Maar ik ben slightly scared aan het worden en dat mogen jullie best weten. Die 20 kilometer was nog te overzien en daar leek nog een einde aan te zijn, bij 42,195 kilometer wordt het al moeilijker om jezelf ergens door te sleuren. Want hoe ik mijn verstand op nul moet zetten en, moe of niet, gewoon moet blijven doorlopen, weet ik intussen. Maar ook daar zijn grenzen aan. En deze grenzen ben ik nog nooit tegengekomen.

Over minder dan een week sta ik, al dan niet voorbereid, doodzenuwachtig aan de startlijn in Brussel om een belachelijk lange afstand te lopen waarvan ik geen idee meer heb of mijn lichaam het gaat aankunnen. Soms loop ik 8 kilometer en heb ik het gevoel dat ik doodga, soms loop ik 20km en kom ik nog steeds met een big smile thuis. Het hangt van zoveel dingen af en er is echt geen lijn in te trekken, al kan ik wel zeggen dat mijn voorbereidingen met ups en downs zijn gegaan en dat ik, of ik hem nu uitloopt of niet, geen toptijd ga neerzetten.

De kans dat ik na 30km op de grond lig, dat ik blessurepijn krijg of dat ik gewoon regelrecht faal is namelijk even groot als de kans dat ik er geraak. Tel daar even bij dat ik niet héél veel speling heb qua tijd gezien de maximale finishtijd van vijf uur, en je zult begrijpen dat het ene rampscenario na het andere door mijn hoofd spookt. Met een tijdslimiet van 5 uur voor een marathon moet je gemiddeld 8,5km/u lopen om niet uit het parcours gezet te worden. En ik loop gemiddeld 9km/u, volgens mijn normaal tempo. Ik denk dus ook niet dat ik na 30km nog op een normaal tempo ga lopen.

Anyway, die stress doet mijn plezier in het lopen en euforie als ik nog maar aan de dag van de marathon denk gelukkig niet teniet. Want wat ik er in tussentijd ook gebeurd of hoe ik die dag ook wakker word, ik ga hem lopen. Ik ga er op zijn minst aan beginnen. Ik probeer terug te denken aan hoe goed die 20km van Brussel gingen. Hoe geweldig ik mij al die tijd voelde. Ik had energie voor tien.

Maar het feit dat ik nog NOOIT meer dan 28km heb gelopen geeft mij lichte paniek. Mijn wil om de marathon uit te lopen is nog nooit zo groot geweest.

Over één week en een paar uur sta ik aan de startlijn in Brussel.

Dus nog steeds… “waar ben ik in godsnaam aan begonnen?”…maar die vraag heb ik me al 1000x gesteld in mijn leven. And I’m still alive.

Liefs,

Stien

Currently…

De stilte doorbreekt de storm. Of is het omgekeerd. Ik lijk weer even in een schrijversrush te zitten dus daar ga ik gebruik van maken deze minuten, dagen, uren, zolang het duurt. De stilte was dan ook killing me softly. Een vicieuze cirkel. Gedaan met ideeën zonder concreet doel en dromen zonder plannen. Die lijn kunnen we doortrekken tussen lopen en schrijven. Schrijven, Stien, gewoon schrijven. En de 101 andere dingen die me de laatste tijd bezighouden.

TSeverens_stien_19

Currently…

…Dreaming…Nogal weinig, om eerlijk te zijn. Slapen dus ook. Ik zit met een verkoudheid die mij al drie weken vanaf vier uur ’s ochtends hoestend wakker maakt, waarna ik naar de keuken loop, ondertussen het hele huis wakker maak, een halve liter water drink. Om dan tussen 4 en 7 zo’n drie keer naar het toilet te moeten, tot mijn wekker gaat. Fun times.

…loving…dat ik bijna nooit alleen thuiskom en dat ik sowieso nooit langer dan een uur geen conversatie heb met iemand. We hebben het meest on-geluidsdichte huis (is dat het woord?) dat je je kan inbeelden, and I love it. Ik weet wie wanneer wakker wordt, wanneer de postbode aankomt, wie op welk verdiep aan het lopen is, wie welke serie op dit moment kijkt of wanneer de koffie klaar is ’s ochtends.

….writing…protocols invullen, die ik nodig heb om naar mijn praktijklessen te kunnen gaan. En binnenkort wat vaker voor Stravelien, hoop ik. Nu project ‘huis’ bijna afgerond is (goed, er zal hier altijd wel iets gaande zijn, maar toch), wil ik dagelijks wel een hele of halve blogpost schrijven. Op zijn minst een paar zinnen.

…Thinking…Of de keuzes die ik maak wel altijd zo verstandig zijn. Wie  gaat er nu ook verhuizen, samenwonen, aan en nieuwe studie beginnen, een hele én een halve marathon lopen in één maand tijd.  Tegen de kerstvakantie kan ik recupereren en ik heb nog steeds de allerliefste vrienden die mij energie voor 10 geven, niet geheel onbelangrijk.

…Doing…koken, lopen als ik daar zin in heb, lessen nakijken (helaas ook als ik daar geen zin in heb), series kijken, dertig soorten spieren vanbuiten leren, schrijven, Thomas storen, Abi storen, een Thuis-aflevering inhalen, 3465x per dag mijn handen wassen gezien ik smetvrees heb sinds ons hoorcollege over de hoeveelheid micro-organismen een mens op z’n handen heeft zitten, reisverhalen opzoeken, op spinnen-jacht gaan, thee drinken, mijn planning afvinken en concluderen dat ik overal aan toe ben gekomen wat ik van plan was te doen behalve effectief studeren (herkenbaar?), door Gent wandelen en beseffen hoe graag ik hier ben,…

…Dreaming…de marathon, maar daar zijn jullie wellicht even over uitgelezen. Het is bizar hoe snel de afgelopen maanden zijn gegaan en dat ik al vier maanden op en af, de ene dag gemotiveerder dan de andere, aan het lopen ben met dit doel voor ogen.

…Loving…Dat ik eindelijk volledig blessurevrij kan lopen en ik besef heel goed dat ik veel verder had gestaan als ik die niet was opgelopen (#woordspeling, ik dacht even nog er een mopje bij te verzinnen..) en dat de kans dat ik de marathon effectief zou kunnen uitlopen dan groter was geweest, maar de kans bestaat en daar geloof ik nog steeds in. Met een heel klein hartje, but what doesn’t kill you makes you stronger…

Zeggen ze dat niet zo?

Liefs,

Stravelien

 

♥️ Moments to Love ♥️ #1

Things to love in life..Moments to love in life…Om het ‘positive thinking’-aspect even een boost te geven op mijn blog én in het leven, of om je gewoon te inspireren en te laten weten waar ik blij van werd deze maand. Of om er zelf ook eens over na te denken. Voor het geval je er deze maand nog niet bij had stil gestaan. Waar werd jij blij van deze zomer? Laten we beginnen…

TSeverens_stien_17

♥️ Over een een paar dagen de sleutel van ons paleisje in Gent waar ik samen met de liefste mensen ter wereld de beste jaren van mijn leven ga beleven ♥️ mijn ouders die ondanks al mijn struggles lief blijven doen tegen mij ♥️ Het concert van Alvaro Soler afgelopen weekend waarbij ik vlák voor het podium stond, puur genieten ♥️ eigenlijk al Alvaro Soler zijn muziek die ik van achter naar voor kan meezingen, elke dag weer opnieuw ♥️ Dat mijn rijangst over leek te zijn toen ik onlangs in de auto stapte ♥️ vakantiefoto’s terugkijken van dit jaar, vorig jaar,.. ♥️ terugdenken aan Flowtrack, met enkel en alleen mooie herinneringen ♥️ Dat de marathon van Brussel nu echt wel dichterbij komt en dat ik, blessure of niet, voorbereid of niet, kéihard van elke kilometer ga proberen te genieten ♥️ Lange duurlopen van 20 kilometer die mij het gevoel geven dat ik de wereld aankan ♥️ de welverdiende (en zeer nodige) douche die daarop volgt ♥️ Annemerel haar blog die mij elke dag inspireert ♥️ wanneer de chaos in mijn hoofd even wordt stilgelegd ♥️ als eerste wakker worden ’s ochtends ♥️ Jeugdwerk, wanneer vijf kinderen tegelijkertijd aan je komen hangen en je het gevoel dat je het goed doet als moni ♥️ verkleden, kampdansen en volhangen met verf, dat blijft ook leuk als je ouder wordt ♥️ Mijn Spaanse familie en ik die wekelijks berichtjes en foto’s heen en weer sturen om elkaar op de hoogte te houden van ons leven ♥️ Dat dat 20-zijn, toch echt wel een topleeftijd is ♥️ Koffiedates met vrienden ♥️ kunnen eten wat ik wil zonder schuldgevoel want ‘we lopen morgen toch weer 16km’ ♥️ Dat ik het boek ‘The fittest you’ van Gudrun Hespel in een dag of drie had uitgelezen omdat het zó belachelijk goed geschreven is ♥️ nog heeeeeel eventjes zomer ♥️ de nieuwe katjes van mijn zus waar ik stapelverliefd op ben ♥️ schrijven op zondagochtend ♥️ Dat we over een paar dagen de sleutel van ons huisje ontvangen en kunnen beginnen inrichten…Oh wacht, had ik dat al gezegd? 😉

Liefs,

Stien ♥️

20 dingen die ik over mezelf (en de wereld om me heen) leerde voor mijn 20e

Oke, let’s talk about life. Dan wel op de nuchtere manier, jullie kennen me ondertussen wel. Ik neem het leven al veel te vaak serieus naar mijn goesting en dat is echt niet altijd nodig. Een artikel op de blog van Annemerel (check hier zeker haar blog eens! Queen als het gaat om hardlopen en schrijven), één van de vrouwen die mij inspireerde en aanzette tot het lopen van een marathon, schreef een tijdje terug een artikel met 30 dingen die ze leerde voor haar dertigste. Supertof om te lezen. Nu, 30 zijn we nog even niet dus laten we er in mijn geval maar 20 van maken. Want ja, dat leven van een twintiger valt best wel mee. En ik heb zo’n klein, lichtelijk vermoeden dat het vanaf nu alleen nog maar beter kan en gaat worden. Maar dus, let’s talk about life. Wat heb ik nu eigenlijk geleerd in dat ‘leven’ de eerste twintig jaar?

TSeverens_stien_21

  1. Vrienden maken het leven mooi…en zijn zo ongeveer alles wat je nodig hebt om er weer een week tegenaan te kunnen.
  2. Lopen maakt een mens gelukkig. Dat had ik voor mijn 20e al door, en wordt nu alleen nog maar meer bevestigd. Ja, ook nu 50% van mijn trainingen k*t gaat en ik nog drie keer naar de kinesist moet door overbelasting (stom Stien, echt stom, dit was te voorkomen). Maar als ik er weer even helemaal in zit en na tien kilometer het gevoel heb dat ik de wereld aankan en gemákkelijk die 42,195 kilometer ga rocken, dan voelt dat goed. Héél goed.
  3. Nog even over lopen, daarna zwijg ik erover. Lopen met een kater werkt niet. Gewoon niet. Dan is natuurlijk de vraag van welk van die twee dingen ik het meeste geniet 😉 Lopen met íets op (op? in dus..) mijn maag werkt überhaupt niet. Trainingsschema’s trouwens blijkbaar ook niet. Maar dat telt niet in dit lijstje, want die conclusie trok ik vorige week. Oke, weten jullie dan ook weer.
  4. Balance is Key om niet aan jezelf voorbij te lopen. Het hoeft echt niet perfect te zijn. Die ene dag rust kan geen kwaad en je telefoon voor drie dagen op vliegtuigmodus zetten is ook oké. Even helemaal niet gaan sporten is óók oké en die ene donut waar je al een week zin in had is dat ook. Die tweede donut alleen niet. Haha, snap je de de moraal van mijn o zo samenhangend verhaal?
  5. Je kan geen vijf sporten en drie instrumenten tegelijkertijd beoefenen, can I tell you. Ik heb het geprobeerd, werk niet. Niet nadoen dus.
  6. Álvaro Soler is amazing. Als iemand mij om tips vraagt om Spaans te leren…gewoon je hele playlist volzetten met zijn muziek en even een paar maanden naar niets anders luisteren. Werkte voor mij, may work for you.
  7. Ik overschat mijzelf weleens. Dat ik dan denk dat het allemaal wel zal lukken en dat daar niet zoveel moeite voor nodig is en vervolgens besef dat ik weer aan iets begonnen ben.
  8. Jeugdwerk is multitasken. En 13-jarigen en 3-jarigen zijn de moeilijkste leeftijden die ik al heb gehad. Kleuterpuberteit versus echte pubertijd. Alles daartussen valt wel mee, haha.
  9. Iedereen zal overal altijd wel een mening over hebben en at the end maakt het alleen maar uit of je er zelf écht gelukkig van wordt.
  10. Een mens wordt nooit helemaal volwassen. Hoe ouder ik wordt, hoe meer ik geniet van de ‘kinderelijke’ dingen in het leven en hoe minder serieus ik alles neem. Ik merk dat ik op mijn 16e overal veel dieper en zwaarder over nadacht dan nu.
  11. Veganistisch eten is niet zo gemakkelijk. En ook zeker niet zo zwart-wit als mensen denken. Ik vond het vroeger gemakkelijker dan nu, eerlijk gezegd. Relativeren, niet streng zijn voor mezelf en mijn sociaal leven op de eerste plaats zetten werkt voor mij. Daarnaast is nog heel veel plaats over om keuzes te maken die goed voelen voor mijzelf.
  12. ik ga mijn leven nooit onder controle hebben. Ik had als 16 jarige nogal en vertekend beeld van iedereen op aarde die 20 of ouder was. Dan was je volwassen, was alles in orde en had je door hoe het leven in elkaar zit. Not.
  13. Reizen heeft mij meer bijgebracht dan dat studies ooit zullen doen.
  14. Thuiskomen is óók heel fijn.
  15. Een FitBit is de beste uitvinding die er is. Ik zou niet meer kunnen zonder dat ding, nog liever zonder mijn telefoon dan.
  16. Dat ‘Dochter zijn van’, houdt nooit op. Hoeveel mijn ouders voor mij betekenen besef ik nu nog 1000x meer dan een paar jaar geleden. Ik lijk ze in deze periode in mijn leven ook meer nodig hebben, dan zo’n paar jaar geleden. Als jullie dit lezen, een dikke dankjewel om mijn loopverhalen dag in dag uit aan te horen, om mij de vrijheid te gunnen te kiezen welke kant mijn leven zal uitgaan,..
  17. Dat autorijden oprecht het moeilijkste is dat ik tot nu toe heb moeten leren en dat dat niet iets is dat je in een paar weken doorhebt. Ik toch niet, ik ben nu ook wel geen maatstaf. Maar voel je vooral niet alleen in deze struggle. En het geeft me oprecht geen gevoel van vrijheid. Fietsen, lopen en treinreizen geven me dat wel.
  18. Hoezeer een briefje of een kort berichtje mijn dag kunnen veranderen. Van mijn gastfamilie, dat ze me missen en dat ik altijd welkom ben, gewoon, zonder aanleiding. Van een vriendin, dat het dringend tijd is om elkaar te zien. Van mijn mama, dat ik het maar moet laten weten als ik haar ergens nodig heb.
  19. Ik haat telefoneren. Note to iedereen die dit leest: als het niet teveel typewerk is, stuur dan maar gewoon. Misschien toch dat introverte kantje van mezelf… Er zijn maar een paar mensen in de wereld met wie ik heel graag meer dan een uur aan de lijn hang, en die weten van zichzef wel wie ze zijn. 🙂
  20. Je kunt allerlei grootse plannen en tijdschema’s hebben, negen van de tien keer loopt het toch allemaal net iets anders. Je daar zorgen overmaken is niet alleen dodelijk vermoeiend, maar ook totaal onzinnig. Zoveel mogelijk genieten en leven in het moment, dat gaan we doen vandaag!

Liefs,

Stien