Ik denk we ons eens vaker zouden moeten afvragen waarom we zoveel bezig zijn met de manier waarop andere mensen hun leven leiden en de manier waarop we denken dat deze zelfde mensen ons zouden bekijken en bekritiseren. Soms lijkt het gedrag van een ander wel meer voldoening te geven om te analyseren dan ons eigen gedrag. Of dat we bij een ander al sneller de minpunten hebben opgesomd dan bij onszelf. Denken door te hebben hoe iemand in elkaar. Nog zoiets.

Alles wat we doen, handelen, laten blijken of gewoon zeggen is afhankelijk van zoveel verschillende invloeden in ieders dagelijks leven. Waarom trekken we ons dan zoveel aan van welke keuzes, die weliswaar geen invloed gaan hebben op de onze, een ander persoon maakt? Welke bedenkzame meningen die persoon heeft, hoe vaak hij of zij doucht, al dan niet vegetarisch, gelovig, te dik of te dun is. Vanaf dat je, over wat het dan ook mag gaan, nog maar een beetje naar een bepaalde richting neigt, plakt er een stempel op je voorhoofd.

Je weigert een keer te eten en bestelt een plat water op restaurant, dan pas je al in het hokje van anorexia. Niemand die weet dat ik gisteren nog drie borden spaghetti op heb en morgen misschien wel een pizza bestel. Je hebt verteld gelovig te zijn en kan niet meteen een antwoord bieden op de (weliswaar nogal moeilijke, complexe) vraag wat dat dan precies inhoud en betekend, dan ben je al meteen een volger. Een meeloper. Terwijl dat misschien wel eens een vraag zou kunnen zijn die je zelf nog aan het onderzoeken bent…

En zo gaat het met alles. We hebben zo snel een mening en zo snel een vooroordeel over mensen. Ik vraag mij af uit welke drang deze bezigheid voortkomt. Uit interesse, overschot aan tijd, uit gemak? Het is duidelijk genoeg makkelijker om over anderen een mening te vormen en een ander te willen veranderen dan onszelf. Hoewel dat laatste werk genoeg zou zijn. Bij een ander komt er misschien meer objectiviteit bij kijken dan bij onszelf. We krijgen ineens een totaalbeeld en het is zo snel gedaan om dat te bekritiseren. Zonde.

De boodschap die ik probeer over te brengen met deze situaties te schetsen is, laat mensen gewoon wat meer zichzelf zijn. Laat hen hun eigen problemen tegenkomen en oplossen, laat hun mening hun mening zijn. Wees niet te bezorgt om alles en iedereen, ze vinden hun weg weg. Het komt allemaal wel goed. Of even niet. En dan nog.

 

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s