De meest uitgevoerde sport onder de mensheid. Joggen/hardlopen of een combinatie van beiden. De één vind het verschrikkelijk en begint er nooit aan, de ander vind het geweldig en hoor je spreken over hun hardloopverslaving en hoe goed ze zich elke keer voelen en de laatste soort heeft/had niet heel veel met lopen, maar doet het voor één of andere reden (nu ja, één of andere, vaak gewoon om fitter en gezonder te worden) toch.

Ik behoor een beetje, samen met jullie hoogstwaarschijnlijk, tot die laatste categorie en daarom laat ik je vandaag zien hoe ik lopen ervaar! Het is namelijk nogal een rollercoaster. De ene keer gaat het 10x beter dan de andere, de andere keer merk je na 1 kilometer al dat dit het niet gaat worden. Toch herken ik vaak verschillende fases die terugkomen, waarvan ik weet dat ik er even door moet en dat ze over gaan gaan.

‘Gaan lopen of niet?’, veel sense maakt deze vraag al niet en er is geen reden om ze te stellen want dat is hetgeen wat of al een week op de planning stond, of wat je jezelf gisterenavond met een zak chips in de zetel beloofd hebt als compensatie.

Tot het moment dat je je eerste voet hebt gepland in die eerste sportschoen, twijfel je of het wel de moment is om te gaan lopen. Genoeg tijd/niet te koud/te moe/ te warm/ de dit/niks vergeten?/nog naar het toilet?/…

Het lopen zelf dan.

De eerste vijf minuten: oftewel geraak je niet op gang, oftewel begin je met veel enthousiasme té snel.

5-20 minuten: de slow begint erin te komen. Het gaat beter en beter. Dit kunnen we wel even vol houden.

20-30 minuten: nu begint het toch wel vermoeiend te worden. Rood hoofd, benen die niet meer meewillen. Stoppen is niet echt een optie meer, nu we toch al een half uur bezig zijn…doen we die laatste kilometers er ook nog wel bij.

30-… minuten: adrenaline, overal en nergens pijn. Misselijk. En trots. Zo trots.

En dan kom je aan, of stop je uit ellende. Gebeurt allebei wel eens 🙂 Je weet dat wandelen nu beter is, al is languit gaan liggen in het verkoelende gras ook wel heel verleidelijk.

Op de weg terug naar huis besluiten we het volgende: 1) Dit voelt zo goed, dit moet ik vaker doen. 2) Oké, morgen ga ik weer.

Het voornemen wat we ons al veel te vaak hebben gemaakt.

 

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s