Wat ik het meeste mis aan mijn leven in Amerika…

  • Mijn familie. Helemaal bovenaan. Het blijft bijzonder om van de ene dag op de andere opgenomen te worden, aanvaard te worden als volwaardig familielid. Om binnen een paar dagen of weken dicht te staan bij mensen die aan de andere kant van de wereld wonen en gekozen hebben om iemand als jou in huis te hebben voor langere tijd.
  • Alles opnieuw mogen beginnen, niets dat kan mislukken, niets waar je ‘op lange termijn’ over na moet denken. Alles is nieuw en in alles heb je tijd om te investeren.
  • Het gevoel van daar ook gewoon thuis te zijn. Het ‘ik ben uitwisselingsstudent-gevoel’, ‘ik ben nieuw’, ‘ik ben niet écht thuis’, valt heel snel weg. Na een maand is het moeilijker voor te stellen om hier niet meer te zijn over een paar maanden, dan hier nog vijf maanden rond te lopen. Het dagelijkse leven krijgt routine en dan weet je pas waarvoor je dit ook alweer doet.
  • Het contact met België wordt schaars en daarom ook zoveel belangrijker. Een telefoontje om de twee weken (hoe weinig dit ook mag lijken, je hebt géén zin in contact met eender wie in België als je al twee maand in Amerika rondloopt…), wordt ineens wel heel speciaal. Je praat dan ook écht over de belangrijkste dingen die je te zeggen hebt, en voelt de waarde die gehecht wordt aan een telefoongesprek en het horen van elkaars stem.
  • Je leert constant nieuwe mensen kennen. Ook veel uitwisselingsstudenten. Ik had nooit eerder vrienden uit vijf verschillende werelddelen gehad…
  • Basketbal. Vier keer in de week om zes uur in de ochtend. Die trainingen ga ik nooit vergeten.
  • McDonalds, SubWay, Burger King en Taco bell. Geen uitleg nodig.
  • De vrienden en vrienden en kennissen van mijn gastouders die het doodnormaal vinden dat je overal bij bent. Iedereen kent je binnen de kortste keren als ‘die van België’. Iedereen heeft honderd vragen en is ineens supervriendelijk.
  • De mooiste herinneringen met mijn gastfamilie: onze roadtrip naar Oregon, kerstmis vieren in Washington, gaan zwemmen in de rivier in ons dorp, urenlang paardrijden door de prachtige natuur van Montana, samen gaan ontbijten voor de mis, én samen gaan lunchen na de mis op onze vrije zondag,….

Liefs,

Stien

 

Stienschrijft #2: Ei, Utopia & Italo Calvino

Een tekst die ik op een zondagochtend schreef, veertien mei dit jaar. En hoewel ik graag een onderwerp van iemand aangeboden krijg om over te schrijven, vind ik dit ook niet erg om te doen. En het zijn juist dit soort teksten waar ik er honderd van heb. Die, zoals je zal lezen, begonnen uit het niets. Niet de beste teksten ooit, wel leuk voor mezelf om achteraf te lezen wat er zich op die ene datum afspeelde. Lees maar even mee!

“Ik ben even benieuwd als jij waar deze tekst naartoe gaat als jij. De eventuele lezer. Het kan evengoed in de vuilbak belanden na een kritische beoordeling van mezelf na een zin of tien.Mijn zachtgekookt ei is nog net niet hard genoeg gekookt dus vul ik deze drie minuten zo nuttig mogelijk. Ik ben nog zeven uur thuis en dan vertrek ik. Die zondagen vind ik zo heerlijk. Bijna een nieuwe week, maar toch nog de rust van de oude week. Binnen die zeven uur heb ik een, weliswaar flexibele to-do list in mijn hoofd van dingen die niet moeten gebeuren, maar ik wel graag gedaan zou hebben. Zoals schrijven daar ook één van is. Van was. Mijn ei.

Hij staat nu dampend naast me, groot en nog te warm om aan te raken. Nog een vijftal zinnen dan. Het ei zit onder de bruine vlekjes die me doen denken aan een met UV-stralen beschadigde huid. Zoals die van mij over een jaar of twintig. Dat dat laatste een keuze van mezelf gaat moeten blijken besef ik.

Het ei is op en mijn buik is vol. Al komt dat wellicht eerder door het stuk watermeloen, de halve avocado en de kom broccolisoep die er aan vooraf gingen.

Utopia van Thomas More ligt voor me. Twee verschillende vertalingen zelfs. Ik heb zin om erin te beginnen. Het is dun wat het aantrekkelijk maakt, en nietszeggend wat me benieuwd maakt. De kaft is volledig blauw en dat vind ik een betere, hoogstwaarschijnlijk bewuste keuze van hem geweest, dan een ideale wereld als voorgrond tekening te gebruiken. De kans was dan groter dat ik er niet aan begonnen was.

Het feit dat ik deze zomer voor anderhalve maand naar Spanje vertrek, sleept me door behoorlijk veel dingen heen. Het regenachtige weer, dat ik op deze schrijvende zondag wel prettig vind maar vaak genoeg ook niet. Mama slaapt en papa zit in een andere kamer. Ik ben een stukje tekst aan het lezen en memoriseren van Italo Calvino. Een schrijver waar mijn oog gisterenmiddag in de bibliotheek op gevallen is en me erg aanspreekt.”

LIFE: één jaar geleden…

DSC_5660

Nog drie dagen, vijf uur en een paar minuten. En dan één jaar terug. Ik kan er niet bij hoe snel het allemaal voorbij was, hoe lang ik ondertussen al terug in België ben en hoe kort heel die periode nu lijkt. Nu, één jaar later.

In de zomer van 2015 vielen de woorden voor het eerst. ‘Even weg’. ‘Even naar het buitenland’. ‘Amerika…’. ‘Uitwisselingsproject…?’ Het gevoel om even iets helemaal anders te willen doen dan waar ik der tijds mee bezig was, was op dat moment heel sterk aanwezig. Na een aantal weken nadenken, een aantal gesprekken met mijn ouders die, vanaf het begin, nog dubbel zo enthousiast waren als ik, werd alles een paar maanden later concreet.

Een aantal landen schoten nog over. Ik weet nog hoe ik aan tafel voor me zat met voor me uitgespreid de brochures van de Verenigde Staten, Australië, Nieuw-Zeeland en Zuid-Afrika. Allemaal doorgelezen. Allemaal nog een optie. Ze hebben allemaal op nummer één gestaan en allemaal zijn ze geschrapt geweest. Amerika bleef terugkomen. De knoop werd doorgehakt.

Mijn dossier werd opgemaakt, mijn visumaanvraag was binnen. Alles werd gestuurd naar een aantal partnerorganisaties in de VS en dan was het wachten. Op dat moment was het in mijn hoofd al helemaal normaal geworden dat ik voor enige tijd in Amerika zou gaan leven, gaan wonen. Mijn leven ging gewoon door en mijn leven zou na die zes maanden ook gewoon weer doorgaan. Geen inschattingsvermogen over het feit dat een relatief korte tijdspanne in een mensenleven zoveel impact kan hebben op alles. Letterlijk, op alles.

In die maanden was ik opgewonden en vooral benieuwd, héél benieuwd naar mijn gastgezin. Het leek lang te duren, maar ik bleek nog een van de eersten te zijn die er één had. Ik nam onmiddellijk contact met hen op en vanaf dat moment zat het gewoon goed.

14045941_846843288784561_6922099907626149455_n

14 augustus 2016. Een datum die sinds lange tijd in mijn agenda stond: ‘VERTREK’. Geen uitleg meer nodig. Na een lange vlucht en drie dagen New York was het tijd om ze te te ontmoeten. EIN-DE-LIJK. 38 graden, stress en ons eerste gesprek waren het begin van een mooie 5,5 maanden. Vijf maanden die ik meteen zou overdoen. Die ik ga overdoen.

Liefste Montana, ik mis je.

Zoveel fantastische mensen leren kennen, zoveel andere uitwisselingsstudenten van over de hele wereld mogen ontmoeten.

Liefste familie, ik kom terug. Dat is beloofd.

17821374_2067657480127872_335408209_n (2)

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Mijn Bucketlist

Wat ik één van de komende jaren héél graag zou willen bereiken, mijn doelen of wat ik graag zou willen zien gebeuren. Hier gaan we…

  • een taalreis volgen in Spanje
  • een halve marathon lopen
  • een blog starten: check!
  • op uitwisselingsproject naar Amerika: check!
  • backpacken door Zuidoost Azië
  • een project met dieren doen
  • een boek schrijven
  • leren kitesurfen
  • een anonieme brief schrijven naar een onbekend adres
  • mijn gastfamilie gaan bezoeken in Montana
  • alleen op reis gaan: check!
  • Au pair zijn in een bepaald land voor minstens één maand
  • ….

Wat staat er allemaal op jou bucket list?

Liefs, Stien.

Stienschrijft #1: cappuccino en in de trein

Op de trein, in een café, gewoon aan mijn bureau, eigenlijk letterlijk op elk moment dat ik alleen ben én niet meteen weet wat ik zou doen: wanneer de meesten muziek zouden beginnen te luisteren, begin ik te schrijven. Ook voor school moet ik zo nu en dan een tekst schrijven, en dat voelt dan ook helemaal niet aan als huiswerk. Ik heb toch altijd wel een stuk of tien teksten op overschot liggen. Geen diepgaande teksten, niet altijd teksten die vanaf het begin een duidelijke richting opgaan. Wél teksten die de waarheid vertellen, en laten blijken hoe ik me voel, wat er in me opkomt en wat ik geobserveerd heb. Hopelijk vinden jullie nieuwe rubriek leuk: Stienschrijft!

Deze tekst schreef ik ongeveer een half jaar geleden alweer, op 20 februari 2017 om precies te zijn. Ik had hem sindsdien ook niet meer gelezen. Veel leesplezier!

-Cappuccino en in de trein-

“Weet je hoe leuk ik het vind als ik alleen ben, en toch omringt door mensen? Ik zit in de gezellige drukte van het café om de hoek. Niemand die me kent. Geen vriendelijke of ongemakkelijke blikken. Enkel de rust die van onbekende mensen uitgaat. Het tafeltje is net groot genoeg voor de cappuccino die ik besteld had, het theelichtje in het midden dat sfeer probeert te brengen en mijn schrijfblok. Ik voel me best wel een artistiek persoon als ik met een schrijfblok op café zit. Mijn gedachten worden afgeleid door de aanwezige geur van tientallen koffies om me heen en ik laat het maar gebeuren. Ik kijk door het raam en zie de trein vertrekken. De cappuccino was zo smakelijk dat ik helemaal was vergeten dat mijn handen een tekst op papier probeerden te krijgen. De drukte die ik in het cafeetje zo gezellig vond is op de trein ook aanwezig en deze keer stoort het me wel. De decibels van mijn Ipod galmen door mijn oren maar ik zet het toch nog een tikkeltje luider. Bij All you need is Love geraakt ik in een puberale bui die vroeger dramatisch zou overgegaan zijn in een huilbui, maar die ik nu met alle plezier weg lach. Mijn trein heeft geen vertraging en ik voel me goed. Heel goed. We beginnen met mensen te bestuderen. Ik tel de vlechtjes van het Afrikaanse meisje en bewonder het tempo waarmee de zakenman naast me typt. Er komt een dikke vrouw binnen en binnen de vijf minuten voel ik me helemaal slank. De landschappen door het raampje gaan te snel voorbij om ze te beschrijven. De herhaling van de bomen brengt me tot rust.”

Segovia & Madrid: mijn ervaringen

Ik heb twee weken helemaal in het noorden van Spanje gezeten, twee weken helemaal in het zuiden. Daartussen heb ik onder andere bovenste twee steden bezocht. Twee steden, waarvan misschien nog wel het meest Segovia me is bijgebleven. Vandaag zal ik jullie vertellen hoe ik het heb ervaren om er voor enkele dagen in rond te lopen en wat je zeker moet zien als je daar toevallig langskomt. Of niet toevallig. Want Segovia zou ik meteen opnieuw doen.

Over Segovia was ik het minst goed ingelicht en daar plande ik, in tegenstelling tot de tijd die ik voor Valladolid had uitgerokken, wat dan weer een dag te veel bleek, maar twee dagen. Dinsdagmiddag kwam ik aan en donderdagochtend vertrok mijn bus. Na een redelijke lange tocht (een paar uur trein en een bus naar het centrum, dat treinstation ligt écht in de middle of nowhere, ver weg van het centrum), vond ik mijn hostel, die overigens supergezellig was. Ook van de stad was ik meteen enthousiast! Het Romeins aquaduct waar je niet naast kunt kijken is heel indrukwekkend om te zien, maar vooral ook heel veel kleine straatjes. Kleine, smalle steegjes waar je doorheen kunt blijven wandelen. Na een paar uur had ik dan ook geen stadsplannetje meer nodig. Kleine steden zijn leuk om te doen, als je voor het eerst alleen reist, maar ook als je maar 48 uur de tijd hebt.

In de week dat ik in Segovia was, was er heel toevallig ook een kunstfestival bezig. Hier had ik niets over opgezocht, een leuke verrassing dus! Elke avond van 23u tot 2.30u waren dansvoorstellingen bezig op het grote plein voor het aquaduct, dat supermooi verlicht was in de avond. Heel de stad werd rond die tijd trouwens verlicht.En druk was het ook. Héél druk. Ik had twee dagen lang het gevoel dat er téveel mensen rondliepen om in een stad als dit te passen. En dan ook vooral toeristen. Ik hoor vooral van mensen dat ze vinden dat de toerisme heel die stad heeft overgenomen, kan ik inderdaad niet ontkennen, en dat de stad daardoor zijn charmes verliest. Met dat laatste ben ik het niet eens. Dat heeft juist wel iets. Alle oude gebouwen staan er nog, maar de ontwikkelde toeristische sector geeft veel leven en maakt het ook gewoon makkelijker leven voor een toerist. De gezellige hotspots en de goedkope restaurantjes, bars en winkeltjes zijn ontelbaar. Dat vond ik op dat moment niet storend. 🙂

Na twee dagen had ik veel gezien. De dansvoorstellingen ’s avonds waren één van de hoogtepunten, maar er zijn ook veel indrukwekkende monumenten en daarvan raad ik zeker aan; het aquaduct (je zal moeite moeten doen om dat over te slaan…), de kathedraal, het Alcazar en de Plaza Mayor.

Donderdagmiddag checkte ik uit. Toen besloot ik dat ik gerust nog een dag langer had kunnen blijven. Ik kwam rond het middaguur aan in Madrid, waar de temperatuur op dat moment nog een tikkeltje hoger was.

In Madrid heb ik 3,5 dagen rondgelopen. De stad op zich vind ik een heel duidelijke structuur hebben. Ik wist wat ik wilde zien en doen de eerste dag, en dankzij een goed stadsplan en metroverkeer binnen de stad, was alles snel te vinden. Een metrobeurtenkaart heb ik overigens niet gebruikt, gezien het van de ene kant van de stad naar de andere ongeveer 40 minuten lopen is, best wel te doen dus. Mijn hostel lag één straat van de plaza Mayor en de Puerta Del Sol. Dat laatste stelt niet veel voor trouwens, het is niet meer dan een halve vierkante meter aangegeven op de grond (zelf dat heb ik niet eens kunnen zien, iedereen staat er rond om foto’s te maken), en fungeert als nulpunt of middelpunt van Spanje. Het plein is dan weer wel mooi.

Mijn lievelingsplekje in Madrid? Het Retiro park. En de vijver die in het midden van het park ligt. Daar heb ik dan ook, samen met een Canadees meisje dat ik in mijn hostel had leren kennen, een halve dag doorgebracht. Als ik ooit Madrid weer eens bezoek, dan zou dit de reden wel eens kunnen zijn.

Het is een lange blogpost aan het worden…

Ik heb in ieder geval van geen van beiden spijt en ben blij veel gezien te kunnen hebben in redelijk korte tijd. De sfeer die in beide steden hangt, zit in ieder geval goed.

Wat is jouw lievelingsstad in Spanje?

Liefs,

Stien

20170723_204231

 

50 x waar ik gelukkig van word

De dingen die mij nu écht gelukkig maken in mijn dagelijks leven…ik, wij, staan er nog veel te weinig bij stil denk ik. Geen grote dingen, wel de dingen die het verschil maken. Het zit ‘m in die kleine dingen. Natuurlijk staan vrienden en familie voorop, maar daarnaast is er nog genoeg te vinden waar ik iedere dag blij van word en vaak niet lang genoeg bij stil sta.  De kleine geluksmomentjes. Een aandachtspuntje om vaker bij stil te staan. Vandaag deel ik daarom met jullie niet 10, niet 20, maar 50 dingen die mij de afgelopen tijd geluk gebracht hebben. Dingen waar ik héél blij van wordt. Lees mee! 🙂

  1. first things first: koffie. Elke dag opnieuw.
  2. een dag luieren zonder ook maar iets te hoeven doen, zonder verplichtingen!
  3. mijn trein of bus die op tijd komt.
  4. de tweede trein die ook vertraging heeft, moest de eerste dat ook hebben.
  5. cadeautjes geven en dierbaren verrassen.
  6. Reizen. Zoveel mogelijk, zo ver mogelijk.
  7. schrijven, het liefst elke dag.
  8. Cappuccino met een extra dikke schuimlaag.
  9. kerstmis. De geweldigste tijd van het jaar. Ook in de zomer kijk ik daar naar uit.
  10. Havermoutpap op een vroege ochtend.
  11. nieuwe notitieboekjes. En dan het liefst van de Hema.
  12. Een superlief of super schattig sms’je krijgen van iemand.
  13. hotelontbijtjes.
  14. cheesecake. Ook weer geen uitleg voor nodig.
  15. contact met vrienden uit Amerika.
  16. Uitgeslapen wakker worden.
  17. Een tekst hebben geschreven. En besluiten dat je het niet beter kon verwoorden.
  18. Spanje. Zo verliefd op Spanje.
  19. urenlang scrollen door het internet.
  20. de zon die op mijn gezicht schijnt.
  21. Zonlicht, héél véél zonlicht op een vroege ochtend.
  22. En kilo minder blijken te wegen dan vorige week. Of twee.
  23. Montana. De bergen, de sneeuw, de mensen.
  24. belachelijk lang onder een warme douche staan.
  25. onverwachte, gezellige momenten met lieve mensen.
  26. Een vriendin die in het midden van de zomervakantie stuurt hoe het met me gaat.
  27. buiten eten.
  28. Vroeger klaar zijn met studeren dan gepland.
  29. alleen thuis zijn voor een paar uur.
  30. Of thuiskomen in een leeg huis, nog beter.
  31. Perfect zittende broeken.
  32. vakantie in het vooruitzicht.
  33. bloemen op tafel.
  34. aardbeientaart.
  35. Disneyfilms.
  36. herinneringen uit mijn kindertijd horen of zien.
  37. deadlines ruim op tijd halen.
  38. verrast worden.
  39. andere blogs lezen.
  40. dansen, zingen en acteren.
  41. naar theater gaan kijken.
  42. het gevoel hebben dat ik weet waar ik mee bezig ben.
  43. heel lang naar een kampvuur blijven kijken.
  44. wandelen. Liefst alleen.
  45. brieven schrijven naar Amerika.
  46. Heel vroeg ’s ochtends gaan hardlopen.
  47. tijd doorbrengen met mijn ouders.
  48. post die voor mij blijkt te zijn.
  49. paardrijden door de prachtige natuur van Montana.
  50. …het feit dat ik dit met jullie kan delen…

Waar word jij het meest gelukkig van?

Iets meer over mezelf…

Verhalen en teksten, soms lange teksten, schrijven doe ik voor het leven. Dat gebeurt vanzelf. Mezelf voorstellen, omschrijven lijkt wel ineens een hele opgave voor me te zijn. Toch maar eens een poging wagen. Mijn missie met deze blog is in de eerste plaats voor mezelf. Een plekje op het internet waar ik alles (lees: stapels papieren) wat ik elke dag opschrijf, nu ook écht bij te houden. Een plekje waar ik kwijt kan wat ik wil, waar ik een stukje van mijn creativiteit in mag steken. Van gedichten, tot foto’s, van lange verhalen over reizen, levensvragen, mijn zoektocht in het leven, tot inspirerende en humoristische artikelen. Een combinatie van mezelf.

 

 

Welkom, lieve lezer. Mijn naam is Stien. Ik ben achttien jaar oud. Ik ben dol op schrijven, reizen, kopjes goed ruikende koffie, social media, lekker eten, inspirerende teksten, mijn vrienden, mijn lieve familie,….

Mijn grootste passie is acteren. Dat vond ik toch ook wel de moeite waard om even apart te vernoemen, nu jullie hier toch zijn om mij te leren kennen. Een passie die ik ondertussen jaren terug ontdekte, die hopelijk nog veel voor en in mijn leven zal betekenen én veranderen.

Dus: Welkom, lieve lezer. ❤ Ik hoop dat je hier graag nog eens terugkomt, zo af en toe, tussen de chaos van ieders leven, om te genieten van mijn schrijfsels, om geïnspireerd te mogen worden, om op te vrolijken van mijn nuchterheid en enthousiasme.

Enjoy! 🙂

Liefs, Stien

Welkom op STravelIEN!

DSC_5530 (2)Welkom op mijn blog!

Mijn naam is Stien. Ik geniet van schrijven, lezen, eten en reizen.

Via mij blog wil ik je meenemen in mijn wereldje, dat veelal bestaat uit de bovenste vier aspecten. Vooral dat reizen, vandaar ‘Travel’ in de titel. En mijn naam. Je hoeft niet altijd origineel te zijn, toch?

Mijn grootste passie is acteren. Nog nét iets meer dan alles wat hierboven vermeld staat. Iets waar ik voor en van wil leven, iets waar ik nog zo lang mogelijk van wil genieten.

Waarover ik zal gaan schrijven? Hetgeen mij op dit moment bezighoudt, zich afspeelt in mijn hoofd, wat ik graag wil delen hetgeen waar ik op dit moment van denk dat het zo’n moment is, dat gewoon opgeschreven moét worden.

Ik wil je inspireren met persoonlijke verhalen, dromen, gedichten & reisverhalen,….

Ik ben sinds kort terug van een maandje Spanje….and you’ll read everything about it!

Enjoy!