Zonder stem maar mét blessure

Laat ik maar meteen met de deur in huis vallen; er is drama going on in Stravelienland. Ik ga gewoon beginnen met schrijven en zie daarna wel of het ooit online komt. 😉 De situatie veranderd op dit momet wel bijna iedere 12 uur en het kan zomaar zijn dat over een week alles opgelost is.

keep-calm-and-write-your-story-3

Laat ik even drie weken en drie dagen terug gaan in de tijd, naar woensdag 31 juli. Rond de middag begon ik een – hoe ik het ook moest uitleggen- druk te voelen vanuit de binnenkant van mijn linkeroor. Wat rond de middag begon als onschuldige -wel onverklaarbare oorpijn, werd in zo’n znel tempo erger dat ik vlak voor sluitingstijd bij de apotheker stond voor ontstekingsremmers. De pijn was intussen overgegaan naar zo ongeveer heel de linkerhelft van mijn gezicht. Beláchelijk veel pijn, doet zoiets. Ik kon niet meer eten, stappen of praten. Slaappil en twee ontstekingsremmers verder deed ik een poging om een houding aan te nemen. Om20u viel ik in slaap. Tot 2u. Wakker van de pijn. En misselijk. Nieuwe ontekingsremmer. En nieuwe slaappil. Er is no way dat ik anders in slaap gevallen zou zijn. De rest van de nacht was onrustig, maar die pilletjes leken hun werk te doen.

De twee dagen erop verliepen hetzelfde. Nog steeds even misselijk en slapeloze nachten, maar dat woog niet op tegen de pijn die die ontsteking met zich meebracht, dus dan maar zo. Mijn eetlust was echter 0,0 door die medicatie, wat vrijdagavond niet ten goede kwam. Ik zou namelijk een trail gaan lopen van 16 kilometer die dag. Opzich geen enorme of ongekende afstand, wel een heel lastig parcours. Na een valse start waarbij ik mijn muziek nog niet klaar had staan, mijn oortjes twee keer op de grond vielen en uiteindelijk te groot bleken te zijn (probeer nooit iets nieuw als je gaat lopen), werd elke kilometer erger. Ik kon de heuvels niet aan, was misselijk en had het vreemd genoeg ijskoud. Ja, tijdens het lopen.

Ik besloot er een mental game van te maken. Het wordt geen leuke loop, en ik ga allesbehalve mijn tijd verbeteren, maar daar wordt je nu eenmaal sterker van. Km 13,5. duizelig, maagpijn, mijn ademhaling compleet uit zijn ritme door die verdomde heuvels en zandwegen die ik niet gewoon was. Ik wist dat ik vanaf het begin al als allerlaatste liep (veel dank aan de man die mij 10km lang is blijven volgen). Toen ik op km 14 merkte dat er geen drankpostjes mer waren tot de finish, besloot ik dan ook te stoppen en met de auto verder te gaan. Een mens moet een keer gefaald hebben, toch?! Ik was er even niet meer zo zeker of die marathon dit jaar ging gebeuren en weet dat ik die avond nog heb opgezocht of ik mijn startbewijs voor de hele marathon niet kon omruilen voor die van de halve. Als ik dit niet eens aankon?!

Ik was helemaal uitgeput toen ik aankwam, en wat na een paar minuten tot uren normaal wel wegtrekt, werd doorheen de nacht die daarop volgde alleen maag erger. Om 1u werd ik wakker. Misselijk. Plat liggen was geen optie meer.

Na een paar dagen rust en uitzieken begon ik de dinsdag erop weer vol goede moed te trainen. Dat is dan ook meteen de laatste training in de afgelopen drie weken die pijnvrij is verlopen. Ik was op de atletiekpiste gaan lopen die dag (wat overigens geweldig motiverend is), en voelde al dat mijn rechter scheenbeen het zwaarder had dan mijn linker. Toch deed ik en iets zwaardere loop dan op mijn planning stond. De dag erna deed ik hetzelfde en de dag daarna ook. Ik had iets te compenseren van de week ervoor en zat zo weer op schema. Die pijn kan ik wel even negeren, als ik mijn kilometers maar uitloop, dacht ik. Tot ik mijn enkel (de pijn zat al lager ondertussen) niet enkel tijdens trainingen begon te voelen, maar ook daartussen en ’s nachts. Oke, nog niet paniekeren. Verstuikt kan hij niet zijn, dan liep ik ook niet meer rond.

Die vrijdag vertrok ik voor een week naar het buitenland. Top, het zal wel gewoon overbelasting zijn en na een week rust bouw ik weer rustig op. Mijn schema lag toch al overhoop en in die week zou ik voor geen mogelijkheid lange afstanden kunnen lopen, puur uit tijdsgebrek. Ik heb in totaal dan ook maar één keer vijf kilometer gelopen. Na vijf dagen platte rust. Mijn voet heeft nog nooit zoveel zeer gedaan denk ik. Zowel tijdens het lopen als na afloop. Ook tijdens het wandelen merkte ik dat ik aan het manken was, maar daar was op dat moment geen tijd voor om over na te denken. Dat probleem lossen we thuis wel op, dacht ik.

Ik begon inderdaad weer gewoon met trainen toen ik thuis was volgens mijn schema. Afwisselend intervaltrainingen, lange en korte duurlopen. Ik was in tussentijd ook ziek geworden. Of toch iets dat er op lijkt. Ik had weer last van mijn oren en mijn neus en keel zaten volledig vast. Kwam dat er ook nog even bij. Dat laatste was eigenlijk nog een grotere zorg dat die blessure (wat het ondertussen wel duidelijk bleek te zijn..), met een zangauditie in het vooruitzicht over tien dagen. Paniek paniek paniek. Ik maakt een afspraak bij de kine en de dokter en liep ondertussen wel gewoon verder.     

Afgelopen donderdag leek er geen groot problem aan de hand te zijn toen ik bij de kinesist lag. Ik had mij dan ook op het ergste voorbereid, dus stapte redelijk opgelucht naar buiten. Waar het op neerkwam is dat ik gewoon mag blijven verder lopen, wel minder dan gepland, afwisgewisseld met zwemmen (jeej, laat ik aan iets een hekel hebben) en moet elke dag twee keer vijf minuten oefeningen doen. En ik moest nog drie keer terugkomen. Valt best wel mee, al zeg ik het zelf.

Die stem is op dit moment en groter probleem. Mijn oren, mijn neus, mijn keel, álles zit vast en alles doet pijn. Een verjoudheid is het duidelijk niet. Blijven ademen is – zeker ’s nachts- soms al een opgave, laat stan dat ik nu met zingen ga beginnen. Komt daar nog even bij dat een looptraining ook niet geweldig is als je met heesheid zit en andersom evengoed.

Het is niet zo gemakkelijk om mij op die twee dingen tegelijkertijd te focussen. Die marathon en die auditie zijn alletwee dingen die ik echt enorm tot een goed einde wil brengen. Ik liep donderdag nog relatief gemakkelijk 14km en gisterenochtend 19km (wat niet meer dan 14 had mogen zijn, mijn kine moest het weten…). Dat ik mijn laatste trainingen heb kunnen uitlopen heb ik enkel aan pijnstillers te danken. Maar het voelde zo goed en ging zo vlot, op het feit na dat mijn enkel dus effectief wel zeer deed en dat ik volgens mijn mama, die achter me fietste, twee uur lang heb gemankt en met mijn rug scheef heb gelopen. Eigenlijk helemaal geen verbetering dus. En ik kan moeilijk een hele marathon op pijnstillers gaan lopen…

Nu ik én niet kan lopen, én niet kan zingen zoals ik zou willen kunnen, is de frustratie helemaal aan het oplopen natuurlijk. Als ik geen marathon of zangauditie in het vooruitzicht had, kon het mij allemaal veel minder schelen natuurlijk. Maar dit is zo ongeveer alles waar ik in de afgelopen drie maanden mee bezig ben geweest in mijn hoofd.

Laten we maar hopen dat dit hele verhaal na een paar doktersafspraken en een paar dagen rust op magische wijze afgelopen is en dat ik over een dag of vijf weer wat blijer rondloop (al lukt dat laatste ondanks alles ook nog wel hoor 🙂 )

Liefs,

Stien

Heaven on earth & marathonpaniek

60024145_2142381152496726_6883550248577269760_nStravelien back in Belgium. Normaal gezien volgt nu een iet of wat depresieve blogpost over een zwart gat, werk dat op mij afkomt en hoe geweldig de afgelopen weken waren. Vandaag doen we dat niet. Niet dat het niet geweldig was. Integendeel. San Vicente is Heaven On Earth en gezien de Flowtrack vibe zoals ik hem nu gevoeld heb, lijkt het erop dat ik daar volgend jaar twee maanden ga zitten. Om een kleine preview te geven, er volgt later wellicht nog een uitgebreider verslag: de fiesta y fiesta – the place where magic begins, een topcrew die weten wat gezelligheid is, naar het kampvuur op het strand lopen om 12u ’s nachts, voor de eerste keer een goeie golf kunnen pakken, gaan canyoningen met een geweldige bende 13-jarigen, longboarden, kamperen, 5x per dag de keuken binnenlopen om te kitchen crew te entertainen/storen, nieuwe vriendschappen, en nog zoveel meer,…

Het moment dat om de dag gaan hardlopen ineens niet meer in je routine zit – dagelijks een vier-gangendiner naar binnen werken zonder schudgevoel daarintegen wel, en dat je telefoon je er aan doet herinneren dat die o zo leuke verdomde marathon over twaalf weken valt, dan weet je dat het tijd is om naar buiten te gaan. Niet op slippers en een surfboard onder mijn rechterarm deze keer, maar op loopschoenen. En zonder kater.

Vorige week was het zover en ging ik (opnieuw) de uitdaging aan: lopen. 12 weken voor de marathon op de teller. Ik zal maar eerlijk met jullie zijn: ik was na vijf kilometer compléét buiten adem en begrijp niet hoe ik twee maanden geleden nog als opwarming deed voor een intervaltraining. Ik leek de ergste beginner te zijn van alle lopers die ik tegenkwam onderweg. Anyway, inademen, uitademen, relativeren.

Na een paar dagen rust, en een paar runs van tussen de 5 en 10km was het echter tijd om opnieuw tijd om mijn koffers te pakken. Op kamp met 25 lieve, drukke kleuters. Deze keer dichterbij huis, maar wel zonder loopschoenen. Na mijn vorige ervaringen met zo’n weken weet ik dat dat doorsnee de leukste weken van het jaar zijn, maar dat je ook niet aan meer dan zes uur slaap komt omdat voorbereidingen, evaluaties en vergaderingen wel eens langer willen duren dan gepland. Lopen zou dus niet in mijn hoofd opkomen. En dat deed het ook niet. Dan werd het ook nog even 40 graden in ons regenachtige landje, en je zult begrijpen dat mijn marathonschema even uitgesteld moest worden. Opnieuw. En toen waren we weer een paar dagen verder. Tot deze ochtend. Lichte paniek zorgde ervoor dat ik mijn loopschoenen binnen de vijf minuten aanhad. Ik ben namelijk niet van plan om die marathon in het 100 (of #101 op de dag zelf, hihi) te doen lopen. Tijd om even serieus te worden, dus. Dat houdt voor mij in: vier keer per week lopen zonder één of ander excuus dat ik al eens gehoord heb van mezelf, gezonder eten én nachten van meer dan zes uur slaap.

Note to myself: de marathon is over tien weken, Stien. Tien. Bijna negen.

Note to myself #2: trek die loopschoenen morgen nog maar eens aan. En overmorgen. En de dag daarna. …

Liefs,

Stravelien

 

The word is out: oktober 2019 #Stravelienloopt

The word is out.

Op het moment dat jullie dít artikel lezen kan ik er niet meer omheen. Wíl ik er niet meer omheen. Na heel veel nadenken, researchen, dromen en lopen, heb ik drie dagen geleden de knoop doorgehakt.

Laat ik maar meteen met de deur in huis vallen: Op 6 oktober van dit jaar ga ik mijn allereerste hele marathon lopen. 42,195km.

60868949_2343950282555137_338340725961785344_n

42,195km lang.

Afgelopen maandag, de ochtend na de wedstrijd, klapte ik mijn laptop open en vijf minuten later was mijn inschrijving afgerond. Uitschrijven is geen optie meer, zou zonde zijn van mijn geld. Dat ik hiermee zojuist gesociliteerd heb voor een fultime baan en dat dit grapje me uren, dagen, maanden tijd zal kosten, daar ben ik me maar al te goed van bewust. Om nog maar te zwijgen over de hoeveelheid aan zelfdicipline en doorzetting ik uit mijzelf zal moeten halen, of wellicht van mezelf zal ontdekken, om dit tot een (goed) einde te brengen. Of toch op zijn minst tot een einde, om nog niet te hard van stapel te lopen. Maar wat ik voelde afgelopen zondag voelde zó goed, dat ik het opnieuw wil ervaren. Alleen dan nog een tikkeltje groter. En 22,195km langer.

Een impulsieve stoot uit Stravelienland, zoals jullie me kennen?

Neen, dit keer niet. Meer zelfs; het spookt al langer tot mijn hoofd. Ik had echter afgesproken met mezelf om het pas concreet te maken als ik eerst die 20 kilometer tot het goed einde had gebracht. En ik denk dat ik dat wel een beetje gedaan heb afgelopen zondag, dus bij deze. En een goede voorbereiding is, hopelijk ook zo bij loopwedstrijden, het halve werk!

61059551_1511979382271147_241902346341187584_n

18-weken trainingsschema

Ik zal tijdens mijn voorbereidingen het 18-wekendurende trainingsschema van  Run2Day volgen en neem jullie natuurlijk graag mee in mijn nieuwe loopavontuur. Maandag 3 juni start ik met de eerste week van het schema, wat al meteen een paar behoorlijke afstanden zijn. Al zijn het toch weer totaal andere trainingen dan ik gewoon ben. Kortere duurlopen, en veel intensievere intervaltrainingen. Mijn bedenkingen en ervaringen daarover lezen jullie in de toekomst.

6 oktober 2019. Hoe je het ook draait of keert, het wordt een dag die ik zal onthouden.

Mijn eerste échte marathon. Hoe mooi kan het leven zijn.

Liefs,

Stien

20 bucketlist-dingen in 20 jaar!

Vandaag, een paar dagen na de chaos van de 20km én 20 jaar alive and kicking op deze aardbol, leek het mij wel een goed moment om eens na te denken over 20 bucketlist-dingen die ik heb mogen meemaken in de afgelopen 20 jaar, en 20 dingen die ik nog wíl doen in de komende jaren. (wat een toeval zeg, al die cijfers, daar is duidelijk zwaar over nagedacht.. 🙂 )

Zowel dat eerste, en al helemáál niet dan laatste, bleken niet heel erg moeilijk te zijn. Het één al wat realistischer dan het andere, maar hé, een beetje uitdaging doet een mens alleen maar goed! 🙂 Here we go…

received_1331157660347473

20 dingen…voor ik 20 werd….

  1. op uitwisseling naar Amerika. Nog steeds dankbaar dat ik heb kunnen doen drie jaar geleden.
  2. in Spanje wonen & Spaans leren. Hier kan ik echt naar blijven terugkeren, Spanje.
  3. beginnen met lopen. En weer stoppen. En weer beginnen. Enzo.
  4. Au-pair zijn. Ik heb lang gedacht dat ik dit ooit nog eens zou doen, maar na 2 ervaringen in Spanje, denk ik dat ik vanaf nu alleen nog maar voor mezelf óf samen met vrienden ga reizen.
  5. New York gezien hebben. Augustus 2016.
  6. leren snowboarden. We hebben toch al één poging gedaan, haha.
  7. 20km door Brussel. Check! Op naar volgend jaar, en liefst binnen een tijd van onder de 2u deze keer.
  8. een blog starten!
  9. Snorkelen. Gerona, 2015. Ik weet nog dat ik toen verschoot van elke vis die toen nog maar een beetje in mijn buurt kwam, maar zou het toch nog wel is opnieuw willen doen.
  10. Theoretisch rijbewijs halen.
  11. flamencodansen. Die flamencoschoenen zijn ingeruild voor loopschoenen ondertussen, dat is veiliger voor mij. 😉
  12. woordkunst-drama studeren. Beste. Keuze. Ooit geweest.
  13. 101 vegetarische en veganistische recepten ontdekken.
  14. De leukste vrienden ter wereld ontmoeten! 🙂
  15. twee keer gaan skiën in Oostenrijk. En een paar zomervakanties. Nog steeds één van de beste bestemmingen ooit geweest.
  16. dwarsfluit- en zanglessen volgen. Dat laatste wil ik nog steeds heel graag doen, dat eerste viel een beetje in het water. Die dwarsfluit heeft mij al meer frustraties opgeleverd dan iets anders.. 😉
  17. deel uitmaken van een basketbalclub. Najaar 2016. Ik heb éindelijk weer de conditie terug die ik toen had, haha.
  18. Paardrijden door Montana. Ge-wel-dig.
  19. Kerstmis vieren in Montana en in Spanje. En in België, maar dat klinkt niet zo heel spannend.
  20. Mijn haar bruin kleuren. Heeft duidelijk niet gewerkt, haha.

20 dingen… na mijn 20e…

  1. samenwonen met mijn vrienden. Hoe sneller hoe liever!
  2. snowboarden in het buitenland. Ik zou volgend jaar zo graag weer op sneeuwvakantie gaan! Wellicht wordt het weer skiën, maar een week gaan snowboarden in Oostenrijk lijkt mij nog veel cooler.
  3. een hele marathon lopen. Geen halve, nee, een hele.
  4. in Azië gaan backpacken. Liefst helemaal alleen.
  5. roadtrip maken met een paar vrienden. (Gewoon nog even een rijbewijs, een weg uitstippelen, een paar weken tijd vinden,… 😉 )
  6. skydiven. Dit jaar nog, let op mijn woorden. 🙂
  7. leren surfen. Na een paar weken in Spanje deze zomer moet dat wel soort van lukken. Ik kan toch niet voor een surforganisatie werken en níet kunnen surfen?!
  8. Rijbewijs halen. Working on it.
  9. Zuid-Korea bezoeken. Weet ik veel hoe ik daarop ben gekomen.
  10. een hond adopteren. Hoe geweldig zou het zijn als ik gewoon elke ochtend samen met zo’n harige schattigaard kan gaan lopen in plaats van of alleen, of met een loopmaatje die ik eerst nog moet overtuigen voor we kunnen vertrekken?
  11. paardrijden op het strand.
  12. Een project met dieren doen in Afrika. ’t Is nogal veel in’t buitenland allemaal,
  13. van acteren en zingen mijn beroep kunnen maken. Dreams are made to come true…
  14. een musicalopleiding volgen. ❤
  15. reisvideo’s maken. 2020 misschien.
  16. een eigen nummer schrijven.
  17. een tattoo laten zetten. Ik weet al dewelke het wordt, maar blijf het maar uitstellen…
  18. Liftend naar Parijs gaan. En een beeeeetje beter Frans leren, als ik dan toch daar ben..
  19. Opnieuw zangles gaan volgen.
  20. Mijzelf inschrijven bij een voetbalclub. Misschien komend schooljaar.

Dat waren ze! Voor die laatste 20 geef ik mezelf nog wel even tijd.

Life goes on. En er is geen haast bij. 🙂

 

Raceverslag: 20km door Brussel #Stravelienloopt

20 kilometer door Brussel.

Het stond helemaal bovenaan mijn bucketlist en ik kan eíndelijk zeggen dat ik het gedaan heb. Hoe dat ging? Daar vertel ik jullie vandaag meer over! Zet je even, ’t wordt een lang verhaaltje! 🙂

Treinen, stressen en wachten

Maandagochtend vandaag. Laten we even 26 uur teruggaan in de tijd. Ik had vier (ja, vier) wekkers gezet om er zeker van te zijn dat ik op tijd zou zijn en werd nog vóór mijn eerste wekker van kwart na vijf wakker. Dat zegt genoeg, haha. Als een zombie uit The Walking Dead pakte ik mijn setje loopkleding dat naast mijn kussen klaarlag (je zou maar eens vergeten ’s ochtends waar die dingen liggen!) en stuurde ik succesberichtjes naar een paar mede-lopers. Het besef dat vandaag de dag was dat ik die enorme afstand zou gaan lopen, werd met de minuut groter. Tijd voor ontbijt! Ofja, ontbijt. Bestaande uit vier boterhammen met héél veel stroop en confituur, twee tassen zwarte koffie en anderhalve liter sportdrank. Een laatste flesje sportdrank én een energiegel (haha, ik nam mezelf precies wel heel serieus) stonden twee uur later op het menu. Nog opgeblazen en misselijk van de hoeveelheid aan koolhydraten die ik de dag ervoor had zitten eten, werkte ik ook dit suikerspektakel naar binnen. Gevolgd door een liter water. Energie voor tien was er meteen. Stress voor tien ook.

Zo veel chaos!

Een uur later zat ik op de trein richting Brussel en nog eens een uur later stond ik, met startnummer en al en mijn loopmaatje gevonden, klaar in het Jubelpark. En in de regen. Vanaf dan was het vooral wachten, tot kleur groen richting het startblok kon vertrekken. We zaten in het laatste blok en zouden dus pas starten om 10u30. Een half uur later dan gedacht, dus. Ik wilde gewoon nú nú beginnen lopen!

De sfeer was zó geweldig! De hele wedstrijd trouwens, maar al helemaal net voor vertrek. Overigens wel super verwarrend waar zo’n startblok begint en eindigt, wij twee hadden geen idee waar überhaupt te beginnen. Maar na vijf voorafgaande startschoten én nog een laatste plaspauze (zo’n drie minuten op voorhand, wat een timing!) was het tijd om te vertrekken. Ik ben de rest van de wedstrijd trouwens niet naar het toilet gemoeten, ondanks 5x drie slokken water en een half flesje Isotone sportdrank. Voor iemand die om het vijfhonderd keer per dag naar het toilet gaat, is dat een meevaller. Anyway, terug naar het lopen!

Waar the f*ck ben ik aan begonnen?

Tijdens de eerste kilometers maakte alles zóveel indruk op me, dat ik er weinig van kan navertellen..Ik had mijzelf drie kilometer gegeven om erin de komen en zou vanaf dan écht gaan genieten. Die eerste kilometers voelden dan ook niet helemaal top, wat voor lichte paniek zorgde in mijn hoofd, maar as I knew, ik ben een dieseltje als het gaat om hardlopen. Op een gegeven moment heeft mijn lijf dan begrepen wat het moest doen en lijkt het lopen vanzelf te gaan. De eerste kilometers volgden elkaar verrassend snel op, met enkele zeer irritante hellingen tussendoor die mijn ademhaling in de war brachten, maar daarna zat ik er helemaal in! Zelfs mijn vriendin, die ik na twee minuten kwijt was geraakt, dook weer naast mij op op kilometer vijf. Hadden we dat toch al achter de rug!

Kilometer 10.

Ik had met mijzelf soort van ‘afgesproken’ (vijf minuten voor de start), dat ik op z’n minst tien kilometer zou lopen, en als er daarna iets gebeurde, zien we dan wel wat we doen. Die eerste kilometers vlogen dan ook voorbij. Elke kilometer stond langs de kant van de weg aangegeven. Nochtans bleek ik ze vaak te missen, en toen ik na kilometer acht binnen no time een bordje met ’11km’ in de lucht zag hangen, was er géén optie meer in mijn hoofd dat ik ooit zou gaan stappen. Dit ik loop ik uit!

Een ongekend zalig gevoel

Dat gevoel hield ik vast tot kilometer 17. Dit had ik niet verwacht. Ik voelde mij euforisch van het begin tot het einde. Geen steken, geen blessurepijn, niet buiten adem geraakt, éénzelfde tempo aangehouden. Ik heb trouwens, tot kilometer 17, heel de race op éénzelfde tempo gelopen. Af en toe had ik de neiging om te versnellen omdat het allemaal relatief gemakkelijk ging, maar dat draait vaker slecht dan goed uit. Ik heb tot kilometer 14 getraind in de laatste weken, dus had geen idee hoe mijn lichaam hier verder op zou reageren. Ik zat vol adrenaline door de muziek en de hoeveelheid aan mensen om mij heen. Van vermoeidheid was geen sprake. Dit ging opeens wel heel goed voor mijn doen!

Dat was ik misschien iets te luid aan het denken. 

Ergens tussen kilometer 17 en 18 ging het mis. Na nog een laatste euforie-momentje wanneer ik mijn ouders opeens langs de kant van de weg zag staan, kreeg ik het op kilometer 18 zwaar. Heel zwaar, als in: steken in mijn linkerzij. Balen dat ik deed. Mijn benen deden nog perfect hun werk, en wanneer ik eigenlijk van plan was mijn tempo zwaar op te drijven, kreeg ik dit erbij. No. Way. Dat ik ga stappen. Of stoppen. Half ineengebogen sleurde ik mijzelf verder. Het was aan mijn gezicht te zien dat’ niet goed met me ging, want ik kreeg ineens wel heel veel schouderklopjes van lieve mensen om mij heen. En dan ging het nog bergop ook. Ik geraakte gewoon niet vooruit op die manier, zelfs stappend was ik trager geweest. Ik probeerde mezelf eraan te herinneren dat dít is wat ik wilde en dat ik echt moest blijven genieten nu. Ik mocht al blij zijn met hoe het al die tijd zo goed was gegaan!

So go for it Stien and shut up met zagen!

Overigens zag ik wel wat mensen om mij heen stappen op dat moment, waarvaan ik echt dacht ‘euhm, waarom zou je 18km afzien om het 2km op voorhand op te geven?’ (met alle respect voor iedereen die aan km 18 is geraakt hoor, daar niet van! 🙂 )

Laatste kilometer. 

Net na het bordje van de 19 kilometer bleek die verdomde kramp als sneeuw voor de zon verdwenen te zijn. Ik versnelde mijn tempo maal drie en liep met een grote lach verder. Wat met al die drukte nog niet zo evident was. Ik wilde vooruit!

Waar de finish was, was voor mij niet helemaal duidelijk, dus vanaf waar ik zou gaan sprinten ook niet. Die zorg was nergens voor nodig, want op een gegeven moment voelde ik de massa in beweging komen. Sneller en sneller en sneller. Tot sprinten toe. Alsof iedereen aanvoelde dat we bijna bij het einde waren, zag ik één voor één mensen uit de massa schieten. Ik volgde en deed maar wat.

De finish!

Je kan niet geloven hoe blij ik was toen ik die finish dan eindelijk zag. Hoe bizar snel is dit gegaan! En hoe gewéldig voelt dit! Zo rood als een tomaat, een tikkeltje duizelig en vooral met het gevoel dat ik de wereld aankon, nam ik mijn medaille in ontvangst (en een banaan, en nóg meer water) en begon ik mensen rond te sturen. Moe, voldaan en blij.

Nu snap ik waarom mensen dit doen. Dit is puur genieten. Op één kilometer na. Van de twintig.

Ik liep hem uiteindelijk in een tijd van 2:11:52. Geen toptijd, wel een toptijd voor een eerste wedstrijd. En totaal tegen mijn verwachtingen in.

Op naar de volgende wedstrijd! (I’ll keep you posted, want ik weet stiekem heb ik al wel een idee dewelke dat wordt! 🙂

Liefs,

Stien

20km door Brussel60714318_342941716262124_927874181893193728_n60461363_450579489051824_6422049406962368512_n60837107_434257394031805_1319145852882649088_n20km door Brussel60707680_2284776461581995_8770720339698122752_n60582607_2259001227646003_7622513678390132736_n

 

 

Currently…

¡Buenossss días todos!

Na een half uurtje yoga, twee uur Spaans studeren en twee boterhammen met pindakaas en confituur, leek het deze ochtend weer het perfecte moment te zijn om mijn loopschoenen aan te trekken.

Toch niet zo perfect…

Het lijkt wel alsof ik er gewoon níet in slaag om twee goede trainingen na elkaar te lopen. Zo was ik gisteren nog/weer helemaal blij met hetgeen waar ik mee bezig was, zo stond ik vandaag na 1,5km weer thuis. Inderdaad. Na één en een halve kilometer. Niet happy dus. Dat ik zo’n soort dag zondag maar niet voorheb.

Wellicht dat ik na een schrijven van deze blogpost een tweede poging onderneem. De dag is nog niet om. En het leven draait nu ook weer niet alléén maar om lopen en kilometers. Meer nieuwtjes uit Stravelienland?

Currenly…

…doing… snowboarden! 🙂 Ik had afgelopen week mijn eerste (en voorlopig enige, maar dat is niet vrijwillig!) snowboardles. Ik denk dat ik het wel leuker vind dan skiën, maar dat de eerste lessen gewoon nooit zo leuk zijn als iets doen wat je al kunt. We zien wel wat daarmee gebeurd. Eerst een beetje beter leren surfen deze zomer! // Mijn autorijlessen. Jep, nog steeds. Ik haal de ene stoot na de andere uit en ben nog steeds verbaast van hoe rustig mijn instructeur daaronder blijft. Ik voel mij in ieder geval wel (weer) goed achter het stuur, dat is even anders geweest. Mijn perfectionisme en rijangst spelen daarbij een rol en dat is niet helemaal onopgemerkt gebleven. Achja, dat hebben we straks ook weer achter de rug. // bloggen! Hopelijk zijn jullie mijn verhalen nog niet beu gehoord, want mijn loopavontuur stopt zeker nog niet na deze zondag!

…Loving…hardlopen, suprise haha! Soms toch, zeker niet altijd. Het is een beetje een haatliefdesverhouding geworden. Om te vertrekken heb ik vrijwel nooit zin. Eenmaal drie kilometer onderweg, weet ik weet waarvoor ik het doe. Ik kan niet wachten tot ik volgende week weer kan gaan lopen wanneer en hoelang ik maar wil. // vroege ochtenden, ideaal om duizend en één dingen gedaan te krijgen, die de rest van de dag niet meer zouden gebeuren.. // flashy loopoufits. Ik verzin altijd als ik in de stad ben wel een nieuwe reden voor nieuwe sportkleding. Mijn loopoutsfits gaan van roze tot oranje, standaard met roze kousen eronder. Mijn loopschoenen zijn paars. Ze zullen mij alvast niet omver lopen zondag.

…listening… Alvaro Soler. Elke dag. De hele dag. Ik denk dat ik zonder zijn muziek het Spaans nooit onder de knie had gehad.

…eating…smoothiebowls. En boterhammen met pindakaas, dus. En sportdrank, zelfs op de dagen dat ik niet sport. #quilty

…drinking… matcha latte met amandelmelk. Ik bewaar het nu voor in het weekend, want het duurt wel eff om te maken.

…doing… yoga! Het was in eerste instantie voornamelijk uit noodzaak, omdat ik merkte dat mijn lichaam niet bepaald soepel is en dat ik daardoor constant met spierpijn rondloop. Even stretchen elke ochtend doet dus wonderen. Meer van te moeten dan van te willen. Anders werken mijn spieren tijdens het lopen niet meer mee. Een uitprobeerseltje waar ik me binnenkort nog wel meer in wil verdiepen. Goed om mijn hoofd leeg te maken!

…dreaming…20km uitlopen, samen gaan wonen met mijn vrienden, de zomer (nogmaals) in Spanje doorbrengen, gaan backpacken in Ierland, reizen door Azië, mijn rijbewijs halen, met dat rijbewijs (en die vrienden) gaan roadtrippen, een hond adopteren,…(maar we zullen beginnen met dat eerste eerste! :))

Liefs en tot schrijfs!

Stravelien ❤

IMG_20180910_223620_391.jpg

 

20km update #Stravelienloopt

Nog exact zes dagen te gaan. Aan het einde van deze week zal ik een- voor mijn doen- best grote en onbekende prestatie moeten neerzetten. Tijd om even bij te praten. En dat doen we op deze vrije maandagochtend, net 13 kilometer afgelegd in 1,5 uur én in een zalige ochtendzon, meteen ook mijn laatste lange afstand voor The Day. Nog vol euforische adrenaline van deze run vertel ik jullie graag hoe mijn week geweest is!

60024145_2142381152496726_6883550248577269760_n

 

Kort door de bocht: mijn trainingen verliepen stroef afgelopen week en ik ben met de minuut zenuwachtiger aan het worden. En dat kwam voornamelijk doordat ik vorige week een lange training gemist had en dit deze week probeerde te recupereren door ook op mijn rustdagen te gaan lopen. Om even een voorbeeldje te geven; maandag: 5x 10min wandelen, 4x 10min lopen op hoog tempo. Dinsdag: 5km loslopen. Woensdag: 6x 10min wandelen, 5x 10min lopen op hoog tempo. Donderdag: 30min yoga + 10km lopen. Die tien werden er vier. Ik geraakte gefrustreerd doordat mijn lijf niet mee mee wilde werken en voelde oprecht voor het eerst vermoeidheid in mijn benen. Qua conditie was het op dat moment nog perfect te doen. Dat ik de dag erna, op mijn enige rustdag ben gaan snowboarden (lees: gezeten, gelegen, gevallen,…later meer daarover! 🙂 ), hielp ook niet bepaald. Ik had óveral spierpijn. En geen stem meer.

Drama’s van mijn soort duren gelukkig nooit lang en na een hele dag niks te hebben gedaan (op een rijles na, ‘k heb met een automatische auto gereden dus mijn benen kregen gelukkig even rust! 🙂 ), had ik gisterenavond mijn energie terug! Tijd voor een nieuwe training dus! Ik kapte een tas zwarte koffie en een flesje Aquarius met belachelijk veel suiker naar binnen en ging ervoor.

Het plan was 12 kilometer, en dat werder er uiteindelijk 13! Ik was blij, trots en opgelucht. Dit voelt zó goed! Ik was redelijk tot heel moe, dat wel. Maar niet helemáal kapot. Deze maandagochtend liep ik dezelfde afstand, in een íets kortere tijd, dat dan weer wel. Die laatste zeven kilometer krijg ik er zondag week nog wel bij. Ik weet niet hoe, maar ik ga het doen. Mentaal zal ik het wel aankunnen, en mijn benen, tsja, die doen maar wat. Die moeten maar volgen.

Morgen heb ik nog een laatste vrij zware intervaltraining van in totaal 10km, en dan bouw ik af met 8km op woensdag, naar 5km op donderdag en 3km op vrijdag. Om vervolgens de hele zaterdag op de zetel te hangen. Mooie voorruitzichten, niet?! 🙂

Tot schrijfs, I’ll keep you updated!

Liefs,

Stravelien

60304110_1928731117229336_1757410260001226752_n

 

Foto op canvas van Topdoek.nl!

Is het niet jammer dat we anno 2019 steeds meer foto’s maken, en er steeds minder laten afdrukken? Onze smartphones en laptops staan vol- overvol- met de leukste plaatjes van de zomer, van feestjes, van onszelf en van anderen, waar uiteindelijk weinig mee wordt gedaan. Of helemaal niets. Tot het geheugen aangeeft vol te zitten en we wel íets moeten verwijderen. We zijn er allemaal schuldig aan.

Zo stortte ik mij een paar weken geleden nog op het maken van fotoboeken van de afgelopen zomer en mijn tijd in Spanje (wat trouwens een superleuke bezigheid was, ik stond bijna weer op punt om mijn koffers te pakken, maar dat zal voor over twee maand zijn! 🙂 ), zo kreeg ik afgelopen week een ander héél tof pakketje binnen. En daar vertel ik jullie vandaag graag meer over!

Een tijdje terug werd ik benaderd door Topdoek.nl met de vraag of ik zin had om een foto op canvas naar keuze uit te kiezen. Dat doe ik natuurlijk met veel plezier!

Omdat ik toevallig vorige maand een supertoffe fotoshoot achter de rug heb met de geweldige Tysje van http://tysjeseverens.com/, kwam dit moment als geroepen om eens een foto te laten vergroten. Sommige momenten moet je gewoon koesteren en daar is deze dag er één van. Ik besloot voor een zwart-wit foto te gaan omdat dit op de meeste plaatsen in huis wel zou passen en ik dit gewoon vaak het mooiste vind.

Ik ben heel blij met het resultaat! Na slechts een paar klikken en een paar dagen levertijd, werd mijn pakketje bezorgd. De keuze aan soorten canvassen en formaten is heel groot, ik ging voor een foto op canvas groot maar er zijn echt tolloze mogelijkheden qua afmetingen en materialen. Ook hebben ze collages, wereldkaarten, posters en meer. Ideaal om cadeau te geven of je eigen muur mee op te vrolijken. Ik ben alvast enthousiast! Kijk je mee naar het resultaat?

IMG_0001IMG_0003IMG_0004IMG_0007

IMG_0006#StravelienAd. Dit artikel werd geschreven in samenwerking met https://www.topdoek.nl/.

Nog 11 dagen… #Stravelienloopt

…2u47?!

Alsof ik gestraft word voor het feit dat ik vandaag geen blogpost over mijn loopavontuur heb geschreven, wat dus eigenlijk wel het plan was, komt er om 2u47 ’s nachts opeens wél inspiartie tevoorschijn. Dat is tegenwoordig mijn nieuw uur om wakker te worden. Of nog steeds wakker te zijn. Eén van de twee. Ik sleep mijzelf, redelijk klarwakker maar toch nog moe mijn bed uit en zet, terwijl ik mijn laptop aanzet (die laptop moet ook denken, wat voor uur is dit nu nog…) en een nieuw leeg document open, een grote tas matcha thee voor mijzelf.

…Matcha wat?!

Matcha thee! Mijn verslaving sinds een week. Een soort van groene Japanse thee waarvan het hele kruid nog intact is, volgens mijn opzoekingswerk. Superhip, blijkbaar. Google maar eens. Beter dan al die koffie. Zit wel caffeïne in, trouwens. Echt slim bezig ben ik nu ook weer niet. En er zitten, ook op vertrouwen van een foodblogger-artikel, 20x meer antioxidanten in dan in gewone groene thee. Superveel gezondsheidsvoordelen dus! Dat compenseert stiekem toch een beetje alle overheerlijke troep die ik in de afgelopen 1,5 week naar binnen heb gewerkt. Als hardlopende hardloper die tegenwoordig 8 tot 10km per dag aflegt, lijkt mijn maag een zwart gat te zijn geworden. Vier boterhammen met pindakaas per dag zijn dan ook eerder regel dan uitzondering. Ik kom door de vele trainingen dan ook geen grammatje aan, dus daar moet ik het niet voor laten. Ik neem het allemaal voor lief. We zullen maar even geloven dat mijn lichaam het op dit moment nodig heeft. Vanaf na 19 mei doen we wel weer gezond. Als mijn slaap nu nog eens zou meewerken, dat zou me al meer vooruit helpen. 🙂

TSeverens_stien_19.jpg

…19 mei?!

Ja, dat lees je goed! Ik ben mijzelf niet zonder enig doel elke dag in het zweet aan het werken. Impulsieve ik besloot zichzelf een paar weken geleden in te schrijven voor de 20 kilometer van Brussel. Verklaar me voor gek, maar dat staat er op de planning. Nét geen hale marathon, dus. Die (halve) marathon bewaren we voor een andere keer dit jaar. Het idee was er al langer, mar zo’n inschrijvingsformulier en startnummer maken het toch allemaal net iets concreter. En spannender. Het heeft mij sindsdien wel de adrenaline gegeven om geen training meer over te slaan. Op die enige regenachtige zaterdag na waarp er echt geen mogelijkheid was om naar buiten te gaan en niet zijknat thuis te komen.

Hardlopen, dus. Ik ben verslaafd. Wát voelt het goed om mijzelf ineens te zien vooruit gaan. Om opeens langere afstanden te kunnen afleggen die eerst nog onmogelijk leken. Om opeens 3km verder te zijn en alleen maar te hebben gedacht aan wat ik morgen eens zal gaan doen. Het lijkt wel een parttime job te zijn geworden en standaard routine om iedere ochtend zonder na te denken die loopschoenen aan te trekken en mijn verstand op nul te zetten. Pure therapie, dat lopen.

En wat nu?!

Sinds weken struim ik informatieve en iets minder informatieve sites af op zoek naar duizend en één tips over het lopen van (halve) marathons, om mij min of meer op iets te kunnen voor te bereiden. Die tips gaan van trainingsschema’s (euhm…is mijn zelfineensgestoken planning ook goed?), tot het feit dat je heeeeel veel isotone sportdrank moet drinken (no way, lust ik al niet…) en echt wel moet ontbijten met wit brood met confituur (is pindakaas ook goed?) op de dag van de wedstrijd. Ik denk dat het ondertussen duidelijk is dat ik vooral mijn eigen ding aan het doen ben en geen toonvoorbeeld van een goeie tijd ga neerzetten. Hopelijk voel ik me op de dag zelf niet nóg amateuristischer tussen al die lopers dan dat ik me nu al voel. 🙂

59810505_393676214693380_1534417430598647808_n

Gek genoeg zie ik er niet eens (meer) tegenop om over exact 11 dagen een gigantische afstand te moeten afleggen. Meer nog, ik kijk er zó hard naar uit! En lukt het niet, dan lukt het niet. YOLO. Het gáat lukken. punt uit. Al kost het mij zweet, pijn en tranen. Ik wil die 20 kilometer uitlopen en daar zal de komende 11 dagen even alles voor moeten wijken. Of ik er nog 2,5 uur of 3 uur over doe.

Kom gerust supporteren, dus, en stuur me een berichtje als je eens samen wilt gaan lopen! …And wish me luck, want ik ga het nodig hebben. X

Liefs,

Stien

 

Currently…

…Loving// Eres mía – Romeo Santos// zwarte koffie om 10u12 ‘s ochtends // overenthousiaste leerkrachten waarvoor ik zo terug naar Salamanca zou vertrekken. Nagenietend van mijn laatste Spanje-avontuur en van de kerstdagen. Hoelang ik al terug in België ben….? 4 dagen, toch..? Oh, nee, 6 weken, sorry…

Het – voor mij bijna ongekende- familiegevoel van na al die jaren weer even fulltime ‘thuis’ te wonen – doet goed en verlicht de -evenzeer iets nieuw- heimee naar zowel Spanje, als Amerika, als naar mijn afgelopen tienerjaren met bijhorende vrienden, als,..  Ze moesten eens weten hoe graag ik hen zie.

—————————————————————————————————————————————

…Reading// dagboekfragmenten van 4 april 2018 // Englisg collex exercises taal&tekst I hoofdstuk 2.3.2.1 // Instagramaccounts met #backontrack hashtacks waar mijn nuchtere ‘Lifegoeson’ -mentaliteit probeert door te kijken en ík meer zoiets heb van; dat kan het hele jaar nog wel, we zijn nog maar januari…’/…Lezen, een wel te bespreken onderwerp. Alsof mijn hoofd op dit moment- en vraag me niet om dit uit te typen- overloopt van hersenspinsels die soms meer kwaad dan goed lijken te doen als het gaat om het in stant houden van dagelijkse bezigheden zoals studeren, sporten – of misschien is dat de enige uitzondering hierop-, en dus ook, lezen. Mijn gedachten maken elke zin waaraan ik begin namelijk zélf af, en nog eens anderhalve pagina verder wordt ik overspoeld door het gevoel van onrust. ‘Dat ik tijd aan het verliezen ben’. Jammer. Volgende keer misschien. 

————————————————————————————————————————————-

…Doing// Studeren / to-do-lijstjes maken / voor de helft afwerken / en weer studeren. Al lijk ik aan dat laatste weinig toe te komen, tussen schrijven, vrijwilligerswerk, dwarsfluitlessen, Spaanse lessen, bullet journallen (is dit al een erkend werkwoord?), paardrijden en – veel- nadenken door. / Een overvolle sportschool trotseren die overloopt van goede voornemens – tot heden standgehouden.

203730_962_1210851843438-hersenspinsels

…Eating// Niet Instagram-foto-waardige havermoutpap met peer. Na het verorberen en uitproberen van mijn nieuw ingeslagen voorraad aan vegan producten-van amandelpasta met cacaopoeder of lijnzaadconfituur-waarvan de verpakking je graag doen geloven dat je er vleugels van zult krijgen- is het vandaag weer back to basic. Lopen of niet, mijn stresslevel wordt soms-vaak- bestreden met chocolade. Veel chocolade.

—————————————————————————————————————————————–

…Watching//Ocho apellidos Vascos, zo ongeveer de beste Spaanstalige film die er bestaat te noemen./ Eat pray love. Again. / En euhm, tja, zowat van alles door elkaar.

—————————————————————————————————————————————–

…Loving//Nog eens. Het zou de hoofdzaak van het leven zijn, toch?// Winter. Sneeuw. Regen iets minder / Brieven / Mijn nieuw assortiment aan pastelkleurige markeerstiften die mijn cursussen overzichtelijker of nóg chaotischer aan het maken zijn / Het in elkaar steken van fotoboeken van de afgelopen 7 reizen uit mijn leven-beseffende dat ik per direct moeten stoppen met klagen. Óf dat het tijd is om mijn volgende reis uit te stippelen, maar dat durf ik nu nog niet zo goed luidop uit te spreken. Nog heel even wachten.

Home sweet home, het is hier zo slecht nog niet.