Fotoverslag: 3 dagen Baskenland

Een nieuwe week is begonnen & vanuit het regenachtige Salamanca vertel ik jullie graag hoe mijn weekend eruit zag: een reisje door het noorden van Spanje en terug. Een weekend vol wandelen, cultuur, tapas en strand. Lees gezellig mee!

Donderdagavond kwamen we na een busrit van een paar uur al vrij snel en enthousiast aan in Bilbao. Na een eerste blik op de stad en het zoeken naar een stadsplannetje, was het echter al weer tijd om door te gaan. We zouden die avond, en de komende drie nachten namelijk verblijven bij iemand thuis in Castro Urdiales, een geweldig dorpje in de buurt van Bilbao. Het dorp was even prachtig als dat ik van de noordkust van Spanje verwachtte: bergen, een haven, zee en een natuur. Al konden we die avond niet meer zien dan de lichtjes van de haven en oneindig veel tapasbars.

Het was heel spannend om aan te komen. Zijn appartementje is súper klein, één kamer groot met een mini zoldertje waar enkel zijn bed in past. Alles wat hij aan meubelen had, was zelf in elkaar gestoken. Maar een gigantisch groot raam met een fantastisch uitzicht op de boten en de lichttoren, zorgden voor heel veel gezelligheid. We waren heel welkom. Hij ontvangt dan ook al 15 jaar gasten in dat schattige appartementje van hem. Zelf ook veel gereisd. Interessante gespreksonderwerpen…

IMG-20181015-WA0188

Vrijdag in de voormiddag bezochten we Castro Urdiales en de haven! First things first: breakfast! We zetten ons op en terras vanwaar we nét een uitzicht op het water hadden.

20181012_100426

IMG-20181015-WA0004

20181012_105823

IMG-20181015-WA0026

Rond het middaguur vertrokken we naar het centrum van Bilbao!

Onze eerste indruk van de stad: we vonden Bilbao een wereld in verschil met ons, ondertussen welbekende Salamanca. Het is vreemd om zo’n verschillen op te merken binnen één land. De stad is rustiger en groter, maar minder mooi. En meer verkeer. Daar de stad en het leven in Salamanca zo goed als autovrij is en leeft van jonge mensen, voelden wij ons hier als ‘toerist’ soms verloren lopen. Neemt niet weg dat we genoten hebben!

Op de foto met de brug én het Guggenheim museum. Geweldig trio dit! Het was supergezellig met ons drie, we hebben heel het weekend lang Spaans en Engels door elkaar (maar dan ook echt, door elkaar) gebabbeld. Met als resultaat dat ik de buschauffeur op de laatste dag per ongeluk in het Engels i.v.p. in het Spaans aansprak. Toen ik zijn gezicht zag had ik het door…

IMG-20181015-WA0056

IMG-20181015-WA0146

Niet het museum maar deze reusachtige hond was het eerste waar mijn oog op viel! Hij is in het echt nog zoveel groter dan op foto. Deze pleintjes zijn toch wel het mooiste stukje van de stad!

20181012_134011

Tijd om naar binnen te gaan! Het koste met onze studentenkorting 6 euro om de hele collectie te bekijken, dat was dus zeker de moeite.

20181012_152616

Op de eerste verdieping stonden allemaal werken gemaakt van eenzelfde voorwerp: borden, discoballen, wereldbollen, bestek,…De telefoons vond ik geweldig! Ze waren dan ook allemaal tegelijk héél de tijd door aan het rinkelen. We kregen via microfoon een hele uitleg bij elk werk.

IMG-20181015-WA0205

Het uitzicht langs de buitenkant was misschien wel bijna indrukwekkend als de binnenkant…

IMG-20181015-WA0042

We hebben in totaal 3,5u in het museum rondgelopen. Hoge nood aan zon en buitenlucht! En een bezoekje aan ‘Mamá’, de welbekende spin van metaal die tussen het museum en het water staat.

20181012_141942

Ja, ja, ik heb over de Zubizuri brug gelopen! Hij is niet inderdaad heel groot, maar niet zo mooi als sommige andere bruggen van de stad.

IMG-20181015-WA0070

We hebben de héle dag rondgewandeld. ’s Avonds  eenmaal donker was het tijd om de bus terug naar Castro te nemen. Moe. En honger gekregen! We stapten rond 23u, in alle avonddrukte van het Spaanse nachtleven, een tappasbar binnen en nog eens een uur later lagen we in ons bed.

USER_SCOPED_TEMP_DATA_media_upload1_1539326213733

Maar dat niet voor lang! Zaterdag vertrokken we in alle vroegte op daguitstap naar San Sebastian. We liepen over het strand, lagen óp het strand, bewonderden gigantische golven, bruggen, beklommen een berg, bezochten twee kerken, de haven en nog meer tapas.

Ons ontbijtje in San Sebastian: (vegan) bananenmilkshake en een croissant met heeeeeel veeeeel confituur!

20181013_110224

Prachtige uitzichten…grote golven…We wandelden van de plaats waar we ontbeten meteen richting het strand.

IMG-20181015-WA0093

En óp het strand! Het weer was voor mij perfect: een beetje zon en vooral veel wind.

IMG-20181015-WA0104

Brug oversteken!

20181013_133448

We liepen door naar het gezellige, drukke centrum! Er zijn heel veel straatjes en ze liggen niet allemaal even recht, in dat opzicht is het wel met Salamanca te vergelijken!

20181013_14225420181013_142719

Dit schattige kunstwerkje hing boven de bar!

20181013_141518

We liepen een winkel binnen vól met badeendjes in alle soorten kleuren, maten en kleren. Het scheelde niet veel of ik had een hele collectie meegenomen… daar moet je mij niet in loslaten, haha. 20181013_141817

We bezochten een kerk…

20181013_14021420181013_140212

Beetje natuur…

20181013_143958.jpg

Het was redelijk warm die dag, dat water kam dus wel op het juiste moment!

IMG-20181015-WA0179IMG-20181015-WA0180IMG-20181015-WA0185

Zondag, dag 3! We gingen het oude stadsgedeelte van Bilbao bezoeken! Het heel regenachtige dag, maar dat vonden we allemaal niet erg!

IMG-20181015-WA0114

Dat waren onze drie dagen Baskenland! Vooral als je van zee en surfen houd, is het echt een aanrader om hierlangs te gaan. En hoewel ik blij ben terug in Salamanca te zijn, we hebben ons drie volle dagen geamuseerd! En er zelfs een paar zinnetjes Baskisch aan overgehouden…

Tot schrijfs!

Liefs,

Stien

 

TRAVEL: Roadtrip naar het Baskenland!

Wanneer dit artikel online komt, zit (lig/slaap/…) ik hoogstwaarschijnlijk de bus richting het noorden van Spanje. Stravelien had zin om te ‘stravellen’ en dit keer gaat de reis naar Bilbao!

Na een 2,5 weken die helemaal in het teken stonden van uitpakken, een sociaal leven opbouwen, studeren én dansen, ben ik meer dan toe aan een beetje ontspanning. En uitleving! Ik wil de drie maanden dat ik (nog) in Spanje woon ten volste benutten en daar hoort zo nu en dan een beetje rondreizen bij. In het buitenland studeren heeft zo zijn voordelen…

Wat vorig weekend heel onschuldig (en gezellig!) begon met een lunchdate met iemand, die iemand die ondertussen een vriendin is, die ik in de gang van de school was tegengekomen, eindigde twee dagen later in het plannen van een roadtrip samen. Ik reis namelijk niet alleen, maar samen met Nora en Gio, twee medestudenten hier aan de universiteit van Salamanca. Beiden uit Amerika. En laat vrijdag 12 oktober nu net een feestdag zijn in Spanje, dus dat lange weekend konden we niet laten liggen! Onder het motto: ‘hoe spontaner, hoe leuker‘, boekten we onze driedaagse. Vandaag deel ik jullie onze reisplanning! Zin innn!

De bronafbeelding bekijken

We vertrekken donderdagmiddag om 15u, meteen na onze laatste les, met een rechtstreekse bus naar Bilbao. Onze bustickets is dan ook het enige wat we uiteindelijk betaald hebben, want wanneer we ’s avonds na een busrit van 5,5 uur ankomen in de stad, nemen we nog een bus van 10 minuutjes naar een dorpje in de buurt waar we bij een heel gastvrij en vriendelijk gezin blijven overnachten.

Ons verblijf hebben we geregeld via ‘couchsurfing’, een supersimpel maar o zo geweldig concept: iedereen die een profiel heeft, kan slaapplaatsen zoeken eender waar in Europa of zijn eigen logeerkamer/zetel openstellen voor rondtrekkende reizigers. Je kan er ook gewoon komen om medereizigers te zoeken, als je alleen bent en mensen wilt ontmoeten. Na zo’n vier uur intensief zoeken en rondmailen, waren er mensen bereid hun deuren voor ons open te stellen en ons drie op te vangen. Echt superlief. De laatste avond zullen we in ruil wel eens Belgisch-Amerikaans koken ofzo! 🙂

We zullen ongeveer voor minstens twee dagen in Bilbao rondlopen, de eerste en de laatste dag, wel zo makkelijk voor onze busrit terug. Daartussen zouden we graag een dagje naar San Sebastian gaan. Al beseffen we ons ook dat dat weer een busrit van een uur aan vasthangt, dus we pinnen ons er niet op vast.. Voorlopig concentreren we ons dus even op Bilbao, want aan de foto’s te zien en verhalen te horen, valt daar heel wat te doen!

De bronafbeelding bekijkenTeatro Arriaga Bilbao

 

Het theaterhuis, teatro Arriago, is                     langs de buitenkant zelfs al de moeite             om te zien, maar vanbinnen al                           helemaal! De trap vanbinnen, die                     toegankelijk is voor toeristen, blijkt                   ook een toeristische attractie te zijn!

De bronafbeelding bekijken          Het oude stadscentrum, ‘Las Siete                                                                                                      calle’, ook wel genoemd, van Bilbao,                                                                                                  vroeger en ommuurde gedeelte van de                                                                                            stad.

De bronafbeelding bekijken

Mercado de la Ribera. Een overdekte markt van tienduizend (!!!) vierkante meter, heel veel ramen en vlak naast het water. Daar zullen we wel even mee verder kunnen, denk ik zo! Het ligt ook middenin het centrum, dus ik vermoed dat we er niet echt aan kunnen ontsnappen. Heel benieuwd hoe het er vanbinnen uitziet!

De bronafbeelding bekijken

Een indrukwekkende loopbrug in de stad: Zubizuri. Toch de moeite om eens of meerdere keren over te lopen! Ik heb ergens gelezen dat de inwoners, op het moment dat deze brug gebouwd werd, niet zo blij waren met het ontwerpt en ik kan hen eerlijk gezegd niet helemaal ongelijk geven, maar vanóp de brug, moet het uitzicht wel heel mooi zijn!

De bronafbeelding bekijken

Last but not least: het Guggenheim museum. Deze geweldig (en geweldig ingewikkelde) constructie trekt heel veel volk en daar kan ik inkomen ook. De buitenkant is wellicht even indrukwekkend als de kunstcollectie die binnen de muren te zien is. Dat vind ik al een kunstwerk op zich!

Zo, dit is zo ongeveer wat er op mijn lijstje staat! Ik hoop dat we veel gezien gaan hebben op onze driedaagse, als ik maandagochtend om 9u niet in de les moest zitten was ik graag langer gebleven. Als je nog tips hebt, laat ze gerust achter! Tot schrijfs!

Lieve groetjes,

Stien.

 

 

 

 

Mijn (always changing…) Bucket List!

Ik kan dagen vullen met- puur voor het plezier- een hele (rond)reis uit te stippelen; te beginnen met mijn vingers te laten rondzwerven op een wereldkaart- en te eindigen met het zoeken naar de mooiste wandelroutes, de belangrijkste woordjes in de lokale taal en het vergelijken van vakantiehuisjes en campings. Als ik ooit ga solliciteren bij een reisorganisatie, dan zeg ik dat ik jaren ervaring heb, haha. Maar ook als ik weer even ergens ben aanbeland, waar dat ok mogen zijn, staat mijn hoofd niet stil. Ik geloof dat mijn oneindige goesting om te schrijven, te ontdekken en nieuwe dingen te leren hetgeen is dat mij gelukkig maakt. Net zoals dansen, bloggen, theater en Spanje dat ook doen. 1001 dingen die ik nog moet doen. 1001 dingen die ik nog wíl doen. Als 19-jarige (nog even) tiener mag je nog wel even dromen, toch?

Het leven is namelijk wél eindig.  

Met mijn bucket list probeer ik deze dromen min of meer te visualiseren. Ik deelde hem reeds eerder, vandaag krijgen jullie een geüpdatete versie te zien! Er komen nieuwe dingen bij, er vallen anderen doelen af. Lees gezellig mee! & be prepared, het wordt een lange lijst…

Reizen…

  • Een taalreis volgen in Spanje: check!
  • Op uitwisselingsproject naar Amerika: check!
  • Au-pair zijn in een bepaald land voor minstens één maand: check! 
  • Alleen op reis gaan: check!
  • Backpacken door Zuidoost-Azië. Waarom Azië? Voor het contact met de locals, de verscheidenheid, de Aziatische keuken,…
  • Naar Noorwegen op reis gaan. Als ik op Instagram door reisfoto’s heen scroll, dan is er één vakantiebestemming waar ik automatisch langer dan een minuut naar blijf kijken, en dat is Noorwegen. De natuurlandschappen zijn daar zó adembenemend. Lange bergwandelingen, picknicken langs de rivier en elke avond een tent opzetten. Ja, dat zie ik nog wel zitten!
  • Al liftend naar Parijs en terug gaan. Met een paar vrienden erbij, liefst. Daar zo ongeveer niemand van ons een rijbewijs heeft, wordt een road trip ingewikkeld. En liften lijkt mij daarbij nét dat tikkeltje avontuurlijker!

(Bron: https://beautyharmonylife.com/prepare-road-trip/)

  • Een project met dieren doen in het buitenland. Om achteraf liefst een (paar) weeskatje(s) mee naar huis te nemen, haha.
  • Op cruise naar het Noordpoolgebied vanuit canada. Een ver-weg droom voorlopig waar waarschijnlijk veel voorbereiding aan vooraf gaat en waarvan ik op mijn 23 wellicht nog bewuster van ga genieten dan nu. Het lijkt mij onwerkelijk om op zo’n eindeloos, ongerept stuk natuur op aarde te zijn geweest.. Hoe euforisch zou het wel niet voelen om na dagen over zee te hebben geleefd, uit te komen op een plek die je wellicht maar één keer in je hele leven te zien krijgt. Pure magie!

Schrijven…

  • Een blog starten: check!
  • een (kinder-)boek schrijven. Working on it. Er zijn al heel veel ideeën, er ontbreekt slechts een duidelijk concept om deze in te gieten. Maar hoe cóól moet het zijn om een boek van je eigen hand en met je eigen naam op in een winkel te zien liggen?!
  • verhalen- of gedichtenbundel schrijven. Om eindelijk eens al mijn gedichtjes en verhalen en mooier plaatsje te geven.

De bronafbeelding bekijken

(Bron: https://www.taalvoutjes.nl/kind-van-de-taal?utm_content=buffereaac7&utm_medium=social&utm_source=pinterest.com&utm_campaign=buffer)

Sport…

  • Flamenco dansen: check! Mijn flamencolerares is de meest typische española die je je maar kan voorstellen en ik vind het nu al ge-wel-dig! Gewoon het feit al dat ik op hakken naar de dansles mag!
  • Een halve marathon lopen. Ook hier: working on it. Soort van. Haha.
  • (Indoor-) snowboarden. Ik denk dat ik een jaar of acht geweest moet zijn toen ik voor het eerst in mijn leven op skilatten stond. Die eerste keer op een snowboard, moet nog komen. Wie weet volgend jaar.
  • Yogalessen/meditatielessen volgen: niet meer van toepassing. Ik heb deze zomer in Spanje twee uur pilates gevolgd. Kreeg alleen maar meer stress van de stilte en had bovendien twee dagen spierpijn nadien (omdat ik de lenigheid van iemand van 80 heb). Niet voor herhaling vatbaar, dus.

Doen…

  • Spaanse les volgen: check!
  • Noors of Zweeds leren als volgende taal. Of Arabisch. Ik ben er nog niet uit, haha.
  • Een tattoo laten zetten. Ik ben er bíjna uit dewelke het wordt.
  • Indoor snowboarden. Ik denk dat ik een jaar of 8 moet geweest zijn toen ik voor het eerst in mijn leven op skilatten stond. Die eerste keer op een snowboard, moet nog komen. Wie weet volgend jaar.
  • Een eigen project voor kansarme kinderen opstarten.
  • Een eigen voorstelling maken. Theater zal altijd en stukje van mijn leven blijven. De goesting om binnenkort weer zelf iets in elkaar te steken of ergens in mee te spelen is er alvast!
  • Paardrijden op het strand. Het gevoel van de warmte van een paard of het geluid van galopperende hoeven mis ik soms ontiegelijk hard. Ik kan regelmatig wegdromen van tochtjes over het strand of lange wandelingen door een bos.

 

Dat waren ze, alle 23! Wat staat er op jouw bucket list?

Liefs,

STravelIEN ❤

 

 

 

Stravelien in Salamanca: Reisjes uitstippelen en non-stop spierpijn

Geschiedenis taak maken – agenda bijwerken – hoofstuk II samenvatten – pretérito perfecto studeren. Mijn to-do lijstje voor deze zonnige zaterdag werd deze voormiddag vlotter dan ooit afgewerkt. Of het aan de tijdsdruk lag of juist aan het mooie weer, kan ik moeilijk zeggen. Eén ding weet ik zeker: na een week die meer in het teken stond van sociale activiteiten en danslessen dan van school, werd het wel weer eens tijd om een paar boeken open te doen…

Ik had deze zaterdag bewust niks gepland, tot ik om 16u11 besloot om mijzelf te trakteren op (vegan) carrot cake omdat het toch echt te zonnig was om deze weekenddag binnen door te brengen. Ik zou zondag gaan ontbijten samen met een medestudent en had beloofd haar hier mee naartoe te nemen. Dan moest ik toch al íets van de kaart op voorhand uitgeprobeerd hebben?! Ik stak mijn laptop in mijn zak en liep binnen de vijf minuten rond in de stad. Hoge nood aan buitenlucht. En schrijven. Alléén. In ons drukke leventje vol studie, to-do lijstjes en social media is een momentje voor jezelf vaak meer dan welkom. Dat schrijven resulteerde, zoals wel vaker, in het uitstippelen van een have wereldreis, uit puur plezier en tijdverdrijving. Later zien we wel of er in werkelijkheid iets mee gebeurd. Ben ik de enige die dat doet? Last van wanderlust, noem ik het maar.

43322963_987086068129489_7687963821725450240_n (2)

Maar goed, waar wil ik met dit artikel heen? Wist je dat ik 9 van de 10 keer begin met schrijven zonder ook maar énig idee te hebben wat ik je nu eigenlijk wil vertellen? Dat vind ik juist zo heerlijk aan schrijven en nog eens schrijven: de woorden rollen er uit en voor ik het weet heb ik weer een verhaaltje voor me. Zoals nu dus. Dat ik die verhaaltjes 9 van de 10 keer niet publiceer moge ook duidelijk zijn, haha. Al begin ik zo’n lichtblauw-donkergroen vermoeden te krijgen dat dat bij deze wél gebeurd is!

Laten we het even hebben over de huidige situatie. Mijn eerste flamenco les van afgelopen maandag is een feit en viel zó goed in de smaak dat ik spontaan besloot om er twee extra groepslessen bij te boeken: Ballet clásico en baile Latino. Nuja, zo spontaan ging het niet! Ik stond in de gang naar het uithangbord waarop het aanbod van groepslessen staat te kijken toen nét mijn lerares voorbij kwam. ‘Of ballet niks voor mij was’. Of ik dat als een compliment moet beschouwen of juist het tegengestelde, heb ik niet helemaal begrepen. Eén van mijn huisgenoten heeft jaren baile latino gedaan, en gaf me vorige week een kleine demonstratie van de danspasjes. Dat wilde ik ook wel kunnen! En van het één kwam het ander. Resultaat: ik ben drie dagen per week voor één tot anderhalf uur in de dansschool te vinden (die gelukkig op twee straten van mijn appartement ligt, dat dan weer wel!) én heb de dag erna en de dag dáárna (lees: de hele week door) non-stop spierpijn gehad. Als ik tegen december niet het lijf van een topsporter heb, dan weet ik het ook niet meer. Al zal ik die overheerlijke vegan carrot cake dan wellicht iets vaker moeten laten staan. Achja, het is maar één dag per week zaterdag en daar voelde ik me daar vandaag níet schuldig om!

Zo, dat was het wel weer. Flamenco dansen en reisjes uitstippelen en zonnige zaterdagen, dus. Ik houd jullie komende week en de weken erna weer helemaal op de hoogte van Stravelien in Salamanca en probeer mijn Spaans enthousiasme op jullie over te brengen!

Besos! X

STravelIEN

 

 

 

 

Stravelien in Salamanca: veel geschiedenis en een beetje theater!

Ik zal maar meteen met de deur in huis vallen: ik ben verliefd op Salamanca. Meer dan op eender welke andere stad in Spanje. Moet toch lukken dat ik juist híer voor drie maanden verblijf…! 🙂 Dat vond ik best wel spannend, ik was er namelijk nog nooit zelf geweest. Op voorhand werden die ‘zorgen’ wel al goedgemaakt door het horen van enkel en alleen maar goede verhalen over Salamanca: een prachtig historisch centrum en een stad met veel jonge mensen. Dat is ook precies hoe ik het zelf tot nu toe ervaar: supergezellige (autovrije) straatjes, heel veel mooie pleinen, barretjes, gigantisch veel winkeltjes en kerken. Geen enkele straat ligt recht. Mijn appartement is gelegen vlak naast het centrum, op wandelafstand. Op twee minuten sta ik binnen de ring en op tien minuten aan mijn campus. Het leuke is, dat er altijd in elke straat leven is. Ook in de buurt waar ik nu woon. Ik denk niet dat ik het hier snel beu ga worden…

42800850_543182002818890_8448216562610995200_n

Wat doe ik precies?

Buiten de toerist uit te hangen, moet er natuurlijk ook een beetje gestudeerd worden! Ik volg ‘el curso internacional de la lengua y cultura española‘, dus letterlijk vertaald een cursus voor het leren van de Spaanse taal en Spaanse cultuur, en alle vakken die daarmee verbonden zijn. In deze cursus is het mogelijk je eigen vakken (met een minimum van drie en een maximum van zeven modules) samen te stellen. Mijn lessenrooster bestaat uit: Spaanse taal, de geschiedenis van Spanje, de vrouwen in de Spaanse geschiedenis en de Arabische wereld in de geschiedenis van Spanje. Veel geschiedkundige vakken, dus! Vooral de Spaanse lessen zijn favoriet.

De eerste dag dat ik hier was werd er meteen een taaltest afgenomen en werd ik in een bepaalde groep geplaatst. Ik merkte na een aantal dagen wel dat het niveau waarin ik les kreeg, nét iets boven mijn eigen niveau ligt. Ik denk dat dat komt omdat ik mondeling nogal sterk ben, maar totaal niet zoveel grammatica ken. Mijn klas had al zo’n twee werkwoordstijden meer gezien dan ik. Ik heb het al tegen mijn leerkracht gezegd, maar zij maakte zich er weinig zorgen over. Ze gaf me vrolijk een bundeltje met zo ongeveer álle werkwoorden in álle tijden en zei dat ik dat in een paar weken wel kon wegwerken. Haha. Oke dan, ik weet wat doen. Ik wil zelf ook niet meer van groep veranderen hoor, mijn leerkracht Spaans is namelijk ge-wel-dig!

Ik vind deze opleiding super interessant doordat het enorm georiënteerd is op één gebied en één taal. In totaal heb ik zestien uur les per week, bijna altijd in de voormiddag. En dat is redelijk veel om te studeren, wanneer je in de les nog niet alles begrijpt wat er gezegd word. 🙂

De meeste van mijn medestudenten zijn iets ouder dan ik en zitten in hun eigen land al op de universiteit. Een groot deel van hen komt uit Amerika (zéér schadelijk voor mijn Spaans.. ;)) en dan nog en aantal uit Zweden, Noorwegen of Duitsland. Tot op heden nog geen andere Belgen tegengekomen. Ze zijn wel allemaal heel vriendelijk en gemotiveerd om zoveel mogelijk Spaans te spreken, ook onder elkaar!

Voor de rest houd ik mij bezig met naar de les gaan, samenvatten (of toch mijn notities van in de les proberen te ontrafelen en vertalen), studeren, koken, wandelen, de stad verkennen, babbeltjes doen met mijn huisgenoten (dat dan weer wel in het Spaans!) en schrijven. Gisterenavond ben ik naar een theatervoorstelling gaan kijken. Vandaag en morgen trouwens ook. Er is een festival bezig in een klein theaterhuis, ‘La Malhablada‘, van mircrotheater: om de 30 minuten begint er een andere, kleine voorstelling in telkens een andere zaal, die de hele tijd herhaalt wordt. Met een beurtenkaart kan je dus naar binnengaan naar waar en wanneer je wilt! 🙂

Binnenkort beginnen ook mijn flamencolessen! Op twee straten van mij is een dansschool met een heel uitgebreid aanbod, onder andere Flamenco! ’t Is iets dat ik al heel lang wil doen, helaas zijn de dansscholen waarin flamenco gegeven wordt in België moeilijker te vinden. Ik kan er nog niets over zeggen en heb werkelijk geen idee of dit iets voor mij gaat zijn, ik ben superbenieuwd! Daar zien/lezen jullie binnenkort ongetwijfeld meer over!

Zoals je kunt lezen heb ik mijn draai hier wel zo ongeveer gevonden! Ik geniet van naar de les te gaan, van het weer ‘zelfstandig’ te kunnen leven en van dus af en toe nog een beetje theater in mijn leven! 🙂

Tot schrijfs!

Liefs,

Stien

 

 

“Anything that can go wrong, will go wrong”

“Anything that can go wrong, will go wrong” – Edward A. Murphy (1918-1990)

Twaalf uur onderweg en pure chaotiek. Over mijn reis van België naar Salamanca kan ik kort zijn: alles wat fout kon lopen, is foutgelopen.

Na een vliegtuig dat vertraging had, kwam ik al redelijk nerveus en gehaast aan op de luchthaven van Madrid. Bij aankomst bleek mijn, onze, bagage er niet te zijn. ‘Er zal iets verkeerd gecommuniceerd zijn’, was alles aan uitleg dat ik kreeg. Ik heb uiteindelijk twee uur gewacht, en vertrok, op dat moment redelijk opgelucht, naar de ticketverkoop. Ik moest namelijk nog eens binnentrein in Madrid nemen, voor mijn lange treinrit naar Salamanca. Zoals ik onderweg al wel vermoedde: trein gemist. ‘Het wordt nog een lange dag…’ was het enige dat ik dacht.

Mijn biljet was ook niet om te ruilen. Ik moest €25 betalen voor hetzelfde ticket en nog eens twee uur wachten. Na die twee uur en €6 armer aan koffie, zat ik op de trein. De verkeerde trein, welliswaar. Er was een spoorwisseling gebeurd waar de helft van de passagiers niets vanaf wist. Gelukkig wist een andere conducteur dat ons 2 minuten voor vertrek te melden. Wij hollen naar de andere kant van het station. Met valies en een roltrap die niet werkte. Een marathon is minder zwaar. Treinchauffeur kwaad, ik slechtgezind.

Op de trein probeerde ik de eigenaar van mijn appartement (nogmaals) te bereiken. Zonder succes. Ik excuseerde mij uitgebreid in mijn beste Spaans en legde uit dat ik ten vroegste om 23u ’s avonds zou aankomen. Een uur later werd ik zenuwachtiger. Ik had al twee berichten ingesproken en drie keer gebeld. Als ze dat gezien zou hebben, zou ze vast iets hebben laten weten. Ik kon wel wenen op dat moment.

Ik zette mijn wekker 10 minuten voor aankomst en probeerde in slaap te vallen. ‘k Moest namelijk wel in de les zitten de volgende ochtend…

Na regen komt gelukkig zonnenschijn…Nog voor die wekker afging, kreeg ik telefoon van Yolanda, de eigenaar van mijn appartement, om te zeggen dat mijn huisgenoten op mij aan het wachten waren. Zo opgelucht!

Ik werd warm en enthousiast onthaalt door een paar jonge mensen, allemaal van een andere nationaliteit en in een andere studierichting. Toekomstige vrienden, zoveel is zeker!

Volgende keer meer (en vast beter!) nieuws! Ik ben veilig en wel aangekomen, het kan alleen maar beter gaan vanaf nu! En maak jullie vooral geen zorgen… in het buitenland lopen de dingen weleens anders en zo wordt een mens volwassen zeker?!

Heel veel liefs & tot schrijfs!

Stravelien uit Salamanca…

42518638_1913250262096612_372211331979280384_n

 

Wat komt dat komt. Stravelien flying away!

Studeren in het buitenland.

Als ik zou zeggen dat ik er nog nooit eerder aan had gedacht, zou ik liegen. Ik ben op uitwisselingsproject gegaan en deed ik, als logisch vervolg, vrijwilligerswerk voor de reisorganisatie WEP, waarbij ik elke keer weer een hele hoop enthousiaste en ambitieuze jongeren tegenkwam, van leeftijden vanaf 14 jaar, die kwamen vertellen dat ze heel graag eens voor langere tijd wegwilden en hoe ze dat in godsnaam moesten aanpakken. Die het niet meteen zagen zitten om te gaan studeren of nog niet wisten welke kant ze op wilden gaan. Die nood hadden aan meer. Aan even weg te zijn. Zoals ik. Drie jaar geleden. Ik vind het geweldig om te horen en te zien dat jongeren de dag van vandaag steeds vaker voor een bepaalde periode hun vertrouwde nestje achterlaten en ervaringen gaan opdoen, weet ik veel waar ter wereld. Het lijkt bijna een hippe te zijn geworden. Iets dat erbij hoort. Dat je ooit gedaan ‘moet’ hebben.

Door het vrijwilligerswerk dat ik doe, en het volgen van vele andere reisblogs, ken ik dus wel ongeveer de opties die er bestaan als het gaat om taalreizen tot vrijwilligerswerk tot schoolprogramma’s en buitenlandse stages.

Ik liep eerder in dit korte gekke leventje van mij, al eens een half jaar rond in het prachtige Montana. Een half jaar later voor 5 weken in Spanje. Ik besloot Spaans te willen leren, registreerde een account op aupairworld.com en bevond mij een week geleden nog in het warme Zuid-Spanje. Tussen Andalusiërs en reizigers. Tussen mijn taalschool en mijn ‘nieuwe thuis’, een zomer lang. Tussen mijn Belgische, nuchtere blog en mijn Spaanse, drukke avonturen. Ik geraakte verliefd op Spanje, nog meer dan ik al was. Wat heeft dit land me al veel gebracht, ik geraak er niet over uitgepraat. Tot ik drie dagen geleden weer met mijn voeten op Belgisch grondgebied stond.

Helaas, oftewel: gelukkig, bleef het daar in mijn hoofd niet bij. Zo’n drie maanden geleden kwam het voor het eerst in mij op; naar de universiteit gaan in Spanje. Het klonk als muziek in mijn oren. ‘Zou ik echt voor een lange tijd in Spanje willen wonen?’, vroeg ik mij regelmatig af. Een vraag waar ikzelf ook niet meteen antwoord op wist. Wie niet waagt, niet wint, denk ik dan. Helaas is het inschrijvingssysteem aan Spaanse universiteiten niet heel gemakkelijk te noemen en zijn de plaatsen, in tegenstelling tot in België, beperkt. Er vielen opties af en ik begon te twijfelen.

Toen ik de moeglijkheid ontdekte om een eigen programma aan het USA, de universiteit van Salamanca, samen te stellen en mijn modules, als buitenlandse student, deels zelf te kiezen, leek dit voor mij de beste keuze te zijn. Zo kon ik kiezen uit verschillende modules als keuzevakken: Spaanse geschiedenis, Spaanse literatuur, cultuur, kunstvakken,….Een week en heel wat overwegingen later was ik ingeschreven. Twee uur later ook mijn vliegticket. Mijn hart gaat weer een beetje sneller slaan.

Nog drie dagen. Op maandag 24 september vertrek ik richting de luchthaven, om een vlucht naar Madrid te nemen, vanwaar ik zal overstappen op een metro én bus van 2,5 uur naar mijn eindbestemming.

SPANNEND. Het grote woord is eruit. Stravelien gaat naar Salamanca.

42288343_532509327201404_4444225707412815872_n

Een stad waar ik nog nooit geweest ben. Hoewel ik ondertussen een groot deel van de Spaanse steden gezien heb, Salamanca tot op de dag van vandaag niet. Een stad die bruist van (erasmus)studenten en van jonge mensen, de stad waar de oudste universiteit van Spanje en één van de oudsten van Europa zich bevind, een stad met heel veel geschiedenis. Ik geloof er daarbij sterk in dat de ervaringen die ik de komende maanden zal opdoen zullen afhangen van de dingen die ik onderneem en de mensen die ik tegenkom.

Ik heb een studio gevonden op wandelafstand van de campus en ben alvast ingeschreven voor Flamanco lessen in één van de dansscholen, academia de baile Raquél Gomez, van de stad. Dat laatste staat al veel te lang op mijn bucket list. Kan toch niet echt meer foutlopen, denk ik zo. We zijn er (bijna) klaar voor. Met een heel klein hartje, om eerlijk te zijn. Ik houd jullie op de hoogte. Tot schrijfs! X

Wil je post ontvangen of schrijven? Stuur me een berichtje en ik stuur je mijn ‘nieuw’ adres!

Heel veel liefs,

Stien

 

Adiós Andalucía! Voor even…

Wanneer jullie dit artikel lezen, is de kans dat ik of aan het boarden, of aan het opstijgen of aan het vliegen ben, vrij groot. Stravelien is onderweg. Onderweg naar huis. Na een zomers avontuur van 2,5 maand waarin mijn verantwoordelijkheidsgevoel, Spaanse liefde én Spaanse woordenschat enorm zijn gegroeid, laat ik vanuit het prachtige Sevilla met een heel goed gevoel een stukje van mijzelf achter in het Zuiden van Spanje. Van mijn gastfamilie nam ik afgelopen week al afscheid, van Spanje zelf niet voor lang.

 

Ik kan me de eerste dagen in Cádiz nog zo goed herinneren. Mijn vlucht naar hier ook. Om te beginen stond mijn valies bij aankomst al aan de andere kant van de luchthaven. Uitdaging nummer één in het buitenland als je de taal nog niet spreekt. Het kon alleen maar beter worden, dacht ik op dat moment. Dat werd het ook.

Ik hoorde de zee vanuit mijn kamer. Ik was moe, nerveus en ontladen. En álles was nieuw. De weken erna waren een rollercoaster. Mooie momenten, moeilijke momenten, leerrijke momenten. Het was voorbij voor ik het wist. Vier schatten van kinderen die ik geleidelijk aan één voor één in mijn hart wist te sluiten en, nog belangrijker: zij mij. Er zal druk heen en weer geschreven en geWhatapped (is dat al een werkwoord?) worden om deze contacten te onderhouden.

Ik leerde nieuwe mensen kennen, sommigen bleven hangen, andere niet. Van anderen weet ik nu al dat ik ze volgend jaar terug zie. Mijn taallessen, de ochtenden op het strand, ontbijten in de bar, familiemomenten, verjaardagen en uitstapjes behoorden tot de hoogtepunten.

Ik ontdekte in één week tijd Cádiz, Écija, Málaga, Córdoba en Sevilla. Ik maakte voor het eerst in mijn leven een Feria mee. Het is een chaos, zo’n Feria, meer kan ik er niet over zeggen. 🙂 Als Spanje-liefhebber moet je zoiets meegemaakt hebben. Volgend jaar staat de Feria van Sevilla op de planning. Sinds ik hier mensen heb leren kennen, is mijn logement voor die week alvast geregeld. Nog even leren Flamenco dansen tegen dat het zover is, en dat komt vast helemaal goed! 🙂

Als afsluiter van de zomer gingen we gisterenavond tappas eten in een barretje hier om de hoek samen met Ursula, nicht van Ursula. Als er iemand is die ik dankbaar ben, dan is zij het wel. Toen we elkaar in Cadiz beter en beter leerde kennen, spraken we al af om elkaar in Sevilla weer te zien. Gisterenavond vond ik daar een mooi moment voor. Een gezellie avond, dat werd het helemaal! Gracias por todo, Ursula!

Over precies 1 uur verlaten vertrekken we richting het busstation, om onze trip naar huis vanuit daar verder te zetten.

Meer nieuws uit Stravelienland vanuit België volgt!

En aan mijn vrienden en familie in België…tot snel! X

Heel veel liefs,

Stien

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Een ijskoffie voor La Rubia Belga alsjeblieft! #StieninSpanje

Een weekend om U tegen te zeggen. Ik hield alles bij wat door mijn hoofd spookte, van een laatste dag bij mijn gastgezin tot een veel te lange busrit en een eerste avond in Malaga! Lees je mee?

Zaterdag 8 september 08u15.

Hier zit ik dan. In één van de schattigste koffietentjes van Ecija. Met de lekkerste ijskoffie van het dorp. Als je het mij vraagt tenminste. Sinds ik hier een week geleden aankwam, kom ik hier mijn koffie halen. Het leukste van dit alles; ik hoefde mijn bestelling niet eens uit te spreken. Na een zalig vroeg rondje hardlopen (toen ik eenmaal aan het lopen was, tenminste, de deur uitgaan kostte me meer moeite…) langs een paar nog onbekende straten en het afwerken van een halve blogpost kwam ik hier zo’n 20 minuten geleden vrolijk binnengewandeld om verder te schrijven. De vrouw achter de bar lachte naar me. La Rubia Belga (ja, ik ben dus echt weer zo goed als blond geworden door de Spaanse zon! ‘brunette Stien’ heeft niet lang mogen duren…) zal wel weer een ijskoffie willen. Ik lachte terug en knikte bevestigend. Het is dan ook niet de eerste keer dat ik hier zit. Me hier op en top thuis voelen, dat lukt aardig op die manier. Een gevoel dat me intens gelukkig maakt.

Ik zette me neer en ging aan de slag. 7u50 ’s ochtends, weliswaar. Als au-pair moet je nu eenmaal heel vroeg en heel laat en tussendoor iets doen, om iets gedaan te krijgen, haha. Maar goed. Die vroege ochtendjes met puur tijd voor mijzelf zijn langs een kant ook wel heel fijn. Ik had de voormiddag vrij gevraagd om naar buiten te gaan. Schrijven, lopen, wegdromen. En koffie bestellen. Die ochtenden zijn mij heilig! Al ben ik niet de enige die daar zo over denkt. Wanneer ik om 6u ’s ochtends in alle vroegte ontwaak om te gaan lopen, lijkt bij thuiskomst de helft van de stad al ontwaakt te zijn. Of aan het werk. Het lijkt wel typisch Spaans, die vroege ochtenden en lange avonden. Zonder hun welbekende siësta zou een mens niet overleven. Ze hebben groot gelijk. Iets waar wij Belgen nog iets van kunnen leren, dat Spaanse ritme.

Bijna onwaarschijnlijk om te geloven dat ik hier over twee dagen niet meer zit. Zo gaat dat natuurlijk met alles in het leven, als je van reizen houdt. De vrouw achter de bar zal zich ook wel afvragen waar ik blijf. Wat moet ze nu met al haar ijskoffies? Mopje, natuurlijk.

Zondag 9 september 12u10.

Ik mocht gisteren in het gastenboek schrijven van Alvaro en Ursula, een boek dat ze hebben voor iedereen die en tijdje bij hen heeft gewoont. Vooral au-pairs, dus! Ik besloot, naast dat, er een briefje voor elk kind bij steken. Misschien dat ze mij nog een beetje gaan herinneren als ze eenmaal kunnen schrijven, en anders zullen ze zelf kunnen lezen wat ik zowel aan hen onthouden heb, wat ik leuk ind aan hen, met wel speelgoed ze het liefste speelden deze zomer,…Voor de rest heb ik meer getekend dan geschreven…Wat kan ik mer zeggen dan dat ik hen dankbaar ben voor de afgelopen twee maanden?

Superleuk trouwens om de ervaringen van andere au-pairs te lezen trouwens (ik ben de zevende!), van zeven verschillende nationaliteiten!

12u50.

Het was niet zo gemakkelijk om afscheid te nemen van de kinderen vandaag. Ik had het er moeilijker mee dan na mijn uitwisselingsproject, ook omdat de kinderen nog zo jong zijn…Gelukkig zie ik hen volgende week nog, al is het voor één dag. De kinderen stonden allemaal netjes aangekleed op het plein, met de papa en de grootouders, klaar om naar de misviering te gaan. Ik kwam aa met mijn valies, twee kinderen kwamen mijn kant op gelopen. Daar doe je het toch voor? Denk ik op zo’n moment.

Er werden nog wat laatste foto’s genomen en ik vertrok richting mijn bus, een uurtje te vroeg. Met een valies en drie extra handtassen. Dat is gewoonlijk hoe je van een reis terugkomt. Ik was nochtans met één stuk bagage vertrokken.

Nog een uur de tijd om dit hoofdstuk af te sluiten en mij even terug op het dagelijkse leven te focussen. Mijn bus. De komende week. Ik bestel koffie met sojamelk om mijzelf een beetje op te beuren.

13u22.

Mijn bus komt zo aan. Naar Malaga! Zin innn! Ofja nee, eerst naar Cordoba, om daar over te stappen. Er was op deze zondag maar één rechtstraakse bus op een voor mij redelijk onmogelijk uur dus besloot ik maar twee bussen te nemen…Over een paar uurtjes ben ik al daar. Ik val nogal snel in slaap in een bus dus dat is niet zo lang! Kan ik tenminste naar het toilet in tussentijd, denk ik bij mezelf. Mijn grote zorg als ik onderweg ben.

Zo, dat was het even voor nu! Ik ga van de stad genieten en nieuwe schrijf-stof-inspiratie opdoen! Tot snel!

Zonnige groetjes,

Stien

Mooie vooruitzichten….

Niet alleen juli en augustus zijn (waren…) op en top vakantiemaanden voor mij, ook in september lopen de vakantiesferen, lange zomerdagen en culturele ondervindingen gewoon door: september wordt net zo geweldig als dat de zomer al is geweest en daar vertel ik jullie vandaag meer over!

Ik heb het gevoel dat ik mij hier nu al beter thuis voel dan in Cadiz. Mijn leven is er duidelijk rustiger op geworden. Niet teveel mensen meer, niet teveel plannen van iedereen. De ochtenden vind ik zalig. Ik sta rond zeven uur op met Úrsula, we spelen een uurtje samen nog voor iemand anders wakker wordt. Lees: zij loop rond met haar knuffels, die ik een voor een moet aannemen, zij drinkt haar papfles en ik mijn (eerste) koffie leeg en ik heb ondertussen tijd om wakker te worden. Ergens in tussentijd komt Alvaro al haastend, in costume, zijn koffie al lopend leegdrinken en vertrekt hij naar zijn werk.

Tegen de late voormiddag vertrek ik naar buiten om te gaan ontbijten of te gaan wandelen (sinds geen strand meer voor de deur…). Zo ook deze zonnige donderdag. Ik kocht een te schattig (helemaal handgemaakt, het was dan ook duurder dan mijn dagelijks ontbijtje!) postkaartje voor een geweldige persoon en ging naar de bar om te hoek voor mijn tweede koffie van de dag. Schrijven, schrijven, schrijven.

In het weekend komt mijn mama naar Spanje, een heel spontaan idee dat enkele weken geleden ontstaan is. Een soort van roadtrip met het openbaar vervoer is het geworden. Zo neem ik zondag de bus richting Malaga voor drie dagen. We hebben niet teveel gepland. Na 8 vrije dagen op een hele zomer ben ik vooral van plan even uit te rusten en tijd door te brengen met mijn mama. Hoewel ik wel elke hoek en straat van de stad gezien wil hebben in drie dagen. Daarna zullen we een dag of twee Cordoba bezoeken en daarna is het plan om even terug richting Ecija te gaan en hopelijk iets van de Feria te kunnen meepikken. Ik vind het o geweldig dat ze mijn familie zal ontmoeten en dat we mijn, onze ‘Spaanse zomer’ samen afsluiten.

De Feria… ik heb er al veel over gehoord. Vooral dat het een drukke hectische toestand is waarbij je niet weet waar eerst te beginnen en waarbij het hele dorp een week lang zijn dag en acht leven omdraait. Geen idee of het in Ecija, wat een (groot) dorp is, evenveel voorstelt als in Sevilla of Malaga (de Feria in malaga was drie weken geleden!) maar ik kijk er naar uit om het met mij eigen ogen te zien! Er zijn in ieder geval concerten elke avond voor 5 dagen lang, en de mensen krijgen er een extra betaalde verlofdagbij bij, dus dat zegt genoeg. Hoewel ik het gevoel heb dat je hier in Spanje voor alles een extra dag verlof krijgt. Er lijkt elke week wel ergens iets te vieren te zijn. Zalig. Daar kan ik meeleven!

Buiten de gezellige drukte die mij komende weken te wachten staat, begint het schoolleven (halleluja dat ik daar vanaf ben, ik vond het zo giga-geweldig dat ik afgelopen maandag 3 september niet naar school moest!) voor de jongens weer, en de eerste schooldag ooit voor driejarige Alvaro. Voor mijn familie is de ‘grote vakantie’ dus ook stilaan afgelopen.

Na volgende week dan definitief (voor even) afscheid genomen te hebben van mijn gastfamilie, vertrekken we voor vier dagen naar Sevilla, waarna ik dinsdag 18 september het vliegtuig richting België zal nemen. Het is snel gegaan. Veel te snel.

Tot binnenkort!

Wil je nog een briefje of een kaartje van mij ontvangen, laat dan gerust je adres achter!

Liefs, Stien. X