Zaterdagochtend 1 september: een jaar geleden en de dag van vadaag

Zaterdagochtend 1 september.

Een historische, misschien zelfs spannende of teleurstellende dag voor velen. Wellicht een nieuw begin, misschien een laatste begin…

Een jaar geleden zat ik met mijn, mij toen al zeer bekende en geliefde klasgenoten, de ‘laatstejaartjes’, zoals de Facebookgroep luidt, samen in de refter op de eerste schooldag van het jaar. Een jaar waarin gigantisch veel gebeurd is. Met vooral de nadruk op het positieve. Mooie momenten, stress, veel vreugde, ontgoocheling en dankbaarheid. Heel veel dankbaarheid.

De dag van vandaag breng ik mijn eerste ochtend door in een superschattig barretje op Plaza de Espana, waar mijn gastfamilie woont. Te ontbijten. De muurschilderingen binnen vind ik fenomenaal, de reden dat ik hier binnen stapte. Ik bestelde een ijskoffie en een kiwismoothie. Stel je vooral geen vragen bij de combinatie. Een nieuw probeersel en een dagelijkse gewoonte samen.

We zijn gestrand (haha, niet dus!) in Ecija. Geen strand meer voor mij deze zomer. Tenzij voor een grijze, winderige wandeling aan de kust van Blankerberge. Met als afsluiter een warme chocomelk en een bezoekje aan de familie, volgens traditie.

1 september 2018.

Wat kan er veel gebeuren in een jaar. Ik maakte een eindwerk, met vallen en opstaan. Ik leerde min of meer Spaans (spreken), ook met vallen en opstaan, haha. Ik kan blijkbaar toch al een ijskoffie en een kiwismoothie bestellen in in mijn eentje. Meer moet dat niet zijn, toch?

Ik heb oprecht geen idee wat ik over nog eens een jaar zou kunnen schrijven over mijn leven.

Op het pakje van de suiker staat de quote: ‘Si quieres ir rapido, camina solo. Si quieres llegar lejos, ve acompanado.’ Er zal wel een kern van waarheid inzitten, denk ik dan altijd.

De straatjes hier hebben in ieder geval mijn hart gestolen. Daar is Spanje wel goed in. Alle huizen zijn wit, sommigen geel. Er staan wat bomen hier en daar, wat bloemen en kerken en enorm veel bars en restaurants. Hier zal ik mij wel amuseren de komende week. Morgen zondagochtend zit ik hier ongetwijfeld opnieuw. Wellicht voor een ander soort smoothie. Ik moet mijn Spaans toch oefenen, nietwaar?

received_567875950294550received_287854855276241

Tot schrijfs. X

Besos, Stien

 

Stravelien in Spanje: dagje Rota, Spaanse lessen en gênante momenten

Een week, een kilo en een paar tinten bruiner verder, heb ik weer wat schrijfstof om met jullie te delen vanuit Spanje. Wat een top-week! Ik praat jullie weer even bij over wat random facts uit mijn week!

Kort samengevat: mijn ‘werk’ schema zag er nogal helemaal anders uit dan normaal door onverwachte plannen van iedereen, ik volgde weer 3,5 uur privéles Spaans in totaal, volgde een les bodypump in de fitnes om de hoek en bracht een dagje door op het strand van Rota. Laten we daar even over beginnen.

Het was echt een geweldige dagin Rota! Op 1,5 uur stonden we met de auto daar en de dag bestond uit niet meer: strand, zwemmen, eten op het strand, als afsluiter een concert (ook op het strand!) met sangria’s (mag je als au-pair drinken tijdens je werkuren? :)) en een verjaardag met veel te veel oreo cheese cake die ik even liet staan gezien de churros van de dag ervoor. De reden: wil graag nog in mijn bikini’s passen aan het einde van de zomer, gezien dat zo ongeveer de enige kleding is die ik hier dagelijks draag, met 30 graden, haha.

Zaterdag besloot ik te gaan informeren bij de fitnes om de hoek, omdat ik wel weer eens iets van sport wilde doen en dan het liefst iets van groepsleden doe. Ze boden een programma aan van 15 dagen aan vakantietarief waarin alle lessen inbegrepen zaten, en gezien ik nog exact 15 dagen in Cadiz zou zijn, leek me dat ideaal! Ik volgde die dag ook meteen een les bodypump rond het middaguur.

Over die les zullen we maar niet teveel uitweiden, haha. Laten we zeggen dat ik tussen een groep afgetrainde mensen stond te doen alsof ik wist waar ik mee bezig was, ik telkens het tegenovergestelde deed dan de rest gezien ik niet achterstevoren kan tellen in het Spaans en dat mijn gewichten meer op de grond hebben gelegen, dan in de lucht. Maar het was leuk! En voor herhaling vatbaar… ‘k Heb nu toch een abonnement, niet veel keuze.

Op zondagochtend stond ik op met de jongens en Úrsula (& spierpijn… Die lessen hebben dus wel degelijk zin..  ), we hebben even geknutsel op het terras en ik ben vervolgens op mijn eentje een paar uur de stad ingegaan voor een lunchafspraak op mij vrije zondag!

Goed, wat kan ik nog vertellen over deze week?

Mijn Spaans, hoe gaat het daarmee? Wel, laat ons zeggen, ik ben vooruit gegaan de afgelopen maand, merk ik nu wel… en elke dag gaat het volgens mij een beetje beter. Ik heb geen schrik meer mensen aan te spreken of om een onverwachte conversatie te voeren (Wat overigens niet veel zegt hoor!) maar heb wel weer nood aan les vanaf september. Vooral aan groepslessen dan, op langere termijn. Ik leer wel bij tijdens mijn privélessen, maar ’t is niet helemaal mij ding geloof ik. Ik sta niet altijd te springen om te gaan, terwijl ik dat met groepslessen wel het geval is. Ik heb medestudenten om mij heen nodig! Ik vind het tien keer leuker om andere mensen te horen praten, met verschillende mensen te oefenen,…anyways, lang verhaal kort: Vanaf september zoek ik weer ergens groepslessen om te volgen!

Voor de rest was ik weer (zo goed als) dagelijks op het strand en in de zee te vinden en ging het ‘normale’ Spaanse leven hier verder.

Volgende week meer! Ik volg een aantal intercambio gesprekken Spaans-Engels komende week en krijg er wellicht nog meer van dat soort ervaringen in de fitnes bij. Op naar mijn voorlaatste week in Cadiz!

Tot schrijfs!

Liefs,

Stien

Stravelien in Spanje: surfen en zonsondergang

Voor-voorlaatste week in Cadiz is begonnen! We begonnen de week met mijn (opnieuw) eerste les Spaans en eindigden de week met een prachtige zonsondergang aan het strand. Tussendoor deed ik wat opzoekingswerk voor mijn tweedaagse naar Sevilla in september (waar ik voor de rest niets aan zal voorbereiden hoor, ik blijf namelijk slapen bij een nicht die in Sevilla stad woont en zij zal mij twee dagen rondleiden, gelukkig maar, ‘k zou op mijn eentje niet weten hoe te beginnen!), stond ik na lange tijd weer eens op een surfplank (wat eindigde in een beetje dobberen op het water met de jongens, de golven waren namelijk niet wat ze moesten zijn…) en ging ik opzoek naar een Spaans boek waarna ik thuiskwam met een nieuwe bikini en een Engelstalige luisterCD voor de kinderen. Ochja.

received_905182692998411

Mijn week, dus. Best wel rustig, voor zover het hier rustig is. Met vier jonge kinderen en een huis vol mensen die allemaal hun eigen leven leiden lijkt mijn hoofd elke avond op stelten te staan. Het strand en de zee zijn dan wel echt een uitkomst. Avondjes alleen weg ook. Of schrijven. Zo gingen er vandaag weer enkele kaartjes en brieven de deur uit. Een beetje in het Spaans en een beetje in het Nederlands.

Ohja, dat boek. Ik vind het op dit moment best wel moeilijk om een boek binnen mijn niveau te vinden. Vooral gezien ik mijn niveau niet goed ken en elk kinderboek (tot +-12 jaar) dat ik vastheb te gemakkelijk is en ‘volwassen’ literatuur dan weer te moeilijk…’k Heb thuis in België wel wat boeken staan die ik nu wel kan beginnen lezen vermoed ik. ‘k Weet wat doen dus, in september. Ik zal morgen eens aan mijn leerkracht vragen of zij niets weet.

Ik kijk er overigens wel stilaan naar uit om richting Ecija te vertrekken. Om naar hun ‘thuis’ te gaan. Het lijkt mij echt een supergezellig dorp (geen stad, maar dorp, zonder treinstation maar wél met busstation!) van waaruit ik ook gemakkelijker naar andere steden kan vertrekken voor bijvoorbeeld een dag. Ik vind Cadiz geweldig hoor, en het strand en vakantiehuis hier is echt Paradijs (leuk weetje: het huis is gebouwd in 1945, toen nog tussen een hele rij huizen, nu is dit nog maar het enige huis aan heel de dijkkant, tussen alle appartementen in! ‘k Heb de hele geschiedenis gekregen, in’ ’t Spaans, dus maar half begrepen, maar dit klopt geloof ik wel!), maar het centrum zelf begin ik wel te kennen ondertussen. Als au-pair heb je natuurlijk ook een werkschema, waardoor niet veel tijd om ver weg te gaan. Daarom ben ik ook juist blij dat ik dankzij hen een nieuwe plek zal zien binnenkort.

Buiten die reden wordt september om nog een paar redenen een superleuke maand: twee verjaardagen binnen de familie en de geboorte van een klein zusje voor de jongens. Daarnaast zullen de jongens ook terug naar school gaan, weliswaar een week voor ik Spanje verlaat, waardoor het voor mij weer wat rustiger wordt. De 3 jongens zitten op school in de voormiddag en Úrsula slaapt de hele namiddag…Mooi verdeeld, lijkt mij zo! Ook hoop ik, zoals eerder verteld, dus iets meer van het land te zien en nog meer tijd door de brengen met de familie.

received_1469871546491753

Op naar de laatste paar weken in Cadiz dus. Er staan komende week veel leuke activiteiten op de planning, dus daarover later meer! Ik probeer wat meer te schrijven in’t vervolg, maar ’t is met dit weer nu eenmaal leuker om buiten te komen en de zee in te duiken, dan online te zijn! Tot schrijfs! 🙂

Veel liefs,

Stravelien

 

Andere au-pairs & 7x leven in zuid-Spanje

Nieuwe week in Spanje (over)(ge)leeft, nieuwe blog post voor jullie! Afgelopen week stond in teken van een derde verjaardag (inclusief chocoladetaart en een overload aan nieuw speelgoed), een boottocht (inclusief zwem-/snorkelpartijtje in de zee vanuit de boot) , een filmavondje met de nichten van de familie met popcorn en een film waar ik weinig van begrepen heb en vandaag, als afsluiter van de week, een lunchdate met twee andere au-pairs die het net als ik in hun hoofd kregen Spaans te willen leren en in Cadiz beland zijn: Leonie uit Duitsland en Charley uit Engeland. Supergezellig!

Nieuwe au-pairs en herkenbare situaties… 

Wat wel grappig is, is dat de gesprekken dan ook alleen maar over ons gezin en de kinderen gaan en over het feit dat we nog steeds langs geen kanten Spaans kunnen. Alsof ons leven uit niet meer bestaat dan dat voor de moment. Is soms ook wel zo, haha. Ik hoorde vooral heel veel herkenning en dat doet ook weleens deugd. We zijn gaan eten in een restaurantje dat ik aangeraden kreeg van thuisuit en lagen de rest van de dag op het strand. Tegen mijn goede voornemens in, heb ik dus nog niet teveel van de stad gezien. 🙂 Rond 19u kwam mijn bus aan (ik kon ook wandelen, maar hing vol, maar echt VOL zand, dat ik zelfs dat dat de buschauffeur mij zou weigeren! :)) en 30 minuten later was ik thuis!

Voor de rest bestaan mijn dagen veelal uit dezelfde bezigheden die jullie ondertussen wel al voorbij hebben zien komen. De zee is nu eenmaal niet iets dat je snel beu geraakt! 🙂 Ook kreeg ik post uit België, en nog wel in het Spaans! Dankjewel mama, daar word ik altijd blij van!

received_1342881575841748

7x Spaanse cultuur… 

Vandaag daarom, ter variatie, een blog post in de vorm van ‘7x het leven in zuid-Spanje’. Die Spaanse cultuur, laten we het daar nog eens even over hebben…

Welke dingen vallen mij heel erg op aan de Spaanse cultuur, waar ik stiekem steeds weer mee moet lachen, maar ook zo geweldig vind? Buiten het mooie weer, het buitenleven en de tapas zijn er nog wel wat ‘gewoontes’ die ik ondertussen begrepen heb. Zo zijn er een aantal zaken waar een Spanjaard veel van wegheeft….

Eten is hier een familieactiviteit, en daar wordt geen haast achter gezet. Vooral la comida, het middagmaal is heel belangrijk. Gezien we hier rond een uur of 12u-1u in de middag pas uitgebreid beginnen te koken, om deze maaltijd vervolgens met de hele familie samen te verorberen, zit ik hier gerust tot 5u aan tafel. Spanjaarden hebben geen haast. Waar wij 5u al bijna als avond beschouwen, zitten zij nog volop in het middag van hun dag. Avondeten doen we ten slotte pas om 22u. Ten vroegste.

Aan zelfvertrouwen geen gebrek in het Zuiden van Spanje. Iedereen spreekt iedereen te pas en te onpas aan. Slank, dik, klein, grootouder of kind, iedereen hier is guapa. Maar dan ook echt iedereen, dus zoek er vooral niets achter. ‘Que tal guapa?’ hoor ik meermaals op een dag en terwijl wij dat als nuchtere, iets of wat preutse Belgen niet zouden apprecieren, roep ik nu vrolijk terug: ‘¡buenos dias guapos! ¿que tal?.

Bezoek of toeristen zijn geen probleem, meer zelfs: ze zijn altijd welkom. Hier komen geregeld mensen over de vloer, die dan ook gerust blijven eten. Ik vraag weleens of ze de hoeveelheid toeristen niet storend vinden, ook dat vinden ze duidelijk geen probleem. Hoe meer mensen hoe meer vreugde!

Over die toeristen…ze gaan er dan natuurlijk wel vanuit dat de hele wereld Spaans spreekt! Vanaf een leeftijd van 40 jaar kan hier in omstreken waar ik nu zit, letterlijk niemand een woord Engels. Soms een beetje Frans, als je gelukt hebt, maar dan denk ik dat zelfs mijn Frans accent nog beter is. Studeer dus maar een beetje Spaans voor je op vakantie vertrekt!

Ze spreken luid en snel. Vooral snel. De toon waar een Belg mee praat klinkt over het algemeen vriendelijker dan een Spanjaard dat doet. Hun tempo ligt ook wat hoger. Best wel overweldigend, als je nog sukkelt met Spaans op normaal tempo. Het grappige is, dat ze het zelf niet doorhebben. Het heeft dan ook niets met (on)vriendelijkheid te maken, in tegendeel, volgens mij is het een kwestie van enthousiasme. 🙂

Hoe ouder de mensen, hoe meer ze te zeggen hebben in huis. Ik weet niet of dat er in België hetzelfde aan toegaat, maar de grootouders van de familie hebben altijd en overal het laatste woord.

Iedereen kent elkaar! Waar wij Belgen na het avondeten vaak binnen blijven en iedereen zijn eigen leven in zijn eigen huis leeft, komen Spanjaarden dan pas buiten. Eten? Buiten de deur! Sociaal leven? Buiten de deur! Dagelijks gaat iedereen spontaan nog iets drinken na het avondeten. Niemand lijkt hier meer dan twee uur achter elkaar uur thuis te zijn. Sociaal, ja dat zijn ze wel!

Dat waren ze, alle zeven op een rij! Nu krijg je toch vanzelf zin om te emigreren, nietwaar? Om deze en nog wel een paar redenen lijkt het mij dan ook geen straf om in Spanje te wonen! En zeg nooit nooit…

¡Saludos soleados y besos desde Espana!

Tot schrijfs,

Stien

received_1340726316057274received_1340726152723957

Het leren van een nieuwe taal: mijn tips!

Ik denk dat één van de grootste redenen van hoe mijn liefde voor reizen ontstaan is, is dat ik graag nieuwe (vreemde) talen wilde leren. Het speelde een rol toen ik bijna drie jaar geleden besloot dat ik een uitwisselingsproject wilde doen, het speelde een rol dat ik op dit moment in Spanje verblijf. Ik geloof er ook sterk in dat dít en niet het volgen van les, of wellicht een combinatie van de twee, ervoor zorgde dat ik Spaans leerde spreken.

Vandaag ga ik jullie proberen enkele tips te geven die mij enorm geholpen hebben om het Spaans snel ‘onder de knie’ te hebben. Voor zover we dat al onder de knie hebben, op dit moment. 🙂 En ik zeg nu Spaans, maar dit kun je denk ik op elke taal toepassen. Geen tips als ‘consequentie’ en ‘leer op een rustige plaats’, zal je hier aan bod zien komen, maar laagdrempelige, evidente truckjes die je op elk moment van de dag kan toepassen. We willen er namelijk geen fulltime job van maken, right? Het moet leuk blijven! Dat is ook meteen mijn grootste tip nummer één. Lees je mee? Succes!

  1. Zie het niet als iets dat ‘moet’ gebeuren, maar houd het leuk voor jezelf! Ga niet elke dag twee uur voor een cursus zitten studeren om onregelmatige tijden te blokken, als je daar niet op zit te wachten. Soms kan het even nodig zijn, maar blijf er niet op hangen. Tenzij dit nodig is voor een schriftelijk examen, raad ik je aan niet meer dan een paar uur per week te leren, afwisselend grammatica en woordenschat. De tijd die je overhoud, besteed je dan aan interactieve dingen. Onderstaande voorbeelden geven een betere indruk van wat ik bedoel!
  2. Kijk al je series, Tv-programma’s, YouTube filmpjes en muziek vanaf nu voor enige tijd in de taal die je wilt leren. Wacht hier niet me tot je al jaren aan het studeren bent, maar vanaf het begin kan dit voor enorme vooruitgang zorgen. Zeker als ik over Spaans spreek, kan dit een manier zijn om alvast aan de uitspraak en het tempo van de taal te wennen. Op die manier hoor je de meer ‘dagelijkse’ conversaties en actuele of clichéthema’s voorbijkomen, gekoppeld aan har speciefieke woordenschat en basisgrammatica. Je zal al snel merken er meer en meer van te begrijpen. To be honest, er is toch geen leukere en luiere manier om iets te doen dat nog enig nut heeft ook?
  3. Kinderboeken lezen. Toen ik voor het eerst als au-pair in Spanje was in een gezin met twee kinderen, deed ik niet veel anders dan voorlezen. Op dat moment vooral voor hen, maar stiekem ook een beetje voor mezelf. Dé manier om basiswoordenschat als kleding, het huis, de keuken, het gezin,…te leren én ze meteen in een zin te zien staan. De truck hierbij wel is, is om niet alles op te zoeken wat je niet begrijpt, maar de context eruit de halen met de woorden of zinsdelen die je wél begrijpt. Ik kende op dat moment niet meer dan 3-4 tijden, en geloof me, veel meer dan dat wordt niet gebruikt in boekjes voor 3-jarigen. Bouw dit steeds een beetje op naar moeilijkere boeken. Kom je een (ongekend) woord meermaals tegen? Zoek het even op, en lees verder.
  4. Leer volgens de frequentie van woordenschat en grammatica binnen de taal. Wait. Wat? Het zit zo: met slecht 100 woorden, welliswaar de meest gebruikte woorden binnen de taal, kan je 50% van de conversaties begrijpen. Met 1000% stijgt dat persentage al naar 70. De truc is om eerst te leren wat het meeste voorkomt en wat het dichtste bij je eigen omgeving ligt qua thematiek, om dan pas over te gaan op de rest. Je kan dus echt met een heel beperkte basiswoordenschat al heel ver komen in een gesprek. Toen ik als au-pair aan de slag ging een half jaar geleden, kende ik zoals gezegd niet meer dan vier tijden. Eén in het verleden, twee in het heden en toekomstige tijd. Daar heb ik dan ook alle mogelijke combinaties van zinnen mee gemaakt om uit te leggen wat ik moest uitleggen. Wellicht gramaticaal een ramp, ‘k heb me er op zijn minst mee geamuseerd.
  5. Ga op taalreis, uitwisseling, praat en maak fouten! Deze heb ik als laatste gezet omdat ik hem het állerbelangrijkse vind. Een taal leren zonder cursus is meilijk, maar een taal leren zonder te oefenen is onmogelijk. Je bent daarbij nooit 100% voorbereid. Als je de mogelijkheid hebt raad ik je aan zo snel mogelijk naar het land van de taal te reizen en ter plaatste iets interactiefs te doen waarbij je de kans hebt op zijn minst al de taal dagelijks te horen, liefst ook te preken. Of je nu de voorkeur geeft aan een taalreis, een gastgezin, een au-apirervaring of vrijwilligerswerk, elke manier waarbij je die theorie omzet in praktijk, werkt. Het zorgt er bovendien voor dat je niet het gevoel hebt niet vooruit te gaan. Maak fouten! Ze vinden het vaak geweldig als je een inspanning doet en als je lacht met je eigen fouten, lachen ze je heus niet uit. Toen ik vorig jaar richting Spanje als au-pair vertrok, vervoegde ik de halft van mijn werkwoorden nog niet eens. Zij moeten ook maar een inspanning doen je te begrijpen. 🙂

Zo, dit waren mijn tips! Ik hoop dat ze jou ook een beetje geholpen of geïnspireerd hebben om weer even vooruit te kunnen, of dat nu English, Français, Deutch, Español of Italiano is. Geniet ervan en heel veel succes! Als je zelf nog tips hebt, laat me dan zeker iets weten, ik ben benieuwd!

Saludos, Stien

Stravelien in Spanje: leuke veranderingen en nog minder tijdsbesef

Hier ben ik weer! Still alive! En jullie vooral niet vergeten hoor…

Het zit zo: ik had het perfecte plan bedacht om zondagavond, wanneer de kinderen op bed lagen, mijn blog post af te werken. Omdat het mijn vrije dag was en ik nog even naar buiten wilde, besloot ik rond 22u iets te gaan drinken op 5 minuten wandelen langs het strand. Toen ik eenmaal terug thuis was, rond 23u, was een deel van de familie aangekomen ook hier ook twee weken te verblijven. Daar moest natuurlijk uitgebreid kennis mee gemaakt worden, en bovendien moesten ze nog eten! Om 00u ’s nachts kreeg iemand dan ook het schitterende idee om pizza te bestellen. Ik had  ‘gewoon’ om 19u gegeten, dus honger had ik wel. Hier in Spanje lijkt een dag ook nooit te stoppen! Wel geweldig leuk hoe druk het hier in huis opeens is! Om een lang verhaal kort te maken, ik ben gaan slapen om 2.00u, zonder blogpost. We zijn twee dagen later wanneer ik deze blogpost vandaag voor de tweede keer zit te typen. Het Spaans internet laat mij wel eens in de steek. Frustraties zijn geuit (aan ongeveer iedereen die hier rondliep in huis), we kunnen verder met schrijven. En toen waren we alweer dinsdag. Ik heb werkelijk waar geen tijdsbesef meer sinds ik hier ben.

Geen tijdsbesef?!

Het lijkt wel alsof ik niet door heb welke dag we zijn in dat Spaanse leven hier van mij, tot het opeens weer weekend is. Dan is er ineens een nieuwe week voorbij, alsof ik hier al helemaal ‘woon’. Toch maar goed dat ik toch eens per week, op Stravelien, stilsta bij de tijd en wat ik hier allemaal uitspookt in een week tijd. Zoals vandaag. Tijd om terug te graven naar waar we maandag mee begonnen zijn. Hoe gaat het hier, na drie Spaanse weken?

Afgelopen week was, voor Spaanse normen en dus ook maar even mijn normen, een normale en rustige week: ik was zoals altijd veel op het strand te vinden, af en toe in de stad, schreef brieven naar huis, heb de buurt wat ontdekt tijdens mijn zoektocht naar het postkantoor, geef sinds kort elke dag een uur Engelse les aan de twee oudsten (Ursula had me dat gevraagd en ‘k heb dat heel ‘formeel’ aangepakt haha, zalig om zo voor twee kleuters mijn uitleg te doen, liedjes te zingen,… Terwijl ze voor mij zitten aan tafel met een boek voor hun neus, zijn ze helemaal gefascineerd wanneer ik opeens iets anders spreek dan Spaans, ‘k voel mij op en top juf op zo’ ‘m moment :-)), ik ben na tien uur  ’s avonds weleens alleen op stap (al is het voor een strandwandeling), ik drink nog steeds dagelijks gazpacho, eet nog steeds dagelijks gefrituurd eten (‘ k had gehoord dat ze dat in Zuid-Spanje deden, maar dacht toch dat dat ‘dagelijks’, bij wijze van spreken was…),…Alles gaat hier dus wel zijn gangetje!

Hoe ziet zo’n dag er nu eigenlijk uit?

Ik sta vaak alleen op met de kleinsten, later komen de oudsten daarbij, we ontbijten en spelen tot mama en papa wakker worden. Soms zijn ze dat al, door het lawaai ofzo, en dan doen we alles samen. Of we gaan allemaal samen buiten in de bar ontbijten. Over de middag ben ik vrij, vanaf 10u30, in theorie, vanaf 11ue30 in praktijk, en ga ik op mijn gemak doen waar ik zit in heb: ontbijten, schrijven, naar de bar of naar de stad. Rond 14u, nog voor het middageten, ga ik vaak een uurtje naar het strand om in de zee te zwemmen of met de kinderen te spelen. Stilzitten/liggen vind ik te warm! Om 15u gaan we allemaal naar binnen voor het middageten en zitten we tot ongeveer 16u30 samen aan tafel. Op dagen dat ik daar even geen zin in heb, eet ik op een voor mij normaler uur en ben ik de rest van de namiddag vrij! Om bijvoorbeeld langer op het strand te blijven. Vanaf 17u30 houd ik mij met de kinderen bezig tot ze gaan slapen en doen we elke dag wel iets anders samen! Eigenlijk ziet elke dag er wel een beetje anders uit en hangt alles een beetje af van wie waneer/in wat zin heeft!

received_1340726739390565received_1340727732723799

Leuke veranderingen.. 

Zoals ik al vertelde is de bezetting in huis sinds zondagavond nog iets meer uitgebreid: de tante en nonkel van Úrsula, samen met hun kinderen (Angela en Úrsula) (de overgrootmoeder van de familie heet zo, als ik het goed begrepen heb, en zo ongeveer iedereen lijkt daar naar vernoemd te zijn…). Angela is 14 jaar en Úrsula wordt 25. Het zijn echt geweldige mensen! Zeker met Ursula kom ik heel goed overeen ondertussen. Zijheeft drie jaar in Londen gestudeerd (& voorheen zelfsals au-pair gewerkt! Helaas heeft zij daar minder leuke ervaringen dan ik aan overgehouden…) en spreekt dus perfect Engels, dus als ik eens (lees: om de 20 seconden) iets niet begrijp aan tafel ofzo, dan vertaald zij dat even voor mij, wel zo handig! 🙂 Het is supergezellig en zorgt toch wel voor een andere dymentie in huis dat er hier nu ook wat ‘leeftijdsgenoten’ rondlopen! We wonen hier op dit moment met 17 mensen van alle leeftijden onder hetzelfde dak, stormloop! 🙂 Ik zit letterlijk dagelijks met een andere combinatie van mensen aan de ontbijttafel. Voordeel is wel dat altijd wel eentje zin heeft om iets samen te doen of naar het strand te gaan. 🙂

received_1340726976057208

Wat kan ik nog meer vertellen…?

Ohja, die ‘struggles’ waar ik het in mijn vorige blog post over had zijn ondertussen wel ongeveer platgetreden! Het is hier ook niet altijd rozengeur en manenschijn, moest dat zo lijken. 🙂 Ik denk dat het vooral een kwestie van communicatie is, en dan vooral tussen Úrsula en mij ivm de kinderen. Gelukkig begin ik steeds meer en meer te begrijpen en zolang we elkaar duidelijk maken wat we willen/bedoelen/van plan zijn is er niets aan de hand! Ik wil er niet teveel over uitwijden hier op mijn blog want het is dus helemaal geen probleem meer en jullie zitten toch op een iets te verre afstand om een oordeel over de situatie te vormen.

Hier blijf ik liever positief! 🙂 En zoals ik al zij, gaat het steeds iets beter.

Tot het volgende verslag (als jullie verzoekjes hebben, laat gerust iets weten!), of tot schrijfs!

Heel veel liefs,

Stien, die jullie toch iets harder mist dan ze zal toegeven…

received_1340726136057292received_1340726262723946received_1340727356057170received_1342881532508419received_1342881542508418received_1342881582508414received_1342878782508694received_1342879022508670

 

¿Hablas Espanol? #StravelieninSpanje

Hola lieve mensen! Hoe gaat het met jullie in België? ‘k is Heb gehoord dat de temperaturen daar ook niet al te slecht zijn op dit moment. Hier in het zuiden vind ik het nog steeds elke dag even geweldig, die zon. En moest het me ooit eens gaan tegenvallen of het wordt over de middag te warm, dan heb ik altijd een zee voor mijn neus/deur. Of ik vlucht naar een barrette ik vlucht naar een barretje in de buurt, zoals nu, met supersnelle WiFi en mensen die mij van zien al kennen. Bestellen doe ik toch altijd hetzelfde, koffie met ijs en tostadas met tomatensaus. Ik ben toch niet naar Spanje gekomen om niet typisch Spaans te doen?

Daar zit ik dus nu, op deze warme zondagvoormiddag. In de stad. Het is namelijk mijn vrije dag vandaag. En hoewel uitslapen er helaas op zo’n dag als dit niet inzat, ga ik zometeen wel een paar uur de stad ontdekken. Dat is er nog niet vaak van gekomen. Straks heeft een toerist ineen week hier wellicht nog meer gezien dan ik in twee maand. ‘k Heb thuis al laten weten dat ze mij voor het middag eten niet moeten verwachten, dan moet ik ook niet om het uur zien. Maar goed, waar gaan we het vandaag over hebben? Mijn Spaans!

Vandaar de titel, dus! Want ja, hoe gaat het daar nu eigenlijk mee?

Als ik via de familie mensen leer kennen, of ik wordt ergens aangesproken (en daar hoeft hier in de Spaanse cultuur niet echt een concrete reden voor te zijn!) dan vragen ze na een paar zinnen vaak of ik al veel beter Spaans spreek dan voorheen. Of dat mijn Spaans wel al vlot gaat voor een Belg te zijn. Of dan vragen ze eerst van waar ik kom, en zeggen ze vervolgens dat ze dat aan mijn accent wel kunnen horen. 😉 Ik weet dan nooit goed wat antwoorden op de vraag ‘¿Hablas Espanol?’ en kijk vragend naar Úrsula haar reactie. Volgens haar is het gelukkig toch al een beetje gebeterd! Al lijkt me dat straf, na drie weken, haha.

20170725_173214

Zelf heb ik weinig idee van wat ik doe. De ene keer lijkt het heel goed te gaan, de andere keer lijken er geen twee zinnen achter elkaar uit te komen. Veel schrik om te praten heb ik niet echt, maar dat was in het begin ook niet zo. Want, wat kan er gebeuren? Dat ik geen idee heb waar ze het over hebben en dat zij tegen een muur aan het praten zijn. Gebeurd wel eens, hoor. Dan stellen ze een vraag en heb ik niet eens door dat het een vraag is, bijvoorbeeld. Zorgt voor wat taferelen en soms grappige conversaties hier in huis of op straat. Met heel weinig woorden kom ik er ook wel uit!

Het grappige is, dat ik vaak niet meer door heb dat ik in een andere taal bezig ben. Het is zo gewoon geworden. En daarmee spreek ik dus alles behalve vlot. Ik krijg altijd wel uitgelegd wat ik bedoel, dan wel. Hoe dat voor hen moet klinken, daar zullen we maar niet teveel over nadenken. Ik hoef maar eens te fronsen en ze weten dat ze even iets moeten herhalen. 🙂

Anyways, ik heb vandaag nog precies zeven weken. Moet goed komen. En nu ga ik de stad in! Het is namelijk al 13u07 en veel te mooi weer om binnen te zitten. Ik probeer snel meer te schrijven, maar het internet in huis doet soms moeilijk. Meestal is er weinig tot geen internet, vandaar dat ik soms naar hier verhuis. Wel in zo ongeveer elk café en op openbare plaatsen. Daar kom ik dagelijks, zoals jullie hebben kunnen lezen. Geen probleem hoor, dan zit ik niet met mijn hoofd in België! Ik probeer via een word document zo nu en dan mijn hoofd leeg te schrijven en als ik hier ben kan ik het met jullie delen!

Hasta muy pronto! ¡Gracias por leer!

Heel veel groetjes,

Stien

 

 

MONDAY DIARY #2: Spaanse les, churros en een Belgische avond.

received_1331157630347476

Na een volledige nieuwe week in Spanje, weer wat dingen te vertellen! Een week die net iets hectische verliep dan de eerste, maar ook wel weer heel goed eindigde! In deze wekelijkse blog post gaan we het vandaag hebben over: de Spaanse taal, mijn gastgezin, een geweldig(e) Belgische avond, andere au-pairs en meer. Hoe gaat het met #StravelieninSpanje?

Mijn Spaans…

Niet de hoofdreden dat ik hier ben, maar toch. Dat Spaans, dus….Hmm, dat gaat toch niet zoooo gemakkelijk als ik dacht. Verstaan lukt wel als ze niet tegen 100 per uur praten, maar mijn eigen zinnen komen er in stukken en brokken uit, al dan niet eens met een Engels woord ertussen of een werkwoord dat niet helemaal (helemaal niet) vervoegd is. Met Ursula en Reyes kan ik redelijk goed een gesprek voeren. Met de kinderen is het ook geen probleem natuurlijk. Die hebben het de helft van de tijd ook niet door als ik hen niet begrijp. Ik begin wel te merken dat het al beter gaat, maar het grootste deel blijft Chinees voor mij. Ohja, ik leer het wel. 🙂 De zus geeft Engelse les en kan perfect Engels, dus ’t is wel verleidelijk…

Andere au-pairs, vrienden, gastgezin,..? 

Gelukkig heb ik dankzij mijn Spaanse les en via via ondertussen wat contacten kunnen leggen. Sinds een tijdje zit ik in een whatsappgroep met andere au-pairs die (een deel van) hun zomer in en rond Cadiz werken, allemaal met een andere nationaliteit. Zo heb ik volgende week afgesproken met een iemand uit Barcelona, die op dit moment verblijft in een (Franstalig) Belgisch gastgezin, maar samen met haar gastgezin vanuit België twee weken naar Cadiz op vakantie gaat. Haha, snap je’m nog? Ben benieuwd welke taal we nu eigenlijk met elkaar gaan praten!

Goed, wat kan ik nog meer vertellen? Misschien of ik al vrienden heb hier? Hmm, laten we zeggen dat een nieuwe taal leren en nieuwe mensen leren kennen op ‘tzelfde moment niet zo’n gemakkelijke combinatie is! Ik heb ook vaak het gevoel dat mensen mij niet helemaal goed leren kennen op die manier, ofzo, als ze met mij praten, maar dat is ook normaal, als je niet alles kan zeggen, wat je normaal zou zeggen. ’t Gaat allemaal wel hoor, maar’ ’t zorgt voor heimwee en veel vragen…

Daarnaast moest ik in het begin ook wennen aan de manier waarop mensen hier tegen elkaar praten. Niet zozeer onvriendelijk (iedereen noemt me namelijk de hele tijd ‘guapa’, op straat, thuis,…maar dat zeggen ze aan iedereen hoor!) maar nogal uitgesproken. Er zijn heel veel ‘regeltjes’ hier in huis en ik had in het begin het gevoel dat alles altijd op een bepaalde manier gedaan moest worden. Als ik iets verkeerd deed, werd ik daar meteen op aangesproken, bijvoorbeeld. Niet verkeerd opzich als je nog vanalles moet leren, maar ‘k had soms het gevoel niet veel goed te doen, en ik heb ook niet de taalkennis om mij op zo’n moment de verdigen of iets uit te leggen, te verantwoorden. Doordat alles (maar dan ook echt alles nieuw voor mij is, de taal, het huis, de kinderen,…) was het in het begin constant bijbenen. Dat maakte het begin van m’n ‘nieuwe’ leven hier toch wel moeilijk…

Gelukkig gaat het ondertussen beter! (& misschien ook omdat ik aan mijn twee Belgische medestudenten eens al mijn frustraties in het Nederlands kon uiten… :)). Ursula en Alvaro zijn heel tevreden over mij (al laten ze dat niet altijd merken overdag, dat zeggen ze ’s avonds wel altijd), ik weet ondertussen wat ik wanneer moet doen en begin mijn draai zowel wat te vinden! Ik ben wel altijd suuupermoe!’ ’t Zijn lange dagen en ik breng enorm veel uren per dag met de kinderen door, maar des te meer ik ervan geniet om’ ’s avonds eens weg te gaan of op zondag naar het centrum! En tja, Spanjaarden zijn misschien ook gewoon niet altijd de gemakkelijkste mensen.. . So be it. 🙂

Ik doe met hen ook echt wel veel leuke dingen! Dagelijks naar het strand, naar de bar, ontbijten met churros, (voor mij) ‘nieuwe’ dingen uitproberen qua eten (zo bestaat het dessert hier vaak uit zoete aardappelpuree met honing!), vrienden die langskomen,…

received_1331157660347473

Taallessen

Ik heb, zelfs toen ik hier was, nog even getwijfeld of ik nog lessen zou nemen, omdat ik toch al heel de tijd Spaans ‘spreek’ (we zullen dat voorlopig nog maar tussen aanhalingstekens zetten :)), en ik in mijn vrije tijd wel leukere dingen kan bedenken om te ondernemen dan de voormiddag in een klaslokaal door te brengen. Tot ik er vorige week dan toch maar even binnenliep. Ik vertelde wie ik was en wat ik hier kwam doen. Ze keken niet zo raar op toen ik au-pair bleek te zijn, dat fenomeen kennen ze hier wel. Ze hebben meteen een (mondelinge) taaltest afgenomen, de ‘hoofd’ leerkracht van de Spaanse lessen zat er namelijk naast, en ik kreeg ook een rondleiding door de school. Dat was wel heel leuk! De gangen zagen er supergezellig uit, met allemaal kleine glazen klaslokaaltjes. De groepen worden per niveau ingedeeld tot maximum 8 personen per klas, echt ideaal! Bon, ik heb mij dus ingeschreven, en dat was een goede keuze geweest!

Deze week begonnen mijn lessen, zoals jullie al konden lezen, elke dag van 9u tot 13u. Dan was ik precies op tijd terug op het strand voor de kinderen. Mijn leerkracht heet Sonsela en kan zelfs Engels! Dat kom ik hier ook niet dagelijks tegen. We zitten met 5 studenten (maandag nog 6, maar die 6e is al een niveautje opgeschoven!)  in de klas, waarvan drie Belgen! Niet de snelste manier om een nieuwe taal te leren, de sfeer is echt zalig! Hun niveau is, vooral mondeling, ook iets lager dan dat van mij, dus ze noemen mij al hun ‘mondelinge Google translate’. Ik zit, volgens het handboek dat ik kreeg, exact één niveau hoger dan mijn taalschool in België! Ik merk dan ook dat ik qua grammatica compleet nieuwe dingen aan het bijleren ben, wel zo handig, voor de komende twee maanden 🙂

 

Vrijdagavond

In principe ben ik vanaf 21u30, als de kinderen slapen, vrij. We hadden afgesproken dat ik of vrijdag, of zaterdagavond zou uitgaan en de andere avond bij de kinderen zou blijven. Gezien mijn twee mede-Belgen zaterdag zouden vertrekken en van plan waren iets te gaan doen hun laatste avond, besloot ik met hen mee te gaan. Ik had daarbij ook heel veel nood om nog eens iets voor en met mijzelf te doen. En zo vertrok ik rond 22u na het avondeten richting de stad, waar zij van tevoren iets gingen eten. Over de avond kan ik kort zijn: ik heb mij echt ongelooflijk geamuseerd. Eén Gin Tonic en een paar sangrias later lag ik om 5u30 weer braaf in mijn bed. We hebben uren gebabbeld, gedanst en sloten de nacht af met een zalige wandeling op de dijk terug naar huis. Ik had mij al dagen niet meer zo goed gevoeld. Superjammer dat ze niet langer in Cadiz zijn, maar ’t zijn al werkenden, dus die hebben natuurlijk niet meer zoveel verlof als ik! 🙂

Gelukkig had ik nog een halve dag vrij te goed, die ik die zaterdagvoormiddag genomen heb om bij te slapen. 🙂 Opgeladen voor een nieuwe week!

Zo, dat was het alweer! Zoals je kunt lezen, gaat het hier dus best wel heel erg goed!

MONDAY DIARY: mijn leven als au-pair

Nu ik deze blogpost zit te typen, is het zondagavond 15 juli. Dat betekent dat ik ondertussen alweer een hele week in het prachtige Spanje heb doorgebracht. Zo kwam ik exact een week geleden nog vol enthousiasme en, laten we eerlijk zijn, best wel zenuwachtig aan op de luchthaven van Sevilla en zat ik een paar uur later in trein richting Cadiz, nogal moe en in een poging mijn eerste volzinnen Spaans te spreken. Tijd – hoogste tijd- om even bij te praten. Enthousiast? Dat ben ik nog evenzeer als een week geleden! Hoe zag mijn week eruit?

Het leek me wel een leuk idee om mijn leven als au-pair vanuit het zuiden van Spanje met jullie te delen, dus het zal niet de laatste update zijn die jullie hier voorbij zien komen op mijn blog, vol met zonnige verhalen en typisch Spaanse bezigheden. 🙂

Het leven van een 19-jarige half-spaanssprekende Belgische blondine tussen en hele hoop Spanjaaren. Dat moet toch wat worden, niet?

Mijn gastfamilie

Misschien wel het belangrijkste om mee te beginnen! Ik werd zondagavond opgepikt op de luchthaven door Reyes, de zus van Ursula. (na een probleem met mijn bagage, mijn eerste paniek-momentje in Spanje, mijn valies bleek namelijk afgezet te zijn aan de andere kant van de luchthaven…kom dat maar eens te weten in het Spaans! :)) Reyes had ik die avond dus al meteen ontmoet! Voor de rest bestaat de familie uit Ursula (de mama), haar broer, opa, oma, tante en de kinderen: Ursula, Jaime, Beltrán en Alvaro. Schatten zijn het! De papa is er niet zo vaak want die moet de maand juli nog werken. We zijn en leven gelukkig heel veel buiten, we wonen namelijk aan het strand, maar het huis is dus altijd wel goed gevuld met mensen. 🙂 Het huis is een heel groot vakantiehuis van de grootvader (wiens grootvader dan weer Belg is! Hij is supertrots en blij dat de ‘nieuwe’ au-pair van België komt :)) maar tijdens de zomermaanden woont daar dus zo ongeveer de halve familie om er de vakantie door de brengen. Reyes en Danny (broer van Ursula) wonen in Sevilla, de rest in Ecija. Dit weekend kwalen ook nog eens de broer en schoonzus met hun kinderen langs van Alvaro (de papa). Het komt er dus op neer dat ik hier al heel wel wat mensen heb leren kennen in een week tijd! 🙂 Ik weet niet altijd precies wie wie is, maar ze zijn allemaal heel vriendelijk! Ik vind dat wel gezellig die drukte, zo is er altijd wel iemand met wie ik kan praten of iets samen kan doen.

Het huis zelf is, zoals ik al zei, dus precies naast de zee gelegen, echt super! Ik ben dan ook elke dag al wel even in/naar de zee gelopen. De temperatuur is daardoor ook goed te doen. Het huis heeft vijf verdiepingen, dus als ik me-time nodig heb, vind ik altijd wel een plekje om naartoe te gaan! Daarnaast is er één patio, gelegen naast mijn kamer en de kinderkamer, waar ik vooral veel tijd met de kinderen doorbreng. Ik slaap meteen naast de kinderen, wel handig, want ik moet toch met hen opstaan om hen ontbijt te geven dus dan hoor ik meteen wanneer er eentje wakker wordt. Soms is dat pas om 8u, een andere keer is dat al eens om 6u30… 😉

Het eten

Dat is zoals ik op voorhand vermoedde, heel verschillend dan in België. Ontbijten doet de hele familie hier dagelijks (!) buiten de deur! Ze kennen mij ondertussen al in het barretje om de hoek: Granja Stana.  Het ontbijt bestaat standaard uit koffie met melk en pitta-achtige broodjes met olijfolie en tomatensaus. Waar ik ook kom om te eten, er staat altijd een klein potje tomatensaus voor mijn bord en een grote fles olijfolie op de tafel. Dat ontbijtje kost zo’n 2€, begrijpelijk dat je dan geen zin hebt om het zelf te maken. De kinderen eten vaak nog wel thuis, dus dan eet ik nog wel eens met hen mee. Ik heb ’s ochtends namelijk niet altijd zin in olijfolie, laat staan in tomatensaus.

In de ochtend ben ik alleen met de kinderen, en tegen de late  voormiddag gaan we meestal naar het strand met ze’ n allen. Om 3u-3u30 is het tijd om middag te eten. Het middagmaal is hier in Spanje superuigebreid, dan zitten we altijd voor minstens 1,5u met iedereen samen aan tafel en eten we wat de grootmoeder van de familie de hele voormiddag heeft voorbereid. Er staan altijd karaffen gazpacho op tafel en stokbrood. Het eten zelf is wel heel lekker, maar in heel veel olie gebakken en vaak ook gefrituurd. Mijn maag moet daar nog een beetje aan wennen denk ik! 🙂

Daarna is het tijd voor de siësta en gaan we verder met het normale verloop van de dag, en rond 21u eet ik samen met de kinderen het avondeten. Daarvoor zitten we niet samen aan tafel, dat doet iedereen hier zowat waneer hij of zij daar zin in heeft. Of zij die andere plannen hebben, gaan ergens anders naartoe om buiten de deur te eten.

Een typisch Spaanse familie, dus. Onder andere op vlak van eten. Daarvoor ben ik dan ook naar hier gekomen! 🙂 Maar heel gastvrij en open, dus ook naar mij toe,  dat is het belangrijkste.

Wat houd mij zoal bezig? 

Ik ben hier natuurlijk om als au-pair te werken, dus spendeer ik dan ook het grootste deel van mijn tijd aan de kinderen. Ik sta met hen op, zorg dat iedereen aangekleed is, ontbeten heeft en daarna gaan we nog een uurtje spelen. Zo rond 10u30 gaan we naar het strand, dan kom ik soms iets later af of heb ik tijd om naar de stad te gaan moest ik daar zin inn hebben. Het huis is gelegen buiten het centrum, ongeveer iets meer dan een uur wandelen, maar ik heb ondertussen al een busabonement en sta op 15 minuten met de bus op Plaza de Espana. Rond 13u ga ik ook naar het strand. Het grootste deel van mijn werk bestaat uit de avonden, vanaf 17u ongeveer, dan ben ik fulltime met de kinderen tot bedtijd. We gaan wandelen, oefenen een beetje Engels, zo van die dingen.

We zijn een dagje later ondertussen. Ik ga weer verder met schrijven! 🙂 Ik geloof dat het gisteren opeens heel laat aan het worden was…

Ik heb sinds deze ochtend mijn eerste les Spaans achter de rug! Na een redelijk kort nachtje, schoot ik deze ochtend pas wakker om kwart na acht! Dat betekende nog een half uur om in de les te geraken! Ik zet hier dan ook nooit een wekker, normaal huilt Ursula mij altijd wakker. Vandaag besloot ze even uit te slapen…Goed, geen probleem, tien minuten later zat ik op de eerste bus die voorbij kwam en was ik op tijd in de les! ’t Zou toch weer typisch ik zijn om op dag één al te laat te komen.

’t Was wel superleuk en leerrijk! Ik heb al een nieuwe tijd geleerd en nog eens wat woordenschat herhaalt…We zitten met zes in de klas, waaronder nog twee andere Vlamingen, de helft is dus Belg! Het gebeurd wel eens dat wij luidop over onze oefeningen zitten te discutiëren in het Nederlands. Deed trouwens deugd om eens goed gesprek te voeren en buiten te deur te zijn! Voor de rest is het zowat een mix van nationaliteiten…Gelukkig kan iedereen wel perfect Engels! Tijdens de pauze zijn we met de klas een café solo gaan drinken om de volgende twee uur aan te kunnen. Die lessen zijn dus een succes! En wie weet houd ik er tegen vrijdag wat kennissen aan over…

Om 13u wandelde ik vanuit mijn klaslokaal rechtstreeks naar het strand waar mijn gastfamilie zat/lag en daar spendeerde ik de rest van de voormiddag. 🙂

Zo, ik heb precies al veel verteld dus ik laat het even hierbij voor vandaag. Volgende week meer nieuwtjes uit Cadiz!

Tot binnenkort!

Liefs, Stien

IMG_20180714_191112

 

 

 

 

 

 

 

 

En we zijn (bijna) vertrokken…#StraveliennaarSpanje

Ik schuif mijn boeken opzij, zet Spaanse muziek op en een leeg wit document voor mijn ogen staat klaar. Tijd om te schrijven. Geen tekort aan inspiratie vandaag. Hoewel het feit dat ik over welgeteld 8 uur in Spanje rondloop mij op dit moment zou kunnen motiveren om Spaans te studeren, leidt het mijn gedachten alleen maar af. Ik kan niet wáchten om te vertrekken. Om doorheen de straten van Sevilla en Cádiz te lopen, om de zon in het zuiden te zien ondergaan, om mijzelf de horen b(r)abbelen in het Spaans.

Brabbelen, zal het inderdaad worden. Na het afleggen van vier mondelinge examens afgelopen maand voor de vakken Engels, Frans, Duits en Nederlands, lijkt dat Spaans nergens meer te bekennen. Als dat maar goed komt straks. 🙂

De cursus tot hoofdanimator die ik gisteren afronde, ging immers wel enorm goed. Ik leerde een hele hoop geweldige mensen kennen, genoot van elke vormingssessie die we kregen, werd elke dag net iets meer uitgedaagd en leerde vanalles bij wat van pas kan komen in mijn verdere jeugdwerk-carrière als hoofdanimator in spé! 🙂 Ik heb er ineens heel veel zin in gekregen om zo snel mogelijk mij stage te doen. Ik zit met mijn hoofd dus nog grotendeels op cursus, maar dat zal straks wel snel genoeg veranderen in het vliegtuig.

Ik kijk er eerlijk gezegd wel naar uit om nog eens door een overvolle luchthaven te lopen, mensen te bestuderen en -zenuwachtig maar vol goesting- te wachten tot ik eindelijk kan instapen in het vliegtuig. Om vervolgens een paar uur later aan te komen waar ik wil zijn. De meest ideale situatie? In slaap vallen nét na het opstijgen en wakker orden vlak voor het landen.

Mijn valies staat nét klaar, of beter gezegd: er past gewoon niets meer bij op dit moment, dus daar maak ik me ondertussen ook niet al te veel zorgen meer over.

Zo, ik ga het hierbij laten voor vandaag, om mijn laatste paar uur thuis offline door te brengen….Ik beloof dat ik jullie snel op de hoogte houd via mijn blog, een briefje, een sms’je…stuur maar iets als je benieuwd bent hoe het daar met me gaat! & dan wens ik jullie allemaal een geweldig mooie zomer toe! Waar dat ook moge zijn…Tot in september. X

Heel veel groetjes,

STravelIEN

on her way….